De terugreis.

Net als vorig jaar heeft de blog over de thuisreis even moeten wachten, maar hier is tie dan:

Dit jaar rechtstreeks naar Amsterdam zonder rondje door Piemonte. Uitgangspunt is wel om de bijna 1800 km in vier dagen te doen. Inmiddels zijn we aardig gewend aan maximaal 500 km op één dag. Daarnaast is het ook wel prettig als er bij het hotel een restaurant is en dat dan ook nog open is. Een beetje redelijke parkeerplek is natuurlijk ook wel fijn. De auto zit namelijk weer helemaal vol, al laten we de dure spullen (de laptops) nooit onbeheerd achter in de auto. Niet alleen voor de nacht, maar ook tijdens de lunchpauzes nemen we het rolkoffertje altijd met ons mee. En natuurlijk niet de opleukfoto voor facebook vergeten.

Voor de eerste dag plannen we niet teveel kilometers in. In de ochtend alle spullen inpakken en de auto volgens het laadplan vullen, daarna afscheid nemen van de eigenaren Annarita en Fabio (en al hun vijf honden).  De eerste stop is bij mama om nog wat spullen daar te laten (inmiddels twee flinke koffers vol) gevolgd door de noodzakelijke lunch en de al even noodzakelijke laatste knuffel met Chicca.

Onze eerste stop is weer Hotel Terme di Venturina in natuurlijk Venturina. Een aardig hotel met zwembadje met erg warm water en goed genoeg restaurant en een enorme parkeerplaats. Die parkeerplaats is nauwelijks gevuld, het zwembad is gelukkig wel gevuld met water, maar ook met best veel mensen. Vorig jaar waren we hier de enige. Vorige jaar waren we hier op dinsdag en dit jaar op vrijdag, dat scheelt dus. Het eten inclusief een glaasje rode wijn smaakt weer prima. De kans is dus best groot dat we hier volgend jaar weer terecht komen.

Dag twee beginnen we met een ontbijtje en daarna moeten we ook ons autootje wat te eten geven. Net als in Frankrijk is er bij een supermarkt ook vaak een benzinestation. En Giorgia (Meloni) heeft de benzineprijs al wat verlaagd, maar bij de Conad is het nog een paar centen goedkoper. We snappen niet helemaal de aanwijzingen op de borden en maken een extra sightseeingtour in Venturina en met de hulp van de navigatie vinden we toch het pompstation. Om de uitgang te vinden, hebben we ook nog een extra rondje van de zaak gereden.

Zo een rondje van de zaak is helemaal niet zo erg omdat er vandaag 'slechts' 450 km afgelegd hoeven te worden. Bovendien is het is vandaag zaterdag en dat betekent weinig vrachtverkeer en ook niet al teveel andere auto's. Zeker op het stuk tussen La Spezia en Parma hebben we het asfalt bijna voor ons zelf. De lunch doen we bij restaurant La Maison in Fornovo di Taro en we kunnen echt pal voor de deur parkeren. De paasstemming zit er al in en het eten is ook niet slecht.  

Daarna nog een stukje richting Parma en dan linksaf naar Milaan. Het voordeel van deze route is dat we nog geen 100 km op de A1 hoeven te rijden. De A1 is die snelweg zonder bochten, hellingen of iets anders. Gewoon drie rijstroken kaarsrecht. De ringweg rond Milaan is op deze zaterdag niet echt druk en dat is ook wel eens lekker en mooi op tijd zijn we in ons hotel in Como.

We hebben Hotel Cruise in Como (of eigenlijk in Montano Lucino, een wijk van Como) uitgekozen. Vlak bij de snelweg, een restaurant dat vandaag ook geopend is en voldoende parkeerplaatsen. Het is best een modern hotel en zo een internet hoekje is dan weer iets wat je niet snel verwacht. Misschien wel weer makkelijk als je echt iets moet printen.

We zijn mooi op tijd voor een hapje en een drankje.

Zoals gezegd een best modern ingericht hotel. Een lamp zoals deze zie je niet vaak in een hotel.

