Zo nu we weer terug zijn van vakantie, kunnen we eindelijk weer eens naar een restaurant. We zijn deze avond op stap met twee collega's uit Groningen en dan kun je natuurlijk niet zomaar een willekeurig restaurant binnen vallen, we willen immers nog wel uitgenodigd worden om ook eens naar Groningen te komen. Daarom is vandaag de keuze gevallen op een thais specialiteiten restaurant in de Koningsstraat in Amsterdam. Omdat we niet te vroeg aan tafel willen gaan, beginnen we met een biertje in bierlokaal In de Wildeman in de Kolksteeg. Een leuke plek om de avond te beginnen en wat meer in de buurt dan 't Arendsnest, waar je overigens ook een lekker (nederlands) biertje kunt drinken.
Nu we genoeg gedronken hebben, kunnen we wel eens wat gaan eten. Het thais specialiteiten restaurant draagt de naam Me Naam Naan, geen idee wat het betekent, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben eigenlijk helemaal geen zin om ons te verdiepen in de menukaart en vragen of er niet een mix van de gerechten op tafel gezet kan worden. Dat blijkt inderdaad geen enkel probleem en al snel staan de voorgerechten op tafel. Nadeel hiervan is dat ik eigenlijk vergeten ben wat we precies hebben gegeten en dat ik nu probeer met behulp van de menukaart op internet, te vertellen wat voor lekkers we hebben gegegeten.
Dus als voorafjes hadden we:
Khanom Tjip Tod, gemengde groenten gefrituurd in een zakje van deeg.
Thohdman Plaa, gefrituurde koekjes van vis.
Pohpien Thohd, vegetarische loempia's.
Saté Kai, dungeregen kipsaté.
Nua Saté, dungeregen bief saté.
Allemaal erg lekker van smaak al had het wel iets pittiger gekund, maar ook nu kostte het ons geen enkele moeite om alles op te eten.
Daarna zijn we klaar voor de hoofdgerechten en ook hier moet ik de menukaart bekijken om nog te herinneren wat we hebben gegeten.
Plaa Laad Souce Makhaam. Een hele gefrituurde vis in een lekker pittig sausje.
Koeng Pad Med Mamnuang. Garnalen met groenten en cashewnoten.
Nua Num Man Hoi. Rundvlees met groenten in oestersaus.
Kai Phad Baikaphrau. Stukjes kipfilet met verse pepers, uien en Thaise basilicum.
Ook nu weer allemaal lekker van smaak, van pittig tot iets minder pittig.
Ik hoop dat ik alles goed heb herinnerd, volgende keer toch maar weer zelf bestellen of een fototoestel meenemen natuurlijk.
Nog een espresso toe, ach ja koffie in een oosters restaurant. Ik heb er weinig positieve ervaringen mee en laat ik het daar maar bij laten.
Conclusie: Lekker thais eten in de binnenstad van Amsterdam en tip: Neem geen koffie.
Prijs: Wij waren per persoon ongeveer 35 euri kwijt.
Sunday, February 20, 2011
Saturday, February 12, 2011
St. Barth. De terugreis en blik.
En zo is onze vakantie toch weer aan zijn eind gekomen. Het waren slechts 17 dagen, maar voor mijn gevoel heeft de vakantie wel drie maanden geduurd, we vertrokken immers op 23 november 2010.
De terugreis naar het koude Amsterdam wordt nog een hele lange, maar gelukkig hoeven we niet vroeg op. Dus na een karig ontbijt, we moeten immers nog een stukje varen over de woelige baren, vertrekken we met onze Jimny jeep richting verhuurbedrijf. Tussendoor natuurlijk nog wel even de tank vullen. De afspraak was dat we door de autoverhuurder naar de boot in de haven van Gustavia zouden worden gebracht, maar dat herinnert hij zich pas weer als we in de auto blijven zitten. Hij moet even het kantoor op slot doen en dan staan we vijf minuten later al bij de steiger van de veerboot. We moeten nog even wachten, maar dat vind ik helemaal niet erg. Zoals al eerder gezegd: 'In een haven is altijd wel wat te beleven' en de tijd vliegt voorbij. We zien zelf ons veerbootje aankomen.
