Thursday, July 19, 2018

Italië 1.


Eindelijk, vandaag gaan we Italië bereiken! We willen zo lang mogelijk in de buurt van de Bodensee blijven, dus gaan we eerst richting Bregenz en dan rechtsaf, langs Liechtenstein richting Lugano. Fotoos van het meer hebben we vorig jaar al genomen, dus we kunnen nu lekker doorrijden en bij Chiasso gaan we de grens over. In Como valt direct het chaotische verkeer op en met links en rechts wat getoeter vinden we onze B&B voor de komende nacht en zowaar ook nog een parkeerplekje voor de auto. Omdat je niet voor de volgende dag kunt betalen, moet ik wel morgenochtend om 8.00 uur de meter bijvullen. In ieder geval hebben we nu even tijd voor een wandeling door Como en kunnen we ons echt als toerist gedragen.














Na slechts één nachtje gaan we alweer verder en onze bestemming vandaag is Rivanazzano Terme ongeveer 60 km ten zuiden van Milaan. De komende dagen maken we van hieruit wat uitstapjes.
Ons eerste uitstapje is Pavia, hier ongeveer 30 km vandaag. Natuurlijk kun je de dom al vanuit de verte zien en om aan de overkant van de rivier de Ticino (die vanuit het Lago Maggiore hier langs stroomt en verderop uitmondt in de Po) te komen, is er een gelukkig een brug.



Nu kabbelt het water rustig door, maar ooit stond het water zo hoog dat de auto's aan de rechterkant op de volgende foto niet meer zichtbaar zouden zijn (en waarschijnlijk ook wel weggespoeld of elders geparkeerd).


Ons volgende uitstapje is een bezoekje aan een schaapherder met zijn kudde. Het is prachtig mooi weer en de schaapherder vertelt bijna drie uur lang over het wel en wee van zijn schapen en herdershonden. Al met al een flinke wandeling, maar gelukkig mochten we na afloop het product van de schapen proeven.













































Nu is deze kaas (Montebore, 75% koemelk en 25% schapenmelk) heel erg lekker, maar met een glaasje wijn erbij, smaakt het vaak nog beter, dus gaan we maar eens uitzoeken of in dit gebied ook een beetje lekkere wijn wordt geproduceerd. Na wat zoeken komen we uit bij Quvestra. De wijnstokken staan er weer florissant bij en door de bordjes bij de wijnranken kun je er ook nog iets leren en hopelijk zijn de vaten straks weer goed gevuld.




 














Niet alleen wijn, maar je kunt hier ook prima een paar dagen vakantie komen vieren en misschien wordt dit volgend jaar wel ons plekje.


Maar dat is pas volgend jaar, dit jaar gaan we na Rivanazzano nog een paar dagen naar Nizza Monferato en is onze laatste stop deze vakantie, zoals wel vaker La Morra.

Saturday, July 14, 2018

Zwitserland.

We zijn dus in Schaffhausen, in Zwitserland. De Rijn stroomt hier vlakbij en Schaffhausen ligt op de noordoever. Eigenlijk is Schaffhausen een beetje het eindpunt (of beginpunt) van de boten die op de Rijn varen, want hier ligt een energiecentrale in de Rijn en daar kan geen schip voorbij komen. Dus de schepen die hier aan komen varen van Konstanz en de Bodensee, moeten wel noodgedwongen weer omkeren.
Stroomafwaarts moeten de boten ook keren, want daar is ook nog een waterval, die Rheinfall op z'n Duits en dat is de grootste waterval in Europa. Eigenlijk geen idee hoe je de grootte van een waterval meet. De breedte, de hoogte, het product van die twee of bv. de hoeveelheid water per seconde?
Nu we zo dichtbij zijn, gaan we de waterval natuurlijk van dichtbij bekijken en de receptioniste in het hotel heeft gezegd dat we het best met de trein kunnen gaan. Nu blijken er twee verschillende mogelijkheden te zijn, of je gaat naar Neuhausen aan de noordkant of naar station Schloss Laufen aan de zuidkant. We nemen de eerste trein die de goede kant uitgaat en die gaat naar Schloss Laufen. Als we bij het tweede station uitstappen, kunnen we het water al horen vallen.
Boven de waterval is een slot en gelukkig is er een lift om naar boven te gaan. Hier heb je al een mooi uitzicht op al dat water.
