Dat moderne heeft ook wel een nadeel. De kranen in de douche zijn rond en uit roestvaststaal vervaardigd. Na vier maanden douchen met een boiler ben ik helemaal gewend om de kraan dicht te draaien als er even geen water nodig is. Na het inzepen wil ik de kraan weer open draaien. Nou zo een volkomen supergladde ronde kraan is met ingezeepte handen behoorlijk moeilijk open te krijgen.

De volgende ochtend weer op zoek naar ontbijtje voor de Yaris. Dit keer bij Carrefour en we hebben nu wat moeite om de ingang van het benzinestation te vinden. Vaak moet je eerst het terrein van de supermarkt in, maar hier hoefde dat juist weer niet. Maar we zijn inmiddels erg goed in extra rondjes van de zaak.

Vandaag dus door Zwitserland. Altijd wel een beetje spannend omdat we geen winterbanden hebben en zo eind maart is er toch altijd wel kans op winterse omstandigheden. Voor de Gotthard zijn er wel wat sneeuwvlokken, in de tunnel is het wel droog. Na de tunnel is de temperatuur gezakt tot twee graden en het sneeuwt lichtjes, maar de weg is goed. Uit gewoonte stoppen we even bij de raststätte na de tunnel (nu dus Gotthard nord) maar na het zien en horen van de levende muziekband besluiten we maar snel door te rijden en de lunch nog even uit te stellen. De lunch in Zwitserland is meestal wel ok, alleen moet je niet naar de prijs kijken.

Vandaag mag ik ook even op de bijrijdersstoel zitten en dan kan ik wat foto's maken.

Eigenlijk loopt het vandaag allemaal soepeltjes, wel stonden we in Como een paar minuten stil op de snelweg, maar Zwitserland in, de Gotthard tunnel door en Zwitserland weer uit kostten weinig extra tijd. We zijn op weg naar Nancy en dat betekent dat we bij Selestat linksaf richting Nancy gaan. Dat is een stuk 2-baans en dus geen snelweg, maar dat is wel een leuke afwisseling. Nog steeds heerlijk rustig en met gangetje van ca. 90 km/h op de teller zoeven we door het land. En niet alleen goed op de weg letten, maar ook op de weilanden naast de weg, want alleen dan kun je op tijd remmen om de vier rennende herten veilig over te laten steken. En verder worden wij ook goed in de gaten gehouden door o.a. die ene snelheidscamera. Ik hoop dat we netjes op de foto staan en wachten we de brief van de Franse politie in spanning af. Vlak voor Nancy heeft nog iemand zijn auto frontaal op de vangrail gezet (geen idee hoe) en dat levert nog wat vertraging op.

Bij het Ibis hotel in Nancy nog even het inmiddels bekende rondje van de zaak.

Helaas was het restaurant van het Ibis hotel op deze zondagavond dicht. De volgende keer dus nog beter opletten en het hotel maar bellen (want de webzijde is vaak niet actueel genoeg) om echt zeker te weten of het restaurant open is. Gelukkig waren we al eerder in Nancy geweest en hebben toen een aardig restaurant gevonden en dat is gelukkig deze avond wel open. Alleen moeten we met de auto dus dat betekent wat minder alcohol bij het eten, maar één biertje moet nog wel kunnen.

Het eten is niet verkeerd en ze zijn hier zeker niet zuinig met de kaas. En de flammerkuche of de tarte flambee is zeker de moeite waard, de hamburger met frietjes trouwens ook.

Een klein voordeeltje is nog dat we toen we terugkwamen bij het hotel de parkeerplaats vlak voor de ingang nu wel vrij was, dat scheelt morgen weer.

Dat voordeel klinkt misschien wat overdreven, het scheelt maar 50 meter, maar de volgende ochtend breekt er echt een noodweer uit boven Nancy en dus onze auto. We waren net op tijd in de auto voordat de ergste hagelbui losbarste en dus was dat voordeel toch wel de moeite waard. We hebben zelfs een tijdje zitten wachten voordat we weg konden en de airco mocht echt vol aan de bak om de beslagen ramen enigszins doorzichtig te krijgen. Het ontbijtje voor de Yaris lukt ook weer, al ben ik wel vergeten de GPS tracker op tijd aan te zetten.