De terugreis naar het koude Amsterdam wordt nog een hele lange, maar gelukkig hoeven we niet vroeg op. Dus na een karig ontbijt, we moeten immers nog een stukje varen over de woelige baren, vertrekken we met onze Jimny jeep richting verhuurbedrijf. Tussendoor natuurlijk nog wel even de tank vullen. De afspraak was dat we door de autoverhuurder naar de boot in de haven van Gustavia zouden worden gebracht, maar dat herinnert hij zich pas weer als we in de auto blijven zitten. Hij moet even het kantoor op slot doen en dan staan we vijf minuten later al bij de steiger van de veerboot. We moeten nog even wachten, maar dat vind ik helemaal niet erg. Zoals al eerder gezegd: 'In een haven is altijd wel wat te beleven' en de tijd vliegt voorbij. We zien zelf ons veerbootje aankomen.
Deze overtocht is bijna niet te vergelijken met de tocht hier naar toe. Een iets grotere boot, nu met de wind (en de golven!) mee, dekruimte waar we heerlijk in het zonnetje kunnen zitten en maar vijf andere passagiers. Deze tocht had nog wel een uurtje langer mogen duren. En we maken voorlopig(?) onze laatste foto's van Gustavia.
Dus na een heerlijk tochtje gaan we aan land bij Captain Oliver's in Marigot. Ons plan was om hier te lunchen en dan met een taxi naar het vliegveld, maar we worden door een hardnekkige taxichauffeur omgepraat om eerst naar het vliegveld te gaan en daar dan te lunchen in een restaurant met uitzicht op de landingsbaan. We rijden dus richting het vliegveld en net als op de heenweg valt het op hoe verwaarloosd dit (franse) deel van Sint Maarten eruit ziet. Slechte wegen, slecht onderhouden woningen, braakliggende stukken land waarop de afvalbergen lijken te groeien, druk verkeer en dus bijna overal files. Omdat we ruim op tijd zijn, hoeven we ons over de files niet druk te maken en uiteindelijk zien we het Prinses Juliana vliegveld. De taxichauffeur wil ons naar het restaurant van ZIJN keuze brengen en dat blijkt nog behoorlijk ver van het vliegveld te liggen. Om daarvandaan weer bij het vliegveld te komen, moeten we weer een taxi nemen. Daar hebben we geen zin in en we laten ons afzetten bij het vliegveld.
Bij de incheckbalie blijkt ons vliegtuig uit Parijs een uur vertraging te hebben en omdat we morgenochtend maar één uur overstaptijd in Parijs te hebben, gaat die overstap niet lukken en we moeten even wachten voordat ze weten met welke vlucht we morgen van Parijs naar Amsterdam kunnen vliegen. We gaan daarom maar even de fastfoodrestaurants uitproberen. Grappig is dat ze hier liever dollars dan euro's zien en zelfs zo graag dat ze 1 dollar net zoveel waard vinden dan de euro. Ik overweeg nog even om wat dollars te flappentappen en die om te ruilen voor euro's, maar dat is ook weer niet de bedoeling.
Uiteindelijk kunnen we inchecken, morgenochtend hopen we met de vlucht van 08.30 naar Amsterdam te kunnen vliegen en dan hebben we zelfs 1,5 uur tijd om over te stappen. Omdat je op Charles de Gaulle in Parijs meestal met de bus naar een andere terminal moet, is dat niet eens zo ruim.
We vermaken ons nog een paar uurtjes op het vliegveld, we eten wat, we lezen wat, we trekken vast wat warmere kleren aan en bij de douane controle wordt ons in het Nederlands een goede reis toegewenst.
De vlucht verloopt spoedig, maar wel veel turbulentie. AirFrance heeft helaas nog niet de eurocomfort klasse die ons op de heenweg bij de KLM zo goed is bevallen, maar de KLM vliegt vanuit Sint Maarten eerst door naar Curacao en dan pas naar Amsterdam. In reistijd net zolang als Sint Maarten - Parijs - Amsterdam, maar dan zit je de hele tijd in een stoel en met AirFrance kunnen we morgenochtend nog even een lekker croissantje met cappuccino in Parijs nemen.
