De terugreis.

Net als vorig jaar heeft de blog over de thuisreis even moeten wachten, maar hier is tie dan:

Dit jaar rechtstreeks naar Amsterdam zonder rondje door Piemonte. Uitgangspunt is wel om de bijna 1800 km in vier dagen te doen. Inmiddels zijn we aardig gewend aan maximaal 500 km op één dag. Daarnaast is het ook wel prettig als er bij het hotel een restaurant is en dat dan ook nog open is. Een beetje redelijke parkeerplek is natuurlijk ook wel fijn. De auto zit namelijk weer helemaal vol, al laten we de dure spullen (de laptops) nooit onbeheerd achter in de auto. Niet alleen voor de nacht, maar ook tijdens de lunchpauzes nemen we het rolkoffertje altijd met ons mee. En natuurlijk niet de opleukfoto voor facebook vergeten.

Voor de eerste dag plannen we niet teveel kilometers in. In de ochtend alle spullen inpakken en de auto volgens het laadplan vullen, daarna afscheid nemen van de eigenaren Annarita en Fabio (en al hun vijf honden).  De eerste stop is bij mama om nog wat spullen daar te laten (inmiddels twee flinke koffers vol) gevolgd door de noodzakelijke lunch en de al even noodzakelijke laatste knuffel met Chicca.

Onze eerste stop is weer Hotel Terme di Venturina in natuurlijk Venturina. Een aardig hotel met zwembadje met erg warm water en goed genoeg restaurant en een enorme parkeerplaats. Die parkeerplaats is nauwelijks gevuld, het zwembad is gelukkig wel gevuld met water, maar ook met best veel mensen. Vorig jaar waren we hier de enige. Vorige jaar waren we hier op dinsdag en dit jaar op vrijdag, dat scheelt dus. Het eten inclusief een glaasje rode wijn smaakt weer prima. De kans is dus best groot dat we hier volgend jaar weer terecht komen.

Dag twee beginnen we met een ontbijtje en daarna moeten we ook ons autootje wat te eten geven. Net als in Frankrijk is er bij een supermarkt ook vaak een benzinestation. En Giorgia (Meloni) heeft de benzineprijs al wat verlaagd, maar bij de Conad is het nog een paar centen goedkoper. We snappen niet helemaal de aanwijzingen op de borden en maken een extra sightseeingtour in Venturina en met de hulp van de navigatie vinden we toch het pompstation. Om de uitgang te vinden, hebben we ook nog een extra rondje van de zaak gereden.

Zo een rondje van de zaak is helemaal niet zo erg omdat er vandaag 'slechts' 450 km afgelegd hoeven te worden. Bovendien is het is vandaag zaterdag en dat betekent weinig vrachtverkeer en ook niet al teveel andere auto's. Zeker op het stuk tussen La Spezia en Parma hebben we het asfalt bijna voor ons zelf. De lunch doen we bij restaurant La Maison in Fornovo di Taro en we kunnen echt pal voor de deur parkeren. De paasstemming zit er al in en het eten is ook niet slecht.  

Daarna nog een stukje richting Parma en dan linksaf naar Milaan. Het voordeel van deze route is dat we nog geen 100 km op de A1 hoeven te rijden. De A1 is die snelweg zonder bochten, hellingen of iets anders. Gewoon drie rijstroken kaarsrecht. De ringweg rond Milaan is op deze zaterdag niet echt druk en dat is ook wel eens lekker en mooi op tijd zijn we in ons hotel in Como.

We hebben Hotel Cruise in Como (of eigenlijk in Montano Lucino, een wijk van Como) uitgekozen. Vlak bij de snelweg, een restaurant dat vandaag ook geopend is en voldoende parkeerplaatsen. Het is best een modern hotel en zo een internet hoekje is dan weer iets wat je niet snel verwacht. Misschien wel weer makkelijk als je echt iets moet printen.

We zijn mooi op tijd voor een hapje en een drankje.