Met dezelfde lift gaan we weer naar beneden en dan moeten we met de boot naar de overkant en daar kun je kiezen uit verschillende tochtjes met de boot. We kiezen maar de goedkoopste ;-) en dan vaar je twee keer richting de waterval, maar gelukkig niet ver genoeg om heel erg nat te worden, wel ver genoeg om wat leuke fotoos te maken.


































Na een paar dagen Schaffhausen gaan we verder richting Konstanz, aan de Bodensee. We nemen de kortste route en die voert ons langs de Rijn en soms zelfs eroverheen, zodat we in Stein am Rhein kunnen lunchen op een terrasje aan de oever van de rivier met zicht op de bootjes.


Aan het eind van de middag zijn we in Konstanz en ons hotelletje voor de komende paar dagen staat in Zwitserland en daar heet het Kreuzlingen. We zitten hier echt vlak bij de grens.


Zo vlak bij de grens heeft zo zijn voordelen, want mobiel bellen in Zwitserland is voor ons veel duurder dan in Duitsland, dus deze dagen moeten we zelf handmatig de juiste provider kiezen.
Konstanz/Kreuzlingen ligt dus aan de Bodensee en dat meer wordt ook wel Meer van Konstanz genoemd. En als we bij een meer zijn, willen we toch wel een dagje gaan varen. We kopen een retourtje naar Überlingen en bij elkaar is dat zo een 3,5 uur varen.
Op het havenhoofd van Konstanz staat een enorm beeld en zoals je op de onderstaande fotoos kunt zien, staat dit beeld niet stil, maar draait rond.
















Dit is onze boot op de heenweg:


en ondanks dat het hoogseizoen nog niet is begonnen, is het in de havenplaatsen soms passen en meten met de bootjes en soms moet er buiten de haven gewacht worden totdat de steiger vrij is.


Het openluchtmuseum Pfahlbauten hebben we niet bezocht, maar we hebben nog wel de foto.


En zo beëindigen we ons weekje in Duitsland/Zwitserland en morgen gaan we eindelijk Italië in en onze eerste stop is Como. En nu dan nog eent(d)je om het af te leren

Sunday, July 08, 2018

Vakantie!

En dan is het toch weer zo ver gekomen dat we op vakantie kunnen gaan. Onze 'voorjaarsvakantie', dus naar Italië. Ook dit jaar is onze keus weer op het noorden gevallen, want dat is al ver genoeg. En ook dit jaar begint onze vakantie al voor de grens met Italië. Dit jaar blijven we een paar dagen 'hangen' in Zwitserland en Duitsland. En zelfs Zwitserland vinden we al te ver om in één dag naar toe te rijden, dus hebben we een hotel geboekt in Ettlingen. Ettlingen is een alleraardigst dorpje in de buurt van Karlsruhe en ons hotel ligt vlakbij het centrum en na het eten kunnen we nog een ontspannen rondje door het dorp wandelen. En dat levert weer een paar aardige fotoos op.




 
Wat ook opvalt is dat de Duitsers ten minste weten hoe je de elektrische autoos kunt bevoordelen



en dat de kentekens van sommige autoos heel erg passen bij de kleur van de auto.



Na een goed nachtrust en een goed ontbijt tuffen we verder richting Zwitserland. Omdat het eigenlijk maar een klein stukje is, kunnen we de snelweg lekker rechts en links laten liggen en zakken we rustig aan naar het zuiden. Onze tussenstop doen we in Rottweil, waar we de flammeküche (tarte flambée) uitproberen en het lijkt wel of ze hier iets hebben met honden.



Van Rottweil is het nog een klein stukje verder naar ons hotelletje in Schaffhausen en dat ligt net over de grens in Zwitserland. Hotel snel gevonden en voor de auto vinden we in de buurt nog een parkeerplaats die niet eens heel erg duur is. Wel weer opvallend dat we op weg naar deze parkeerplaats ruimte moeten maken voor een militaire kolonne en dat in Zwitserland! Wel weer mooi dat je hier niet eens Zwitserse muntjes nodig hebt om de parkeermeter te vullen.


Maar zo een biljet in een andere valuta geeft je toch wel een echt vakantiegevoel.
 

En de Zwitsers hebben blijkbaar iets met eendjes, maar ik heb nog idee wat.


























Maar misschien komen we daar nog achter.

