De terugreis.

Net als vorig jaar heeft de blog over de thuisreis even moeten wachten, maar hier is tie dan:

Dit jaar rechtstreeks naar Amsterdam zonder rondje door Piemonte. Uitgangspunt is wel om de bijna 1800 km in vier dagen te doen. Inmiddels zijn we aardig gewend aan maximaal 500 km op één dag. Daarnaast is het ook wel prettig als er bij het hotel een restaurant is en dat dan ook nog open is. Een beetje redelijke parkeerplek is natuurlijk ook wel fijn. De auto zit namelijk weer helemaal vol, al laten we de dure spullen (de laptops) nooit onbeheerd achter in de auto. Niet alleen voor de nacht, maar ook tijdens de lunchpauzes nemen we het rolkoffertje altijd met ons mee. En natuurlijk niet de opleukfoto voor facebook vergeten.

Voor de eerste dag plannen we niet teveel kilometers in. In de ochtend alle spullen inpakken en de auto volgens het laadplan vullen, daarna afscheid nemen van de eigenaren Annarita en Fabio (en al hun vijf honden).  De eerste stop is bij mama om nog wat spullen daar te laten (inmiddels twee flinke koffers vol) gevolgd door de noodzakelijke lunch en de al even noodzakelijke laatste knuffel met Chicca.

Onze eerste stop is weer Hotel Terme di Venturina in natuurlijk Venturina. Een aardig hotel met zwembadje met erg warm water en goed genoeg restaurant en een enorme parkeerplaats. Die parkeerplaats is nauwelijks gevuld, het zwembad is gelukkig wel gevuld met water, maar ook met best veel mensen. Vorig jaar waren we hier de enige. Vorige jaar waren we hier op dinsdag en dit jaar op vrijdag, dat scheelt dus. Het eten inclusief een glaasje rode wijn smaakt weer prima. De kans is dus best groot dat we hier volgend jaar weer terecht komen.

Dag twee beginnen we met een ontbijtje en daarna moeten we ook ons autootje wat te eten geven. Net als in Frankrijk is er bij een supermarkt ook vaak een benzinestation. En Giorgia (Meloni) heeft de benzineprijs al wat verlaagd, maar bij de Conad is het nog een paar centen goedkoper. We snappen niet helemaal de aanwijzingen op de borden en maken een extra sightseeingtour in Venturina en met de hulp van de navigatie vinden we toch het pompstation. Om de uitgang te vinden, hebben we ook nog een extra rondje van de zaak gereden.

Zo een rondje van de zaak is helemaal niet zo erg omdat er vandaag 'slechts' 450 km afgelegd hoeven te worden. Bovendien is het is vandaag zaterdag en dat betekent weinig vrachtverkeer en ook niet al teveel andere auto's. Zeker op het stuk tussen La Spezia en Parma hebben we het asfalt bijna voor ons zelf. De lunch doen we bij restaurant La Maison in Fornovo di Taro en we kunnen echt pal voor de deur parkeren. De paasstemming zit er al in en het eten is ook niet slecht.  

Daarna nog een stukje richting Parma en dan linksaf naar Milaan. Het voordeel van deze route is dat we nog geen 100 km op de A1 hoeven te rijden. De A1 is die snelweg zonder bochten, hellingen of iets anders. Gewoon drie rijstroken kaarsrecht. De ringweg rond Milaan is op deze zaterdag niet echt druk en dat is ook wel eens lekker en mooi op tijd zijn we in ons hotel in Como.

We hebben Hotel Cruise in Como (of eigenlijk in Montano Lucino, een wijk van Como) uitgekozen. Vlak bij de snelweg, een restaurant dat vandaag ook geopend is en voldoende parkeerplaatsen. Het is best een modern hotel en zo een internet hoekje is dan weer iets wat je niet snel verwacht. Misschien wel weer makkelijk als je echt iets moet printen.

We zijn mooi op tijd voor een hapje en een drankje.

Zoals gezegd een best modern ingericht hotel. Een lamp zoals deze zie je niet vaak in een hotel.

Dat moderne heeft ook wel een nadeel. De kranen in de douche zijn rond en uit roestvaststaal vervaardigd. Na vier maanden douchen met een boiler ben ik helemaal gewend om de kraan dicht te draaien als er even geen water nodig is. Na het inzepen wil ik de kraan weer open draaien. Nou zo een volkomen supergladde ronde kraan is met ingezeepte handen behoorlijk moeilijk open te krijgen.

De volgende ochtend weer op zoek naar ontbijtje voor de Yaris. Dit keer bij Carrefour en we hebben nu wat moeite om de ingang van het benzinestation te vinden. Vaak moet je eerst het terrein van de supermarkt in, maar hier hoefde dat juist weer niet. Maar we zijn inmiddels erg goed in extra rondjes van de zaak.

Vandaag dus door Zwitserland. Altijd wel een beetje spannend omdat we geen winterbanden hebben en zo eind maart is er toch altijd wel kans op winterse omstandigheden. Voor de Gotthard zijn er wel wat sneeuwvlokken, in de tunnel is het wel droog. Na de tunnel is de temperatuur gezakt tot twee graden en het sneeuwt lichtjes, maar de weg is goed. Uit gewoonte stoppen we even bij de raststätte na de tunnel (nu dus Gotthard nord) maar na het zien en horen van de levende muziekband besluiten we maar snel door te rijden en de lunch nog even uit te stellen. De lunch in Zwitserland is meestal wel ok, alleen moet je niet naar de prijs kijken.