Zoals gezegd een best modern ingericht hotel. Een lamp zoals deze zie je niet vaak in een hotel.

Dat moderne heeft ook wel een nadeel. De kranen in de douche zijn rond en uit roestvaststaal vervaardigd. Na vier maanden douchen met een boiler ben ik helemaal gewend om de kraan dicht te draaien als er even geen water nodig is. Na het inzepen wil ik de kraan weer open draaien. Nou zo een volkomen supergladde ronde kraan is met ingezeepte handen behoorlijk moeilijk open te krijgen.

De volgende ochtend weer op zoek naar ontbijtje voor de Yaris. Dit keer bij Carrefour en we hebben nu wat moeite om de ingang van het benzinestation te vinden. Vaak moet je eerst het terrein van de supermarkt in, maar hier hoefde dat juist weer niet. Maar we zijn inmiddels erg goed in extra rondjes van de zaak.

Vandaag dus door Zwitserland. Altijd wel een beetje spannend omdat we geen winterbanden hebben en zo eind maart is er toch altijd wel kans op winterse omstandigheden. Voor de Gotthard zijn er wel wat sneeuwvlokken, in de tunnel is het wel droog. Na de tunnel is de temperatuur gezakt tot twee graden en het sneeuwt lichtjes, maar de weg is goed. Uit gewoonte stoppen we even bij de raststätte na de tunnel (nu dus Gotthard nord) maar na het zien en horen van de levende muziekband besluiten we maar snel door te rijden en de lunch nog even uit te stellen. De lunch in Zwitserland is meestal wel ok, alleen moet je niet naar de prijs kijken.

Vandaag mag ik ook even op de bijrijdersstoel zitten en dan kan ik wat foto's maken.

Eigenlijk loopt het vandaag allemaal soepeltjes, wel stonden we in Como een paar minuten stil op de snelweg, maar Zwitserland in, de Gotthard tunnel door en Zwitserland weer uit kostten weinig extra tijd. We zijn op weg naar Nancy en dat betekent dat we bij Selestat linksaf richting Nancy gaan. Dat is een stuk 2-baans en dus geen snelweg, maar dat is wel een leuke afwisseling. Nog steeds heerlijk rustig en met gangetje van ca. 90 km/h op de teller zoeven we door het land. En niet alleen goed op de weg letten, maar ook op de weilanden naast de weg, want alleen dan kun je op tijd remmen om de vier rennende herten veilig over te laten steken. En verder worden wij ook goed in de gaten gehouden door o.a. die ene snelheidscamera. Ik hoop dat we netjes op de foto staan en wachten we de brief van de Franse politie in spanning af. Vlak voor Nancy heeft nog iemand zijn auto frontaal op de vangrail gezet (geen idee hoe) en dat levert nog wat vertraging op.

Bij het Ibis hotel in Nancy nog even het inmiddels bekende rondje van de zaak.

Helaas was het restaurant van het Ibis hotel op deze zondagavond dicht. De volgende keer dus nog beter opletten en het hotel maar bellen (want de webzijde is vaak niet actueel genoeg) om echt zeker te weten of het restaurant open is. Gelukkig waren we al eerder in Nancy geweest en hebben toen een aardig restaurant gevonden en dat is gelukkig deze avond wel open. Alleen moeten we met de auto dus dat betekent wat minder alcohol bij het eten, maar één biertje moet nog wel kunnen.

Het eten is niet verkeerd en ze zijn hier zeker niet zuinig met de kaas. En de flammerkuche of de tarte flambee is zeker de moeite waard, de hamburger met frietjes trouwens ook.

Een klein voordeeltje is nog dat we toen we terugkwamen bij het hotel de parkeerplaats vlak voor de ingang nu wel vrij was, dat scheelt morgen weer.