Sunday, January 07, 2018

Weer naar huis

Zo is er toch weer een eind aan deze vakantie gekomen, alleen nog 'even' terug vliegen. Dat even staat niets voor niets tussen '', want dat is weer een hele reis geworden.


De vlucht van Grand Cayman vertrekt pas om 19.30 uur en we moesten de hotelkamer uit om 11 uur! De meeste hotels hebben dan wel mogelijkheden om er een aantal uur rond te blijven hangen en daarna nog te kunnen douchen en omkleden. Dit hotel heeft niets van dit alles, maar gelukkig mogen we ergens in de middag even op een kamer douchen en omkleden. Dus mocht je nog een hotel op Grand Cayman zoeken, hier de link.
Op dit wat latere tijdstip dan vorige week, is het vliegveld wat rustiger, de vluchten naar Amerika zijn al vertrokken en we kunnen mooi onze mobieltjes nog even opladen want er zijn hier tientallen stopcontacten, altijd makkelijk.
Het inchecken in de gloednieuwe hal (nu alleen nog voor British Airways en American Airlines) ging best vlotjes, ondanks de passagiers voor ons in de rij die de koffers nog wat moesten herverdelen om onder de 23 kilo per koffer te blijven! Zouden ze echt voor het eerst vliegen?
Helaas heeft de inkomende vlucht vertraging, dus we mogen nog wat langer 'genieten' van de uitstekend werkende airco op dit vliegveld, maar uiteindelijk vertrekken we rond een uur of 8.
Dus eerst nog een uurtje vliegen naar de Bahama's om wat extra passagiers (het toestel zit weer tsjokvol) en een verse bemanning in te laten stappen en dat lukt zowaar binnen een uur. Daarna weer verder richting London.
Om te beginnen krijgen we een drankje aangeboden en als dat allemaal achter de rug is, dan wordt het eten rondgebracht. Het is dan inmiddels na middernacht en ik heb er nu echt spijt van dat we op het vliegveld alleen maar een paar, hele lekkere, koekjes hebben gegeten. Kortom: weer een leermomentje voor de volgende keer. Een groot aantal van de mede-passagiers slaapt al en laat het eten aan zich voorbij gaan en ergens heb ik toch het gevoel dat British Airways hier rekening mee houdt en op die manier nog wat kosten bespaart. Wat zouden ze doen als iedereen nog wakker is?
Omdat we wat later zijn vertrokken, wordt de gashendel wat verder open getrokken en met de hulp van de rugwind landen we mooi op tijd op Heathrow. Nu nemen we de omgekeerde weg, eerst treintje en dan door de security. De security is best wel OK hier op Heathrow, ze poetsen zelfs even mijn schoenen. Allebei mijn schoenen worden gepoetst met een tissue, heel vriendelijk allemaal. Daarna gaat die tissue ook nog een apparaat in, ook geen idee waarom.
Het laatste stukje naar Amsterdam gaat, wederom, in een tsjokvol toestel, bijna alle stoelen bezet en de bagagebakken puilen uit, maar het belangrijkste is dat we na een uurtje vliegen weer op Nederlandse bodem staan. Onze koffers hebben blijkbaar hetzelfde toestel genomen en zo is ook deze vakantie weer tot een einde gekomen. Op naar de volgende!

Sunday, December 31, 2017

Cayman Brac

Omdat twee weken op één eiland wat teveel is, gaan we ook nog een weekje naar Cayman Brac, niet het kleinste van de drie Cayman Islands (dat is Little Cayman), maar wel het meest oostelijke eilandje.
We vliegen er naartoe met Cayman Airlines en we maken op de heenweg zelfs een tussenstop op Little Cayman. Dat is dus opstijgen naar zo een 2000 meter en dan alweer dalen om na een half uurtje op Little Cayman te landen. Wat luchtvracht uitladen (goed in de gaten houden of je je eigen koffer niet ziet), een passagiers erbij en door naar Cayman Brac. Dat is nog geen 7 minuten verder en we halen net de 1000 ft. We vlogen met een De Havilland 6 twin otter turboprop, van de 20 zitplaatsen is ongeveer de helft in gebruik, dus we hoeven niet lang te wachten op onze koffers en omdat het een binnenlandse vlucht is, zijn de douane formaliteiten nul.

