Vanuit Nancy rijden we redelijk vlotjes door en we zijn al snel Luxemburg door en rijden we in België. Vandaag is de langste etappe van de terugreis en dat betekent dat we nog wel een keertje moeten tanken om niet het laatste stukje in Amsterdam te moeten duwen. En omdat de prijs in België wat lager is, tanken we toch maar hier. We blijven natuurlijk Nederlanders en zo sparen we toch weer zeven euro uit! Minder leuk is dat het pompstation wordt verbouwd en dat ik daar redelijk onbeschut in weer en wind sta. En dan is die hagelbui die ons blijkbaar vanuit Nancy heeft gevolgd minder leuk. En zo zijn we op de heen- en terugweg even gestopt in Sprimont, maar dat zag ik pas toen ik de GPS-tracks tegelijk opende. Nu heb ik verder weinig te melden over Sprimont, maar ik las ergens dat hier in de buurt de heuvel La Redoute ligt en die wordt tijdens de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik beklommen.

Na de, dit keer de lunch voor de Yaris is het ook voor ons lunchtijd. We gaan op zoek naar het plekje waar we twee jaar geleden ook al waren geweest. Het plekje is dankzij de navigatoren makkelijk gevonden en we kiezen nu voor L'Atelier du Theatre du Pain. Een soort luxe broodjeszaak waar heel wat mensen uit de buurt hun 12-uurtje komen halen of hier opeten. 

Voordeel van een broodjes zaak is dat het wat minder tijd kost dan een echt restaurant en zo rijden we alweer snel verder richting Amsterdam. Iets verderop moeten we kiezen of we door Luik of om Luik heen gaan rijden. We laten die keuze altijd over aan de elektrieke navigatoren die we bij ons hebben. Dit keer lijkt de route door Luik het snelst, al bedenkt de navigator zich echt vlak voor de afslag die je dan moet nemen. Maar goed, door Luik is weer eens wat anders. En of het ook sneller was? Tsja dat weet je natuurlijk nooit.

Zoals zo vaak hebben we de meeste vertraging in Nederland, maar dan weten we tenminste dat we bijna thuis zijn. 

Uiteindelijk hebben we deze overwintering 6285 km afgelegd. En zo rijden we bij elke overwintering minder kilometers dan het jaar ervoor (7927 - 7019 - 6981 - 6285). Geen idee waardoor dat eigenlijk komt.

Elk jaar is het weer een beetje puzzelen welke route we nemen en de verschillen zijn niet zo heel groot. Zelf vinden we door Frankrijk wel prettiger dan door Duitsland en als je op de kaart kijkt is dat ook wel een redelijk rechte lijn tussen Amsterdam en Anzio.

Dit was de heenweg:

En dit de terugweg: 

En alleen nog even de koffers uit de auto halen en dan is een karretje wel handig. 

De terugreis

Ja ik weet het, we zijn alweer meer dan twee maanden thuis en een blogje over de terugreis had wel iets eerder gemogen. Maar ja, druk, druk, druk.

Begin april hebben we Anzio achter ons gelaten en zijn weer richting het noorden gereden. Omdat we van te voren al bedacht hadden dat we niet zo heel vroeg zouden vertrekken en we ook ook nog in Piemonte wat bezoekjes moeten afleggen, gaan we over de terugreis acht dagen doen waarvan vijf dagen in de auto. Dat is dus ongeveer 400-500 km per dag en dat moet lukken met maximaal vijf uurtjes per dag achter het stuur. De opleukfoto mag nu natuurlijk ook niet ontbreken.

Vroeg opstaan hebben we in vier maanden maar één keer gedaan en dat is meer dan genoeg, dus op deze eerste reisdag zijn we op de normale tijd opgestaan. Dan moet er nog een heleboel worden opgeruimd en ingepakt. Bovendien moet alle zooi verplaatst worden naar de auto en moeten we natuurlijk ook nog afscheid nemen van de landlord en -lady. Kortom we rijden niet echt vroeg weg. De eerste stop is gepland bij mama, want daar blijft een deel van de zooi achter. Niet alles hoeft naar Amsterdam. En heel toevallig komen we dan net rond lunchtijd bij mama aan en een bordje pasta is zo gekookt en zo opgegeten. Dat scheelt straks weer zoeken naar een restaurant.