Dat voordeel klinkt misschien wat overdreven, het scheelt maar 50 meter, maar de volgende ochtend breekt er echt een noodweer uit boven Nancy en dus onze auto. We waren net op tijd in de auto voordat de ergste hagelbui losbarste en dus was dat voordeel toch wel de moeite waard. We hebben zelfs een tijdje zitten wachten voordat we weg konden en de airco mocht echt vol aan de bak om de beslagen ramen enigszins doorzichtig te krijgen. Het ontbijtje voor de Yaris lukt ook weer, al ben ik wel vergeten de GPS tracker op tijd aan te zetten.

Vanuit Nancy rijden we redelijk vlotjes door en we zijn al snel Luxemburg door en rijden we in België. Vandaag is de langste etappe van de terugreis en dat betekent dat we nog wel een keertje moeten tanken om niet het laatste stukje in Amsterdam te moeten duwen. En omdat de prijs in België wat lager is, tanken we toch maar hier. We blijven natuurlijk Nederlanders en zo sparen we toch weer zeven euro uit! Minder leuk is dat het pompstation wordt verbouwd en dat ik daar redelijk onbeschut in weer en wind sta. En dan is die hagelbui die ons blijkbaar vanuit Nancy heeft gevolgd minder leuk. En zo zijn we op de heen- en terugweg even gestopt in Sprimont, maar dat zag ik pas toen ik de GPS-tracks tegelijk opende. Nu heb ik verder weinig te melden over Sprimont, maar ik las ergens dat hier in de buurt de heuvel La Redoute ligt en die wordt tijdens de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik beklommen.

Na de, dit keer de lunch voor de Yaris is het ook voor ons lunchtijd. We gaan op zoek naar het plekje waar we twee jaar geleden ook al waren geweest. Het plekje is dankzij de navigatoren makkelijk gevonden en we kiezen nu voor L'Atelier du Theatre du Pain. Een soort luxe broodjeszaak waar heel wat mensen uit de buurt hun 12-uurtje komen halen of hier opeten. 

Voordeel van een broodjes zaak is dat het wat minder tijd kost dan een echt restaurant en zo rijden we alweer snel verder richting Amsterdam. Iets verderop moeten we kiezen of we door Luik of om Luik heen gaan rijden. We laten die keuze altijd over aan de elektrieke navigatoren die we bij ons hebben. Dit keer lijkt de route door Luik het snelst, al bedenkt de navigator zich echt vlak voor de afslag die je dan moet nemen. Maar goed, door Luik is weer eens wat anders. En of het ook sneller was? Tsja dat weet je natuurlijk nooit.

Zoals zo vaak hebben we de meeste vertraging in Nederland, maar dan weten we tenminste dat we bijna thuis zijn. 

Uiteindelijk hebben we deze overwintering 6285 km afgelegd. En zo rijden we bij elke overwintering minder kilometers dan het jaar ervoor (7927 - 7019 - 6981 - 6285). Geen idee waardoor dat eigenlijk komt.

Elk jaar is het weer een beetje puzzelen welke route we nemen en de verschillen zijn niet zo heel groot. Zelf vinden we door Frankrijk wel prettiger dan door Duitsland en als je op de kaart kijkt is dat ook wel een redelijk rechte lijn tussen Amsterdam en Anzio.

Dit was de heenweg:

En dit de terugweg: 

En alleen nog even de koffers uit de auto halen en dan is een karretje wel handig. 

De winter in Anzio.

We zijn dus weer in Anzio, zelfde plek als vorig jaar. Maar eerst de opleukfoto. 

 

Dat op dezelfde plek zijn, is best wel makkelijk, we wisten ongeveer wat we allemaal mee moesten nemen. Zoals extra verlengsnoeren, magnetische haakjes (de wanden hebben hier een profiel, waardoor een haakje met zuignap niet werkt, maar de koelkast is van ijzer 😊), een raspberry pie om makkelijker naar Nederlandse tv en andere programma's te kijken. Om die pie fijn te laten werken, was er wel weer een stekker met schakelaar nodig. Die kun je hier gewoon in de supermarkt kopen, maar alleen voor de Italiaanse stopcontacten. Dat levert weer leuke constructies op. Dus op het lijstje voor volgende overwintering staat al 'schakelaar', ik moet toch snel weer iets kopen bij Coolblue na vier maanden. 