We worden opgewacht door iemand van het autoverhuurbedrijf en die rijdt voor ons uit naar onze cottage voor de komende week. Deze week rijden we in een Toyota FunCargo (in Europa heet het dan de Verso) en nu zit het stuur wel rechts, maar is de km-teller nu echt een km-teller en ook de snelheid staat nu in km/u. Wat na een paar minuten al direct opvalt: zo goed als geen verkeer (alleen die auto voor ons) en ook geen enkele roundabout en dat op een Engels eiland. Op de bumper zit een grappig staafje zodat je goed kunt zien waar de neus begint. Omdat het staafje in de lichtbundel van de koplamp staat, wordt deze ook nog verlicht.


Bij onze cottage hoort een niet-public stukje strand, met luxe stoelen, hangmatten, gazebo's etc. Verder is er geen zand en lijkt de zee aan de noordkant wat te wild om hier het water in te gaan, al is er een korte pier zodat je de ergste rotsen over kunt slaan. De kano zal de komende week, zeker door ons ook wel niet gebruikt gaan worden.
















We zitten ongeveer op het midden van het eiland en op ongeveer 10 km van het vliegveld vandaan en aan de andere kant is het ook nog 10 km tot aan de vuurtoren. Brac is het gaelic voor klif en het eiland heeft een aparte vorm. Het is een lang gerekte klif van bijna 50 meter hoog over ongeveer de volledige 20 km van het eiland. Een klif met steile zijkanten, beetje als een blokgolf (voor de lezers met enige natuurkundige kennis en kijk anders hieronder).


Verder is er bijna geen strand en het mooiste stukje is eigendom van het Beach resort (wel een toepasselijke naam). De grootste bezienswaardigheid is de vuurtoren en dat wil heel wat zeggen.















Omdat er dus bijna geen stranden zijn, zijn er in de rotsen gaten gehakt, zodat er min of meer een zwembad ontstaat. Als er dan ook nog een trap bij plaatst om er weer uit te komen, is het een prima plekje om een plonsje te doen of om een rondje te snorkelen.
















Als het weer wat onstuimiger is, dan is het minder geschikt om te gaan zwemmen.


Verder is het goed te merken dat kerstmis er weer aankomt (ik schrijf deze blog na de vakantie) en hier wordt flink uitgepakt om de tuintjes wat op te leuken. Het valt niet mee om hier mooie foto's van te maken, maar er zijn er een paar gelukt.









De prijzen op dit eiland zijn een stuk lager dan op Grand Cayman, hier eten we al voor ongeveer 10 euro per persoon en een biertje is hier de helft goedkoper. En in de supermarkt is ook een mogelijkheid om een warme hap eten mee te nemen of ter plekke op te eten. In de restaurants zie je ook nog de Engelse invloed: het restaurant mag geen bier verkopen, maar je mag gerust een biertje gaan halen in de kroeg ernaast. Of de barvrouw komt aan je tafeltje je bestelling opnemen. Dit hebben we ook al eerder op Tobago meegemaakt.
Het aantal restaurants is hier wat kleiner dan op Grand Cayman en noodgedwongen moesten we daarom vaker dan één keer naar hetzelfde restaurant.
Star Island. Helaas alleen link naar facebook pagina. Open van 7.00 tot 22.00. Prima eten voor normale prijs. Snelle service en zeker niet alleen voor de toeristen. De laatste lunch op dit eiland kostte ons 9 CI's.
Captain's table. Dinsdagavond tacos avond. Gelukkig alleen op dinsdag, want dit was een grote teleurstelling.
Pat's kitchen. Beetje vergelijkbaar met Star Island, maar net ietsjes minder, vandaar dat onze voorkeur bij Star lag.
Coral Isle. Op een 'whiteboard' op de parkeerplaats kun je al zien wat er vandaag op het men staat. Zeer eenvoudig ingericht, airco wordt op verzoek uitgezet en het eten is prima. Soms staat er zelfs 'Stewed turtle' op.
Asian kitchen. Het was een beetje onduidelijk of dit restaurant wel open was en het zag er ook niet erg uitnodigend uit, maar eten was goed en daar gaat het om.
En na een weekje gaan we weer richting Grand Cayman. Nu met een Saab 340 (Saab maakt ook vliegtuigen) en zonder tussenstop zijn we in 40 minuten weer op Grand Cayman. De taxichauffeuse 'Brown sugar' brengt ons naar ons hotelletje waar we nog een nachtje goed kunnen uitrusten en dan weer terug naar Nederland!