Grado en omstreken

We zijn dus in Grado (provincie Gorizia) en dat ligt helemaal niet zo ver van Trieste vandaan. We blijven hier meer dan 10 dagen, dus we hebben tijd genoeg om van alles te gaan doen.

Wat eigenlijk direct opvalt is dat de voertaal hier Duits is. Of we zien er niet Italiaans genoeg uit (dat kan best natuurlijk) of het personeel in de restaurants kiest maar direct voor Duits, omdat dan de kans op succes het grootst is. Gelukkig wordt na ons eerste antwoord de voertaal wel weer Italiaans.

Het strand is afgesloten en is alleen open tussen 9.00 en 20.00. Er staat dan ook een groot hek omheen en je moet echt toegang betalen om het strand op te mogen. Er zijn een paar ingangen en daar kun je een toegangskaartje kopen. En verder staat er dus bij elke ingang iemand de hele dag te controleren of je inderdaad wel een kaartje hebt. Een voordeel hiervan is wel dat er bijna geen verkopers op het strand rondlopen en dat is ook wel prettig.Verder is het strand prima. Restaurantje voor de lunch, strandstoelen, parasols. Het strand loopt wel erg langzaam af. Met laag water moet je ongeveer 300 meter wandelen voordat je kunt zwemmen.

Hoog water

Laag water

Voor het opzoeken van de strandstoel nog even een bezoek aan het barretje met een kleurrijk uitzicht.

En we zijn niet alleen

Het parkeren in de stad is een redelijk drama, dat was overigens ook iets wat ik me nog herinnerde van 10 jaar geleden. Je moet wel parkeergeld betalen, maar zes euro per dag is verder nauwelijks een reden om niet met de auto te komen. In een weekend met goed strandweer staat het dus vol met auto's. Uiteindelijk vinden we op een zondag een plekje op één kilometer van ons appartementje, maar daar stonden we dan wel weer gratis. Je kunt tegenwoordig bij de betaalautomaat ook met creditcard betalen en dat kan dan ook voor vijf dagen vooruit en dat is wel zo makkelijk. Alleen gaat er dan toch iets mis:

Links het parkeerbonnetje vers uit de automaat, rechts na drie dagen achter de voorruit. Van het volgende bonnetje voor vier dagen hebben we toch maar een foto gemaakt.

Wat na een paar dagen ook begint op te vallen is de lage kwaliteit van de restaurants. Gelukkig hebben we wel een goed plekje gevonden voor ons ontbijtje (cappuccino met cornetto con la crema). Zoals altijd moeten we de eerste ochtend de cappuccino bestellen, de tweede ochtend staat het al bijna klaar en op de derde ochtend hoeven we alleen maar aan een tafeltje te gaan zitten. Wel jammer dat die ene ochtend onze croissant al was verkocht aan iemand anders. En natuurlijk moeten we niet vergeten te melden als we weer verder trekken.

Andere restaurants vallen behoorlijk tegen. Een spaghetti house waar de spaghetti zonder parmezaanse kaas wordt geserveerd! Op een opmerking van ons die 'torta della nonna' stelde ook niet veel voor, wordt gereageerd: 'o jammer'. Ook van andere restaurants lijkt het motto te zijn: 'Die toeristen proeven het toch niet en anders komen ze maar niet terug, genoeg anderen'. Als we dan eindelijk een goed restaurant gevonden hebben, is het moeilijk om daar dan maar niet elke avond naar toe te gaan. Dus voor lekker italiaans eten: Bistro Ratatouille.

Grado ligt aan een lagune en op een vrijdag gaan we een dagje varen. Er zijn twee tochtjes en die overlappen voor een deel, maar we doen ze allebei. Dus varen we een dagje rond.

De palen die in het water staan, zijn speciaal daar voor de meeuwen neergezet. De palen zijn rood of groen en zijn ook genummerd, zodat de meeuwen hun eigen paal makkelijk terug kunnen vinden.

In beide gevallen komen we langs Santuario di Barbana. Midden op een eilandje in de lagune staat een kerkje met wat gebouwen erom heen, waaronder een restaurantje. Bij onze eerste stop een lekkere cappuccino en bij de tweede stop een lekker biertje. Overigens de webzijde is ook in het Nederlands vertaald. 

We zijn natuurlijk niet alle dagen in Grado gebleven. We gaan een bezoekje brengen aan Strassoldo. We hebben gehoord dat er een kasteeltje is

en een restaurantje.