 

Nadeel van dezelfde plek is wel dat je verder weinig hoeft uit te zoeken. We weten de supermarkten, de verschillende barretjes en restaurants al te vinden. Echt verdwalen lukt ook al niet meer: de wegen in Anzio en Nettuno zijn goed genoeg bekend. Dus af en toe maar eens een andere route bedenken of een ander leuk straatje opzoeken.

 

We hopen natuurlijk op lekker zonnig weer en dat valt dit jaar behoorlijk tegen. De hoeveelheid neerslag is enorm en waar we vorig jaar een paar dagen regen hadden en verder veel zon, is het nu ongeveer het omgekeerde. Dus weinig strand en de aperitivo bij voorkeur in een overdekte en verwarmde locatie. Die hebben we gelukkig wel gevonden in het centrum van Anzio, tegenover het gemeentehuis. Alleen is het daar betaald parkeren, maar gelukkig geen Amsterdamse tarieven. Wat betreft het weer, er is wel een klein lichtpuntje: in Nederland is het toch wel wat kouder (meestal wel zo een 10 graden) en valt er genoeg neerslag en dan ook nog vaak in de vorm van sneeuw. Maar ja veel binnen zitten zoals we nu veel doen, kan ook in Amsterdam. Gelukkig is er bij het huis wel een serre. Dus als de zon schijnt is het al snel warm en soms te warm in de serre. Bij te warm kunnen we de wanden van de serre open schuiven, dus dan is het nog steeds lekker om in de volle zon te zitten. Ik zie dan alleen niets meer op het scherm van laptop en/of foon. Wel een mooi excuus voor alle tikvouten.

Bij vier maanden overwinteren moet ook ik een keertje naar de kapper. De vraag is dan natuurlijk: Welke? Tot nu toe ben ik elke jaar bij een andere kapper geweest en ook nu is het even zoeken. Maar toen we vorige week een ijsje zaten te eten op de boulevard van Anzio werd er een foldertje onder de ruitenwissers gestopt. Ik vind dat een vervelende manier van reclame maken, maar deze keer heb ik er, met lichte tegenzin, gebruik van gemaakt.

 

Toen ik binnenkwam stond het volume van de radio op 8 (van 10) en dat maakt het elkaar begrijpen, zeker in een voor mij vreemde taal, een stuk lastiger. Eén kapper in opleiding mag de klant klaarmaken voor de knipbeurt (manteltje om en kraag om de haartjes goed af te voeren) en daarna komt de kapper binnen (die blijkbaar ergens op straat aan het pauzeren was). Ook nu weer is het niet makkelijk met de achtergrond muziek op de voorgrond om uit te leggen wat ik wil. 'Non troppo corto' is blijkbaar niet helemaal goed overgekomen. Maar goed, mijn volgende bezoek aan de kapper is ergens in 2027 en eigenlijk snap ik het business model van deze kapper niet helemaal. Dezelfde jongeman van de voorbereiding mag ook de kassa bedienen en zo ben ik in ongeveer 10 minuten weer 10 euro lichter. Dat lichter valt overigens wel weer mee, betalen met pin is hier bijna overal mogelijk. 

Ondanks dat we hier nu al voor de vierde keer overwinteren, blijf ik me over een aantal dingen verbazen.

Eerst hebben we natuurlijk het verkeer. Elke dag gebeurt er wel iets onverwachts, maar tot nu toe zonder schade. 

Auto's die voorrang nemen snap ik wel op kruispunten waar je anders echt niet meer wegkomt, maar in veel gevallen denk ik dat eventjes wachten een stuk veiliger voor iedereen zou zijn. Als je dan geen voorrang geeft, zie je voornamelijk onbegrip bij de andere bestuurder. 

De richtingaanwijzer is een onbekend begrip bij de meeste Italiaanse bestuurders. Zelfs zo onbekend dat ze nauwelijks reageren op het feit dat ik ze (nog) wel gebruik. 