Deze eerste dag was dus een relatief kort ritje, na nog geen 300 km arriveren we bij ons hotel in Venturina Terme. Terme klinkt hoopgevend en inderdaad het hotel heeft een binnen- en buitenzwembad. Het buitenzwembad wordt op dit moment nog gevuld en we kunnen dus alleen een beetje ronddobberen in het binnenzwembad. Met een watertemperatuur van ruim 30 graden is dat best lekker. Na het zwemmen zijn we wel toe aan een aperitivo (daar zijn we inmiddels wel aan gewend) en het hotel heeft gelukkig ook een restaurant. Dus lekker eten met daarbij een wijntje, want ik hoef morgen pas weer achter het stuur te kruipen.

De volgende dag begint natuurlijk met een ontbijtje en daarna rijden we snel verder. Vandaag is Piemonte ons doel en dat betekent dat we richting Genua rijden. We rijden ook nog langs de Cinque Terre, maar vanaf de snelweg zien we daar weinig van. Tanken langs de snelweg is altijd wat duur en omdat we toch ook voor de lunch de snelweg gaan verlaten, stellen we de lunch voor de auto maar uit tot na onze eigen lunch. We kiezen uiteindelijk voor een restaurant in Zoagli. La Bettola is zeker de moeite waard om een beetje voor om te rijden. Waar we alleen niet aan gedacht hebben, is dat de kuststrook hier tussen de Ligurische zee en de Apennijnen best smal is en daardoor behoorlijk steil. Dit lunchuitstapje kost dan behoorlijk wat tijd, maar levert wel mooie plaatjes op.

Na onze lunch dus op zoek naar een plekje om ook onze auto iets te eten te geven. En dat zoeken valt nog wat tegen, maar met behulp van google lukt het ons. De mindere bereikbaarheid van dit gebied vertaalt zich ook in de benzineprijzen en ik denk dat we uiteindelijk zeker wel één euro hebben bespaard ten opzichte van een tankstop langs de snelweg.

En dan nu verder richting Piemonte. De route is eigenlijk simpel, iets voorbij Genua moeten we rechtsaf. Tot aan Genua is het mooi weer, maar best wel druk op de weg. Rond Genua zijn er veel tunnels en wegwerkzaamheden en we zijn blij als we inderdaad rechtsaf kunnen. Piemonte is een leuke regio om te rijden: niet al te druk en goede wegen die soms alle kanten op lijken te gaan. Gelukkig helpt de navigatie ons aardig de goede weg en ook nog de goede richting te kiezen. Later horen we dat het vandaag behoorlijk slecht weer is geweest, maar de regenwolkjes zijn vertrokken zodra ze ons zagen. We arriveren mooi op tijd bij ons hotel Villa Chiara in Canelli. We hebben een hotel ongeveer midden in het centrum. Normaal levert dat altijd wat problemen op om de auto te parkeren maar dit hotel heeft in de binnentuin een ruime parkeerplaats.

Door corona en onze overwinteringen zijn we een paar jaar niet in Piemonte geweest en vandaar hebben we dus deze tussenstop van drie dagen ingelast. We zitten in Canelli, maar we moeten vandaag een bezoekje brengen aan onze wijnboervrienden in La Morra. Dat is slecht een uurtje rijden en zoals gezegd het rijdt erg relaxed in Piemonte. Wel kost het wat moeite om de tolwegen te vermijden, maar ook dat is uiteindelijk gelukt. Dus vandaag lunch bij Azienda Agricola Marrone. 

Na de lunch weer uurtje terugrijden. Voordeel van de lunch bij Marrone is dat we in de avond kunnen volstaan met een uitgebreide aperitivo in de cocktailbar in Canelli.

Na een dagje Canelli en omstreken hebben we weer een lunch in La Morra geregeld. Dit keer bij restaurant Fontanazza. Heerlijk buiten op terras, heerlijk eten en uitzicht op centrum van La Morra.

Na de lunch weer uurtje terug rijden en tussendoor even tanken bij de Conad. Net als in Frankrijk hebben veel supermarkten ook een bijhorend benzinestation.