Alleen al voor dit restaurant zouden we wel in Strassoldo willen blijven. De frico (en die eet je dus in een fricheria) is de lokale specialiteit en zeker de moeite waard om eens te proberen.

En we gaan ook nog dagje naar Triest met op de heenweg een bezoekje aan een kerkje (San Giovanni in Tuba) dat bovenop een ondergrondse rivier is gebouwd. 

En door dat water groeit er van alles

Maar ook buiten de kerk is er voldoende water

En we zijn hier ook niet zo heel ver van de grens

Iets verderop komen we ook nog langs een kasteeltje. Dit is het kasteel 'Castello di Duino'. Het levert in ieder geval weer wat mooie plaatjes op.

En zo eindigen we toch nog in Trieste. We gaan hier eerst op bezoek bij een vriendin en die heeft toevallig een lunch voorbereid.

En verder blijft Trieste een mooie stad met een mooi plein

Uitzicht op zee

En een goed gevulde jachthaven

En zo eindigt ons verblijf aan deze kant van Italië na een kleine twee weken en gaan we weer op weg naar huis, maar wel via een kleine omweg.

Vakantie

Normaal schreef ik ook wel eens over een restaurantbezoek, maar op de een of andere reden gebeurt dat de laatst 1,5 jaar minder vaak. Dus kan ik alleen nog maar af en toe over een vakantie schrijven. Gelukkig was het weer eens tijd voor een bezoekje aan Italië.

Dit jaar is ons oog gevallen op Grado, een dorp aan de Adriatische Zee, niet al te ver van Triëst. We waren hier zo een elf jaar geleden ook al eens geweest en het leek ons wel een leuk plekje om het grootste deel van de vakantie te verblijven. Omdat de afstand Amsterdam-Grado meer dan 1300 km is en wij op vakantie zijn, besluiten we de reis in drie etappes te knippen.

De bestemming van de eerste etappe is Sommerhausen.

Een dorp zoals vele anderen in Duitsland. Een plek om te slapen, te eten en leuk genoeg om een wandeling door het dorp te maken. En niet te ver van de snelweg en toch weer ver genoeg.

Sommerhausen ligt aan de rivier de Main en dat is hier nog een lief klein stroompje.

Maar blijkbaar hebben ze hier ook wel eens last van hoog water.

Na een goed ontbijt gaan we weer verder, de volgende overnachting is gepland in Kuchl.

Je zou bijna hetzelfde kunnen schrijven: Een plek om te slapen, te eten en leuk genoeg om een wandeling door het dorp te maken. En inderdaad niet te ver van de snelweg, maar ook weer ver genoeg. Alleen kun je hier al wat bergjes op de foto zetten.

En ook hier gaan we, wederom na een goed ontbijt weer verder. De eigenaar van ons hotel geeft ons nog wel een tip om niet meteen de snelweg op te rijden maar eerst nog even te tanken bij het benzinestation daar. En inderdaad is het wel leuk om weer eens 1,26 euro te betalen voor een liter benzine.

En zo tuffen we rustig verder richting Italië, we stoppen af en toe, maken wat interessante foto's van parkeerplaatsen.

Om een één of andere vage reden proberen we altijd de lunch uit te stellen totdat we in Italië zijn en vandaag lukt dat aardig. In Tarvisio stoppen we voor onze eerste Italiaanse lunch deze vakantie, inclusief een spritz.

Omdat we niet te vroeg in Grado kunnen inchecken en we nog maar 150 km te rijden hebben, vertellen we de navigatie om de tolwegen en de snelwegen maar links (of rechts) te laten liggen. Waar we niet aan gedacht hebben is dat we dan nu een stuk door Slovenië zullen rijden. Dat maakt natuurlijk ook niet zo heel veel uit en gelukkig weet onze navigatie nu wel waar we rijden, dat was in 2010 anders. We herkennen wel het museum in Kobarid wat toen best wel indruk op ons gemaakt heeft.

En zo arriveren we mooi op tijd in Grado en halen de sleutel van ons appartement op. Gelukkig is er een parkeerplekje voor de deur van ons appartement en de lift doet het gelukkig ook. En vanaf ons balkonnetje op de 4e verdieping kijken we uit over Grado.