Parkeerverboden zijn er slechts voor de vorm en dat went snel (die ferrari-rode bolide is van ons). Er wordt ook op heel veel plaatsen zeer creatief geparkeerd. 

 

Soms word je ook positief verrast. Vorige week op de Nettunense (de weg van Anzio naar de Pontina en verder en de Pontina is weer de weg van Terracina naar Rome) een ongeluk waardoor de helft van de weg geblokkeerd was, op een twee-baans weg best lastig. De politie was er nog niet en toch ging het verkeer om en om langs de verkreukelde autoos. Dat ging verder gehaal automatisch zonder dat iemand dat hoefde aan te sturen.  

Misschien is er wel een verklaring voor al die verkeersacties. Ikzelf denk dat er echt iets in het DNA van de Italianen zit die dit gedrag veroorzaakt, misschien een idee voor wetenschappelijk onderzoek. Verder is het in Italië heel gebruikelijk om autorijles te krijgen van vader of oom. Daarnaast nog een paar rijlessen bij een autorijschool. Tsja en als je dan naar het aantal doden in het verkeer kijkt: in Nederland 31 doden per miljoen inwoners en in Italië 51. Maar goed met cijfers kun je alle kanten op en soms zelfs de goede kant en dit zijn ook maar cijfers van chatGPT. 

De kwaliteit van het asfalt is nog steeds bedroevend. Gaten in de weg zijn er voldoende en die gaten worden met elke regenbui weer groter en groter, alsof het asfalt oplost of in ieder geval afbrokkelt in het regenwater. Gelukkig zie je heel af en toe een wagentje rondrijden met wat emmertjes warm asfalt. Die worden dan in de ergste gaten gedaan en met een beetje aanstampen is de kuil weer voor eventjes geen kuil meer. Ik had overigens wel wat meer foto's van de kuilen willen maken, maar mijn eigen veiligheid gaat toch voor.

In het huishouden valt voornamelijk de enorme hoeveelheid plastic afval op. Het is wel iets minder erg dan de voorgaande jaren en het is maar goed dat ze 2x per week plastic/metaal komen ophalen. Misschien moet je het samenpersen of smelten om wat minder vaak met de afvalbak te moeten lopen.

In de supermarkt is er vaak een aparte vleeswarenafdeling (en brood en vis) en daar worden de vleeswaren en kaas direct vers gesneden. Het heet ook meestal de delicatessenafdeling. Dat is prima en lekker, al blijf ik moeite hebben om het bovenste plakje te vinden, een soort mikado voor gevorderden. Je hebt hier natuurlijk ook verplakte vleeswaren, bijna even lekker. Maar hierin worden de gesneden plakjes zo op elkaar geperst dat ik ze echt niet als hele plakjes in de pan krijg.  

 

We hebben twee keer meegemaakt dat restaurantbezoekers gezellig hun hondjes meenemen. Meestal zijn dat van die minikeffertjes, uiterst irritant en dus nog erger, als dat al kan, dan kleine kinderen. Blijkbaar kunnen italiaanse honden echt niet een paar uurtjes alleen thuis blijven. 

En zo is deze overwintering alweer bijna voorbij, we zijn nu druk met het organiseren van de terugreis. Ook kijken welke spullen hier in Italië kunnen blijven en welke niet en natuurlijk foto's maken van de spullen die hier blijven, anders blijven we zoeken waar we die spullen toch hebben gelaten.

Binnenkort dus meer van de terugreis op ditzelfde kanaal. 

 

Overwinteren (4 inmiddels). 2025-2026. De heenreis.

En ook deze winter gaan we weer overwinteren in Italië. Zelfde plek en zelfs zelfde huis en ongeveer zelfde periode als vorig jaar, dus allemaal heel saai. Dus eigenlijk helemaal niet zoveel te melden. En omdat ik ook af en toe wat schrijf op polarsteps is deze blog een beetje op de/mijn achtergrond geraakt.