Onze drie dagen in Piemonte zitten er weer op en we gaan richting Frankrijk. We kunnen kiezen tussen de Frejustunnel en de Mont Blanc tunnel en omdat we nog nooit door de Mont Blanc zijn gereden, valt de keuze op deze tunnel.

Echt vlak (de laatste bocht) voor de tunnel nog wel even lunchen. Ik heb een schnitzel van ongeveer een m2, best wel lekker, maar het is wel duidelijk dat we Italie bijna hebben verlaten.

Een paar kilometer na de lunch sluiten we aan in de rij om de tol voor de Mont Blanc tunnel te betalen. Er staan slechts een paar auto's voor ons, maar het betalen gaat niet erg snel. En na 55,80 euri mogen we doorrijden. Een aardig bedrag, maar bv. vrachtauto's mogen meer dan 400 euri aftikken voor een enkele reis. 

Aan de noordkant van de tunnel staat een behoorlijke rij auto's, gelukkig gaan we dus de goede kant op. Voordeel van de Mont Blanc tunnel is dat we zo de drukte bij Lyon ontlopen en we rijden nu tot Dijon wat oostelijker dan de A6 (de Autoroute du Soleil) en dat scheelt ook weer wat drukte op de weg.

We hebben een hotel in Bourg-en-Bresse geboekt en het kost wat moeite om de ingang van het hotel te vinden, maar met een extra rondje van de zaak lukt het toch. Het hotel is er eentje van de Best Western keten, maar dit hotel zou beter passen in de Worst Western keten. Deze staat nu dus op lijstje 'nooit meer'. Voor het mooie uitzicht en riante douche hoef je hier niet te stoppen.

De volgende dag weer verder, we hebben een hotel geboekt in Villers Semeuse. We gaan dus terug niet via Luxemburg maar langs Troyes en Reims. Deze route is ook redelijk rustig.

Met een volle tank zouden we dat precies moeten halen. Dus de rest van de dag houd ik me bezig met het aantal nog te rijden kilometers en het, volgens de boordcomputer, aantal nog te kunnen rijden kilometers. Het wordt krap, maar het moet kunnen. En dan missen we de laatste afslag bij Villers en precies op dat moment begint het lampje van de lege benzinetank te branden. De eerstvolgende mogelijkheid om de snelweg te verlaten is pas over 5 km en de weg gaat ook nog behoorlijk steil omhoog en ik heb geen idee hoeveel liter benzine er nog is wanneer dat lampje gaat branden. Maar goed we halen het Ibis hotel en morgen gaan we wel op zoek naar pompstation. Mocht je met electrische auto op stap zijn, bij het hotel zijn meerdere laadpalen beschikbaar. Nu eerst maar een lekker biertje en daarna hapje eten.

Ook het ontbijt is goed, alleen worden we een beetje zenuwachtig van de dame van het hotel. Ze is continu bezig met opruimen en aanvullen van de voorraden. Op zich niet verkeerd (zeker niet dat laatste), maar om nu alle broodkruimels die op de grond liggen met een natte vinger op te rapen, gaat toch wat ver. Ik hoop maar dat ze ook regelmatig haar handen wast.

Nu eerst maar even de auto voorzien van wat brandstof, het benzinetank lampje brandt nog steeds, maar volgens google is er een benzinestation op 1,5 km, dat zou toch moeten lukken. We zien al snel de benzinepomp, maar het vinden van de ingang is een stuk lastiger. Zo lastig dat we op een bepaald moment compleet de verkeerde kant oprijden. Gelukkig is het mogelijk om min of meer legaal een u-bochtje te maken en dan kunnen we een nieuwe poging wagen. Het blijkt een benzinepomp te zijn die eigenlijk van de supermarkt is en dat betekent dat je eerst de parkeerplaats van de supermarkt in moet rijden en bij het verlaten van dat parkeerterrein rijd je langs de ingang van de pomp. Op zich niet heel stom bedacht, maar je moet het wel even weten.

Dus met volle maag en tank rijden we verder. We rijden richting Charleroi en voor Charleroi is er een stuk van zo een 10 km 2-baans en ook druk en dat schiet dus niet op. Bij een eventueel volgende keer maar eens kijken of er een alternatieve route is om voorbij Charleroi te komen. Waarschijnlijk maakt dat allemaal niet veel uit en daarna moeten we ook over de ring van Brussel en Antwerpen. 