Vandaag mag ik ook even op de bijrijdersstoel zitten en dan kan ik wat foto's maken.

Eigenlijk loopt het vandaag allemaal soepeltjes, wel stonden we in Como een paar minuten stil op de snelweg, maar Zwitserland in, de Gotthard tunnel door en Zwitserland weer uit kostten weinig extra tijd. We zijn op weg naar Nancy en dat betekent dat we bij Selestat linksaf richting Nancy gaan. Dat is een stuk 2-baans en dus geen snelweg, maar dat is wel een leuke afwisseling. Nog steeds heerlijk rustig en met gangetje van ca. 90 km/h op de teller zoeven we door het land. En niet alleen goed op de weg letten, maar ook op de weilanden naast de weg, want alleen dan kun je op tijd remmen om de vier rennende herten veilig over te laten steken. En verder worden wij ook goed in de gaten gehouden door o.a. die ene snelheidscamera. Ik hoop dat we netjes op de foto staan en wachten we de brief van de Franse politie in spanning af. Vlak voor Nancy heeft nog iemand zijn auto frontaal op de vangrail gezet (geen idee hoe) en dat levert nog wat vertraging op.

Bij het Ibis hotel in Nancy nog even het inmiddels bekende rondje van de zaak.

Helaas was het restaurant van het Ibis hotel op deze zondagavond dicht. De volgende keer dus nog beter opletten en het hotel maar bellen (want de webzijde is vaak niet actueel genoeg) om echt zeker te weten of het restaurant open is. Gelukkig waren we al eerder in Nancy geweest en hebben toen een aardig restaurant gevonden en dat is gelukkig deze avond wel open. Alleen moeten we met de auto dus dat betekent wat minder alcohol bij het eten, maar één biertje moet nog wel kunnen.

Het eten is niet verkeerd en ze zijn hier zeker niet zuinig met de kaas. En de flammerkuche of de tarte flambee is zeker de moeite waard, de hamburger met frietjes trouwens ook.

Een klein voordeeltje is nog dat we toen we terugkwamen bij het hotel de parkeerplaats vlak voor de ingang nu wel vrij was, dat scheelt morgen weer.

Dat voordeel klinkt misschien wat overdreven, het scheelt maar 50 meter, maar de volgende ochtend breekt er echt een noodweer uit boven Nancy en dus onze auto. We waren net op tijd in de auto voordat de ergste hagelbui losbarste en dus was dat voordeel toch wel de moeite waard. We hebben zelfs een tijdje zitten wachten voordat we weg konden en de airco mocht echt vol aan de bak om de beslagen ramen enigszins doorzichtig te krijgen. Het ontbijtje voor de Yaris lukt ook weer, al ben ik wel vergeten de GPS tracker op tijd aan te zetten.

Vanuit Nancy rijden we redelijk vlotjes door en we zijn al snel Luxemburg door en rijden we in België. Vandaag is de langste etappe van de terugreis en dat betekent dat we nog wel een keertje moeten tanken om niet het laatste stukje in Amsterdam te moeten duwen. En omdat de prijs in België wat lager is, tanken we toch maar hier. We blijven natuurlijk Nederlanders en zo sparen we toch weer zeven euro uit! Minder leuk is dat het pompstation wordt verbouwd en dat ik daar redelijk onbeschut in weer en wind sta. En dan is die hagelbui die ons blijkbaar vanuit Nancy heeft gevolgd minder leuk. En zo zijn we op de heen- en terugweg even gestopt in Sprimont, maar dat zag ik pas toen ik de GPS-tracks tegelijk opende. Nu heb ik verder weinig te melden over Sprimont, maar ik las ergens dat hier in de buurt de heuvel La Redoute ligt en die wordt tijdens de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik beklommen.

Na de, dit keer de lunch voor de Yaris is het ook voor ons lunchtijd. We gaan op zoek naar het plekje waar we twee jaar geleden ook al waren geweest. Het plekje is dankzij de navigatoren makkelijk gevonden en we kiezen nu voor L'Atelier du Theatre du Pain. Een soort luxe broodjeszaak waar heel wat mensen uit de buurt hun 12-uurtje komen halen of hier opeten. 

Voordeel van een broodjes zaak is dat het wat minder tijd kost dan een echt restaurant en zo rijden we alweer snel verder richting Amsterdam. Iets verderop moeten we kiezen of we door Luik of om Luik heen gaan rijden. We laten die keuze altijd over aan de elektrieke navigatoren die we bij ons hebben. Dit keer lijkt de route door Luik het snelst, al bedenkt de navigator zich echt vlak voor de afslag die je dan moet nemen. Maar goed, door Luik is weer eens wat anders. En of het ook sneller was? Tsja dat weet je natuurlijk nooit.

Zoals zo vaak hebben we de meeste vertraging in Nederland, maar dan weten we tenminste dat we bijna thuis zijn. 

Uiteindelijk hebben we deze overwintering 6285 km afgelegd. En zo rijden we bij elke overwintering minder kilometers dan het jaar ervoor (7927 - 7019 - 6981 - 6285). Geen idee waardoor dat eigenlijk komt.

Elk jaar is het weer een beetje puzzelen welke route we nemen en de verschillen zijn niet zo heel groot. Zelf vinden we door Frankrijk wel prettiger dan door Duitsland en als je op de kaart kijkt is dat ook wel een redelijk rechte lijn tussen Amsterdam en Anzio.

Dit was de heenweg:

En dit de terugweg: 

En alleen nog even de koffers uit de auto halen en dan is een karretje wel handig.