Om toch nog iets anders te doen dan de voorgaande jaren, hebben we de reis erheen maar wat aangepast. In de voorgaande jaren hebben we de reis in drie dagen gedaan, maar zeker in december betekent dat je elke dag de laatste twee uur van de route in het donker rijdt en dat is minder fijn. Zeker als je dan ook nog over onverlichte en onbekende wegen rijdt. Dus dit jaar rijden we in vier dagen naar Anzio en dat betekent een iets andere route en ook andere plekken om te overnachten. 

Wat nog wel hetzelfde is, is de opleukfoto bij deze blog, zodat deze vanzelf in de facebook update terecht komt:

 

Ik weet niet of ik dit nu een echte opleukfoto kan noemen, maar doordat we kortere stukjes rijden, zit ik zelf grotendeels van de route achter het stuur en heb ik dus helemaal geen tijd om foto's te maken. Nou ja misschien wel tijd, maar we willen ook graag heelhuids aankomen in Anzio.

Natuurlijk willen we het liefst ook in het weekend rijden. Dan is er geen vrachtverkeer en minder files en dat rijdt dan wat vlotter en prettiger. Nadeel op zondag en maandag is wel dat het niet eenvoudig is om een hotel met restaurant te vinden dat dan ook nog die avond open is. Maar omdat we min of meer al bedacht hadden om op zondag te vertrekken, is dat nu even niet anders. Straks voor de terugweg toch maar rekening mee houden.

Dus vertrekken op een mooie zondag eind november zo vroeg mogelijk richting Anzio. Dat zo vroeg mogelijk is relatief, we rijden al om 11.30 Amsterdam uit. Vandaag dus een lekker kort stukje, ongeveer 400 km. Onze eerste overnachting is al in België, maar dan wel vlak voor de Luxemburgse grens. Natuurlijk is het gewoon druk op de A2 en ergens in het noorden van Limburg is er iets van een omleiding i.v.m. wegwerkzaamheden. We besluiten dus om bij Eindhoven richting Hasselt te gaan. Nu had ik verwacht dat Hasselt wel ergens op de borden zou staan, maar blijkbaar niet of in ieder geval niet gezien. We rijden dus klein stukje om, maar mooi rond lunchtijd rijden we België in en vinden een plekje om onze eerste frietjes van deze reis te eten.  

Met volle maag rijden we verder naar het Vandervalk hotel in Aarlen of Arlon. De vogel (zou het een valk zijn? Of een toekan? En waarom heeft dit hotel dan een toekan als logo?) staat een beetje in de weg, maar is natuurlijk wel vastgeschroefd aan de behuizing van de mini koelkast. 

 

Het oogt allemaal redelijk nieuw, voldoende oplaadpalen voor de elektrische auto's (altijd makkelijk om te weten voor het geval dat). Op de foto staan de laadpalen achter het hotel, maar aan de voorkant staan er ook nog een aantal te wachten op hongerige batterijen. 

Het uitzicht uit onze hotelkamer is best aardig. En voor de oplettende kijker: ons bed staat gewoon binnen, maar dat raam spiegelt en het was buiten frisjes genoeg om het raam lekker dicht te laten.

De hotelkamer is verder OK, al moest de receptie wel de verwarming op afstand activeren, die we gelukkig wel weer zelf goed konden regelen. De handdoeken lijken wel wat ouder te zijn dan het hotel zelf, maar ze doen het nog wel. Gelukkig spreekt een deel van het personeel gewoon Vlaams en dat is toch makkelijker communiceren dan in ons steenkolen Frans. Ze spreken de bitterballen wel anders uit en ze lijken misschien wel duurder dan in Nederland, al heb ik eigenlijk geen idee hoe duur ze tegenwoordig in de Nederlandse horeca zijn. Ze zijn overigens wel lekker net als het bijbehorende biertje.  

Na een goede nachtrust, een goed ontbijt en de kennismaking met het jongste en slechtst betaalde personeelslid en het schoonkrabben van de autoruiten rijden we weer verder.