Bij Brussel is er ook nog een ongeluk gebeurd en al met al hebben we op deze laatste dag behoorlijk wat vertraging. Voor de lunch is het meestal leuker om de snelweg te verlaten en zo rijden we op goed geluk Mechelen in op zoek naar een restaurantje. Nu blijken ze in Mechelen goed te hebben nagedacht over een verkeerscirculatieplan en het rondrijden lukt aardig. Het vinden van een parkeerplaats of een restaurant wordt al een stuk moeilijker en de combinatie van beiden lijkt niet te bestaan. Dus besluiten we maar weer richting snelweg te gaan en uiteindelijk bij Waarloos iets te gaan eten. Waarloos lijkt wel erg op Waardeloos, maar dat valt gelukkig mee. 

Daarna dus weer verder, de laatste loodjes. Ringweg Antwerpen is natuurlijk weer gezellig druk en in Nederland zijn er ook heel veel auto's onderweg. Ook valt het op dat de ANWB-borden er wel heel slecht uit zien.

Tot de ring van Amsterdam gaat het nog redelijk, maar de ringweg zelf staat stil. Nou ja de auto's op de ringweg staan stil. Gelukkig kunnen we op tijd de snelweg verlaten en gaan meteen maar even wat boodschappen bij appie doen. Daarna kunnen we binnendoor naar huis rijden.

Zo komt er een eind aan ruim vier maanden (130 dagen) vakantie of beter gezegd overwintering. In totaal 6929 km in de auto afgelegd en ruim 330 liter benzine verbruikt. 

Voorlopig zijn we nu weer een paar maanden in Amsterdam. En omdat beelden meer zeggen dan woorden:

De terugreis

Sommige oplettende of minder oplettende lezers zullen zich wel afvragen of we nog steeds in Italiё zijn. Om maar direct antwoord te geven: We zijn alweer terug! Alweer bijna vier weken, maar het opruimen van vier maanden spullen/zooi kost nog veel meer tijd dan na een vakantie van een paar weken en ben ik dus nog niet eerder aan een blogje toegekomen.

Dus voorlopig even geen foto's meer als deze:

Rechtstreeks van Vasto naar Amsterdam is ruim 1700 km, maar we moeten even langs bij mama in Rome, dus het wordt ongeveer 2000 km. En dat in vier dagen!

De eerste dag is een korte etappe, zo kunnen we op ons gemak alle spullen naar de auto sjouwen en proberen alles erin te proppen. Dat lukt aardig en ik zie zelfs nog wat in de achteruitkijkspiegel.

En is de achterbank aardig gevuld.

Ook dag twee, op een zondag is relatief kort, we hebben namelijk gereserveerd bij Mori e Ballabeni en hebben ook maar de overnachting geregeld bij Agritusrismo Fattoria Marchesini, inderdaad dezelfde als op de heenweg. Maar het is een prima plekje voor een stop tijdens deze reis: redelijk vlak bij de snelweg (omweg van ongeveer 10 km), parkeerplekje vlak bij de kamer en prima ontbijt. Bovendien knippen we dat saaie stuk snelweg tussen Bologna en Milano in twee stukjes.

Een voordeel van zo een korte etappe is dat we dan ook nog voldoende tijd hebben om voor de lunch een restaurantje te zoeken dat wat beter is dan het gemiddelde wegrestaurant. Als chauffeur heb ik daar natuurlijk helemaal geen tijd voor, maar gelukkig rijden we met z'n tweeen. M.b.v. google maps wordt restaurantje gevonden, even bellen of ze wel open zijn en direct maar tafeltje reserveren. Wat kan er dan nog mis gaan? Welnu als je even (half uur) niet op let, kun je zomaar de afslag missen. En aangezien er hier niet zoveel afslagen zijn, zit er weinig anders op dan het eerste restaurant weer af te bellen en op zoek te gaan naar een andere.