Terug naar huis

Na deze paar heerlijke dagen aan het strand in Borgio is het weer tijd geworden om naar huis te gaan. Om het vakantiegevoel niet direct kwijt te raken, doen we de terugweg ook in een paar etappes. En onze eerste stop is La Morra, want de wijnkelder thuis is aardig leeg en moet nog wel even aangevuld worden.

Onze wijnvoorraad vullen we aan door wat doosjes wijn bij te kopen bij de familie Marrone en gelukkig kunnen we ook eerst nog even proeven. Hier zijn de glazen nog leeg, maar dat duurde niet lang en daarna waren ze weer leeg.

Elke keer als we in La Morra zijn, hebben we nog een paar vaste rituelen. We logeren bij B&B Fior di Farine,  de eerste avond eten we bij Locanda Fontanazza en de laatste avond is pizzaavond bij PerBacco. Waarom zou je goede gewoontes afleren?

Natuurlijk zouden we best wel in Italië willen gaan wonen en vandaag brengen we een bezoekje aan Bonvicino, een alleraardigst dorp midden in Piemonte. Inderdaad een leuk dorp, voldoende katten (ook belangrijk) en zowaar een te koop staande pizzeria. Dus wie weet.

Na dit bezoek even doorgereden naar voor onze welverdiende lunch. Ik denk wel dat wij aan het mooiste tafeltje (het linker tafeltje) mochten zitten bij Trés in Trezzo Tirella.

En daarna is het toch echt tijd om naar huis te gaan. Vanuit La Morra zijn er paar mogelijke routes terug naar huis, maar gezien de inhoud van onze achterbak, 

valt Zwitserland af en gaan we via Frankrijk. Alle files die we deze vakantie hebben gezien, stonden de andere kant op, behalve de file voor de Frejus tunnel. Bovendien stonden we ook nog in de langzame rij, maar 10 minuten file in de hele vakantie is zo gek nog niet.

Na de Frejus tunnel gaat het verder in Frankrijk best wel vlotjes, met slechts één stop vlak voor Lyon verdelen we de route in een stuk van 330 en een stuk van 440 km. Met stip de minst leuke dag van deze vakantie. Ons hotelletje in Nancy bevalt prima, best lekker om na zo een dagje even luxe uit te rusten. 

De volgende dag nog een laatste stukje, tanken in Luxemburg gaat niet lukken, dus al in Laxou de tank tot randje gevuld. Dat moet voldoende zijn om Amsterdam te halen. Omdat de navigator nog niet helemaal wakker lijkt, rijden we richting de snelweg waar we gisteren de afslag Nancy hebben genomen. Daar zullen we dan vast wel de goede kant op kunnen gaan. Dus niet en zo rijden we wel op de snelweg, maar wel richting Lyon. Gelukkig is er al na 10 km een mogelijkheid om te 'keren'. Blijkbaar was onze navigator beter uitgeslapen dan wijzelf.

Deze keer rijden we vanaf Luxemburg niet richting Maastricht, maar gaan we richting Brussel en tussen Brussel en Antwerpen gaan we op zoek naar een plek om te lunchen en we vinden inderdaad een prima plekje. Daar gaan we vast nog wel eens vaker terugkomen.

Twee uurtjes later rijden we onze parkeergarage weer in. De vakantie zit erop!

Ons autootje heeft weer zijn/haar best gedaan: voor 3018 km had hij/zij 144 liter benzine nodig, dat is bijna 1 op 21. Wel jammer dat het dashboard niet zuiniger dan 1:99,9 aan kan geven, bij de volgende auto toch even op letten. 😀

In het zuiden

In het zuiden klinkt misschien wat overdreven, we zijn onderweg naar de Ligurische kust en dat is voor ons dan wel het zuidelijkste punt van deze vakantie, maar eigenlijk is het nog gewoon Noord-Italië. Nu is het links en rechts laten liggen van de snelweg deze vakantie prima bevallen, maar dat zou vandaag ongeveer een verdubbeling van de reistijd betekenen, dus kiezen we ervoor om tot iets voorbij Alessandria de snelweg te nemen en daarna voor het laatste stuk inderdaad de snelweg links te laten liggen.