Als echte Nederlander willen we natuurlijk benzine tanken in Luxemburg. We zitten vlakbij de grens en de eerste benzinepomp missen we omdat we/ik nog niet echt wakker zijn/ben. Waarom we de tweede pomp ook hebben gemist, weten we niet maar we zien plotseling de Franse grens al voor onze neus en zijn dan een paar seconden later al in Frankrijk. Dan maar tanken bij de eerste pomp in Thionville. Ach de prijs valt nog mee en we zijn niet de enige die hier tanken. Eigenlijk bijzonder dat het er zo druk is, terwijl de benzine een paar kilometer verder vast nog wat goedkoper is. Maar zonder al teveel oponthoud is de maag van onze Yaris ook weer tot het randje gevuld. Ook vandaag een kleine 400 km want we willen natuurlijk niet in Zwitserland overnachten. De komende twee dagen zullen wat afstand betreft nog wel tegen gaan vallen. Morgen bijna 500 km en de laatste dag zelfs ruim 500 km!

In Frankrijk moeten we wel op zoek naar iets eetbaars voor de lunch en dat lukt uiteindelijk prima. Gelukkig weer een schaaltje frietjes. Alweer frietjes lijkt wat overdreven, maar de komende vier maanden zullen redelijk frietloos zijn. 

Wat ik zelf altijd wel fijn vind, is dat begin december buiten Nederland de kerstsfeer al volop aanwezig is. In Nederland moeten we altijd wachten totdat die andere oude man weer richting Spanje is vertrokken.

We hebben een hotelletje gevonden zo ongeveer op de grens van Frankrijk en Zwitserland en er is een zwembadje en dat is best lekker na die uren in de auto. Bij het ontbijt word je aan de naam van het hotel herinnerd. 

Bij het boeken hebben we jammer genoeg gemist dat het restaurant op maandag dicht is en zo moeten we toch nog op zoek naar een restaurant en dat op maandag! Maar het lukt om iets te vinden, al is dat wel in Zwitserland. Erg druk en vol restaurant, maar het vlees is er lekker. Standaard krijg je vooraf een enorme bak gras/sla, waarschijnlijk een poging om toch nog wat vitamines bij de klant naar binnen te krijgen. En we zetten ons vergelijkend warenonderzoek naar de frietjes in Europa voort.

 

De google navigatie heeft ons snel naar het restaurant toegebracht maar wel met een omweg. Op de terugweg vinden we dat we dat beter moet kunnen en laten google lekker uit staan en vertrouwen op de autonavigatie. En al snel blijkt dat google die slagboom (is dat de grens) in tegenstelling tot de Yaris wel kent en we moeten dus weer dezelfde omweg maken. Maar goed zo kom je nog eens ergens, al hebben we geen idee waar we precies geweest zijn. Misschien dat de gps-tracker dat wel goed geregistreerd.

De volgende ochtend eerst onze eigen maag vullen en daarna die van de Yaris. We willen dat natuurlijk nog in Frankrijk doen en dat lukt ook. Maar zoals je wel vaker ziet zijn de prijzen is de buurt van de grens al wat aangepast aan de prijzen aan de andere kant van de grens. Dus dat wordt de duurste benzine van deze reis, maar autootje is er blij mee en gelukkig is ze best wel zuinig. Omdat we zo vlak bij de grens zijn, gaan we ergens in de stad Basel de grens over. Ik vraag me zelfs af of we bij deze grens een vignet hadden kunnen kopen, maar gelukkig was het vignet al via internet geregeld, dus dat scheelde weer onnodig oponthoud en ook geen sticker meer op de voorruit! Dan blijft er nog wat ruimte over voor de Franse en Duitse milieustickers. Omdat we dit jaar dus al verder waren in twee dagen dan vorig jaar na één dag, zijn we ook overal wat vroeger dan vorig jaar. Bij de Gotthard tunnel betekent dat helemaal geen vertraging, maar je mag natuurlijk niet harder dan 70-80 km/h. Ondanks de prijzen hier toch maar even lunchen bij Gotthard-sud. Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Gelukkig hoeven we niet te tanken. De enige file in Zwitserland is die bij de grens met Italië, niet omdat de Italianen willen controleren wie er Italië in wil, maar omdat de Zwitsers willen weten wie er het land weer uit gaat (geen idee waarom).