Het enige dat dan nog kan tegenvallen is de route die we af moeten leggen, meestal kost het niet al teveel tijd, maar voor dit omrijdrestaurant Osteria Staccia Buratta was dat zomaar 10 km, al zag ik dat pas achteraf op de gps-track.

En verder kun je natuurlijk altijd nog iets bijzonders meemaken op de snelweg: Bij het passeren van een auto horen we een knal, net alsof er een steen op de voorruit is gekomen. Alle ruiten zijn nog heel en de auto lijkt ok. Bestuurder van andere auto doet veel moeite om ons te laten stoppen, maar omdat we toch vlakbij de afslag zijn, rijden we door. Vlak voor de tolpoortjes stoppen we naast die bestuurder om te vragen wat er aan de hand is. Dat gaat natuurlijk in rap Italiaans, dus ik versta er geen woord van. Was dit nu een poging om de onschuldige Nederlandse toerist te beroven? We weten het niet.

Nadeel van deze twee korte etappes is dat we dag drie en vier toch nog wat meer kilometers voor de wielen hebben en dan meteen maar de meeste op maandag. Deze derde etappe heeft alles in zich om veel vertraging op te lopen. Ringweg Milaan, Italiё uit (wegwerkzaamheden bij Como), Zwitserland in (de douane wil graag alles rustig kunnen bekijken), de Gotthard tunnel (vorig jaar twee uur vertraging) en Zwitserland uit. Maar het valt ontzettend mee, even één kilometer file bij Como, bij de Zwitserse grenzen alleen even langzaam rijden en bij de Gotthard tunnel konden we gewoon doorrijden. Ook het e-vignette voor Zwitserland blijkt prima te werken, dus geen plakkerige stickers meer!

Nadeel van Zwitserland blijven natuurlijk de prijzen. Een eenvoudige lunch voor 20 euri per persoon is normaal en bij de laatste cappuccino in Italiё, vlakbij Como bleken de Zwitserse prijzen ook geёxporteerd te worden. Wel konden we de tankstop in Zwitserland overslaan.

Onze navigator stuurt ons tussen Colmar en Nancy langs Selestat, even een stukje geen snelweg, maar dat is een leuke afwisseling na al die kilometers snelweg. Zelfs die langzame landbouwtrekker voor ons mag de pret niet drukken en die toltunnel kennen we nog van de heenweg.

En zo arriveren we mooi op tijd bij ons hotel in Nancy. We hebben wel vaker in Nancy overnacht en vlak bij de snelweg in de gemeente Laxou zitten hotels genoeg. Bij het inchecken krijgen we kamer 501 toegewezen en o ja, de lift doet het niet. Gelukkig ligt kamer 501 al op de 2e etage, maar waarom noem je die kamer dan 501? Parkeerplaats voor de voordeur, restaurantje op 115 m en redelijk ontbijt, dus weer prima plekje.

En dan blijft er nog een laatste etappe over, nog maar 520 km. Ons autootje heeft inmiddels wel dorst en we tanken dus nog in Nancy, dan hoeven we tenminste niet in Luxemburg te tanken, dat scheelt weer. Net op de snelweg staan we al snel stil, wat er precies aan de hand is weten we niet, maar de A31 is gestremd en misschien wel helemaal afgesloten. We moeten nog zeker één kilometer naar de volgende afslag en dat kost ons wel 10 minuten, maar daarna kunnen we vlotjes door wat Franse dorpjes scheuren en als we dan weer op de A31 rijden is het er helemaal niet druk.

Vandaag weer tijd genoeg om iets te zoeken voor de lunch en dat wordt Croc en Fagnes. Ernaast ligt L'Atelier du Théâtre du Pain, dus de lunch voor morgen is ook alweer deels geregeld. Bij Luik altijd weer de lastige keuze om door Luik of juist om Luik heen te rijden, maar dit keer lijkt onze keuze de juiste, al weet je dat natuurlijk nooit zeker.

Verder de gebruikelijke drukke wegen in Nederland, maar we komen veilig en toch een beetje vermoeid aan in Amsterdam.

De trieste aanblik van zo een lege warme koelkast:

Maar ook weer:

En op de terugweg werkte de GPS ontvanger van mijn foon weer goed samen met de software en zo heb ik een mooi plaatje van onze route.