En ook vandaag weer gaan we voor de lunch op zoek naar een restaurantje en dat is toch elke keer weer een klein avontuurtje op zich. Vandaag reden we richting centrum van een dorpje, maar daar was niets, dus weer terug. Maar toen hadden we het geluk of de pech dat we moesten wachten op een treintje en de spoorbomen gaan hier al ongeveer vijf minuten dicht vóórdat de trein er is. Gelukkig gaan ze wel weer snel open als treintje voorbij is. Het eerste restaurent blijkt toch dicht te zijn en bij een tweede restaurantje (Hotel Villa Carla) hebben we zelfs een parkeerplaats in de schaduw. Bordje pasta op terras, lekker biertje erbij, wat is het leven toch zwaar.

Na deze lunch gaan we weer verder en we hebben inmiddels een beetje haast omdat we op tijd moeten inchecken bij onze volgende B&B. Dus nemen we maar weer de snelweg. En dan rijd je plotseling weer tussen de automobilisten in die enorme haast hebben en ook bij een snelheid van 120 km/u drie meter afstand tot hun voorligger ruim voldoende vinden. Gelukkig hoeven wij maar een klein stukje van de snelweg Genua-Nice en bij afslag Finale Ligure zoeken we weer de rust op.

Onze verblijfplaats voor de komende week is een B&B (Giardini di Vale) in Borgio Verezzi en mede dankzij onze navigator staan we mooi op tijd voor de deur. En ook hier hebben we voldoende parkeerplaats, wel even doorrijden naar de achteringang, want daar is de ingang van de tuin.

Best een aardige tuin ook en daar rechts achter dat boompje staat onze auto. En ondanks dat we in een B&B zitten, wordt er vanavond ook een diner geserveerd. Dus we hoeven niet meer op zoek en kunnen gewoon een lekker glaasje wijn drinken.

We hebben Borgio gekozen omdat er een strand is en onze B&B is hemelsbreed slechts 400 meter van het strand af. Dus wandelen we deze ochtend optimistisch richting strand. Er blijkt alleen een kleine hindernis te zijn: de spoorlijn. In het hele dorp zijn slechts twee tunneltjes om de spoorlijn 'over' te steken en gelukkig zijn we, min of meer toevallig in de buurt van eentje. Het is wel een mini-tunneltje en ik kan er net rechtop in staan en aan het eind van de tunnel staan we direct op het strand. We zijn echter niet op de goede plek, we hebben namelijk gereserveerd bij een andere strandtent. Want zo zijn de Italiaanse stranden. Bijna alle stukken strand worden beheerd door een hotel, een restaurant of een simpele strandtent. Je kunt daar een stoel en een parasol huren en daarme krijg je ook toegang tot het strand. Maar goed een stoeltje en een parasol is best lekker en voor de lunch hoeven we niet ver te lopen. Wel jammer dat er geen parasol-service is, we moeten af en toe zelf naar de bar om wat te drinken te halen. Het zeewater is wel lekker, maar helaas geen zandstrand maar een kiezelstrand. Er zijn overigens wel kleine stukjes publieke stranden (spiaggia libera) tussen de beheerde stranden in.

We hebben in ieder geval een paar dagen lekker weer gehad en op de doordeweekse dagen waren de stranden al heerlijk rustig.

Borgio wordt echt door de spoorlijn doormidden gesneden. Langs het smalle strand heb je dus de hotels en restaurants, daar vlak tegenaan ligt dan de doorgaande weg (de Via Aurelia van Rome naar Marseille) waar het verkeer met een behoorlijke snelheid overheen scheurt. Er is geen lungomare en nog vervelender ook geen echt voetpad. Als je bv. van het strand richting één van de twee tunneltjes loopt, moet je over de doorgaande weg lopen. En na de weg heb je de spoorlijn en achter de spoorlijn ligt de rest van het dorp. Er ontbreekt dus eigenlijk een echt centrum. Gelukkig is er wel een ijssalon en zijn er een paar barretjes. Zo kunnen we op de terugweg van het strand nog ergens iets drinken of een ijsje nemen.

Het dorp verder Pietra Ligure, is heel anders en dat komt voornamelijk omdat daar de spoorlijn niet vlak langs het strand loopt maar veel verder landinwaarts. Daardoor is er in Pietra Ligure wel ruimte voor een lungomare en een echt centrum met kerk en stadsplein. 

En is de concentratie van barretjes en restaurants veel hoger. Ook is de lungomare 's avonds een gezellige plek, al is dat op deze foto niet zo heel goed te zien.

Zo naderen we alweer het einde van onze vakantie, morgen zetten we koers richting het noorden.