We waren dus wat vroeger dan vorig jaar bij de Gotthard en nu ook wat vroeger op de ringweg van Milaan. En mede daardoor hebben we ook daar weinig vertraging. Daarna nog even dat leuke stuk snelweg (de A1) richting Bologna. Gelukkig dit jaar een stuk touw en een baksteen meegenomen. Alsof je in een zelfrijdende auto van een niet nader te noemen merk rijdt. Vandaag dus maar liefst bijna 500 km! 

Na de nieuwe route en hotels in de eerste twee dagen, zijn de laatste twee dagen weer als vanouds. Dus de overnachting bij Fattoria Marchesini in Praticello. Dan kunnen we namelijk eten bij Mori e Ballabeni. Daar hebben we al een maand geleden gereserveerd en meteen het gewenste hoofdgerecht doorgegeven. Want die soepkom met die bolletjes gevulde pasta (cappelletti in brodo) kan zomaar op zijn. Ik neem altijd een bordje pasta (bigoli con soffritto), want die is hier ook erg lekker.

 

 

 

Gelukkig is er bij het restaurant wel wat veranderd, maar alleen aan de buitenkant. De parkeerplaats is wat aangepast, waardoor er voor de ingang een mooi terras is. Daar zou je zomers heerlijk buiten kunnen eten. In december eten we natuurlijk binnen, waar de houtkachels staan te (g)loeien en de kerstsfeer al aanwezig is. 

 

De laatste ochtend van deze reis begint natuurlijk met eerst ontbijtje voor ons zelf en dan voor autootje. Er zijn hier voldoende benzinestations, maar bij die ene hebben ze vandaag geen benzine. Ik denk eigenlijk nooit, want vorig jaar ook al niet. Misschien verdienen ze er te weinig aan en verkopen ze alleen diesel. Omdat er op de snelweg direct na de oprit een flinke file staat, rijden we richting de volgende oprit en dan zullen we vast wel ergens een echt benzinestation vinden. Dat lukt dus en jammer genoeg dachten meer mensen de file te vermijden door een stukje binnendoor te rijden. Dus op de dag met het meeste aantal kilometers voor de boeg hebben we de meeste vertraging en dan ook nog zo vroeg al. Uiteindelijk op de snelweg rijdt het wel lekker door. We kiezen wel weer voor dezelfde lunchplek als vorig jaar, alleen mis ik de juiste afrit en staan we op de parkeerplaats voor de vrachtauto's (misschien dat ik onbewust de verkeerde borden volg). Nou ja daar is ruimte voldoende, alleen ziet het er wel een beetje zielig uit. 

 

Geen frietjes, maar aardappelschijfjes, het frietloze dieet is begonnen. 

Na de lunch nog even de laatste loodjes, nog maar 280 km.  Door nog wat vetraging onderweg komen we ongeveer op het meest verkeerde moment aan op de GRA (Grande Raccordo Annulare), de ringweg van Rome. Nou viel het aankomen op de GRA nog wel mee, maar de afrit richting Anzio (en deze weg heet vreemd genoeg de Nettunense) is gezellig druk. We staan al stil op de snelweg, kiezen ook nog even een rij auto's te vroeg en de afrit zelf staat vol met twee rijen ongeduldig wachtende (vracht)auto's. Maar goed uiteindelijk arriveren we in Anzio. De eigenaren Annarita en Fabio hebben gelukkig een pannetje pasta klaar staan en nog veel fijner: er staat ook flesje wijn in de koelkast.

Zo eerst maar slapen en morgen boodschappen doen.