Vlak voor de aankomst in Parijs meldt de piloot dat we, vanwege de vertraging op terminal 2F aankomen en dat komt goed uit, want we vertrekken ook van terminal 2F. Net als we boven het vaste land van Frankrijk vliegen, wordt het licht en we zien Frankrijk onder een smetteloos witte laag sneeuw liggen. Alleen de snelwegen het het vliegveld zijn niet wit. Een prachtig gezicht, maar het ziet er ook wel koud uit.
En inderdaad hebben we nu tijd genoeg voor croissantje, cappuccino en nog warmere kleren. We kunnen naar huis.
Het laatste stukje stelt eigenlijk niets meer voor. Een vluchtje van niets en voor je het weet sta je in Amsterdam. Gelukkig minder koud dan in Parijs, maar als we ons huisje binnenkomen, gaat de kachel direct aan, want deze temperatuur zijn we een beetje ontwend.
En zo is aan onze vakantie een eind gekomen. Heerlijk 17 dagen lang droog en zonnig weer met een temperatuur van bijna 30°, dat had best nog langer mogen duren.
Anguilla is een mooi eiland met een echt caribisch relaxed sfeertje, St. Barth heeft als eiland wat meer te bieden, maar daar ontbreekt de ontspannen sfeer. Als de bewoners van deze twee eilanden nu eens zouden ruilen?
Sunday, February 06, 2011
St.Barth. Het vliegveld.
Er is inderdaad niet zoveel te doen op St.Barth, al kan het 'op het strand liggen' al een behoorlijk inspannende bezigheid zijn. Mocht je toch wat meer willen beleven kun je naar de haven van Gustavia gaan en net zoals in elke haven is het hier overdag ook levendig genoeg om daar op je gemak naar te gaan zitten kijken. Een andere plek waar genoeg te zien valt, is het vliegveld.
De officiële naam van het vliegveld is Gustaf III Airport, St.Jean en het callsign is SBH (IATA=International Air Transport Association) of TFFJ (ICAO: International Civil Aviation Organisation). De landingsbaan ligt bijna oost-west en is ongeveer 650 meter lang, lang genoeg voor kleine vliegtuigjes, en een 747 zul je hier niet zien. Tot zover eigenlijk niets bijzonders, maar toch mag een piloot hier pas landen als hij een aparte bevoegdheid heeft gehaald. Dat dit vliegveld tot één van de gevaarlijkste in de wereld behoort, komt doordat de landingsbaan aan de ene kant begrensd wordt door de heuvels en aan de andere kant door het strand. Bovendien wordt de oostenwind door de heuveltoppen zodanig beinvloed dat de wind wel uit twee richtingen lijkt te komen. Voldoende redenen om van elke landing een interessante te maken.
Als je verschillende filmpjes op youtube bekijkt over dit vliegveld, denk je al snel dat het getruckte opnames zijn of dat het beeld vertekend wordt door de cameraopstelling. Maar nu we het met eigen ogen hebben gezien, blijken de filmpjes bijna allemaal echt te zijn.
Ik heb zelf ook een paar filmpjes gemaakt, zie de links aan de rechterkant, van een aantal andere heb ik hier de link:
Als je op het strand ligt, blijf vooral liggen en sta niet op!
http://www.youtube.com/watch?v=pVT08TIEVn0&feature=fvw
Na de heuvels is het best een stijle daling en nu maar hopen dat er geen vrachtauto van rechts aankomt.
http://www.youtube.com/watch?v=DqOo0Qol89o
Soms wil zo'n toestel gewoon niet landen en dan is het strand net zo effectief als de grindbak bij de Formule 1 races.
http://www.youtube.com/watch?v=-z2o0acIlm4
Het lijkt me duidelijk, als je ooit eens in de buurt bent, ga dan een kijkje nemen bij dit bijzondere vliegveld en in de tussentijd alle filmpjes op youtube bekijken.
De officiële naam van het vliegveld is Gustaf III Airport, St.Jean en het callsign is SBH (IATA=International Air Transport Association) of TFFJ (ICAO: International Civil Aviation Organisation). De landingsbaan ligt bijna oost-west en is ongeveer 650 meter lang, lang genoeg voor kleine vliegtuigjes, en een 747 zul je hier niet zien. Tot zover eigenlijk niets bijzonders, maar toch mag een piloot hier pas landen als hij een aparte bevoegdheid heeft gehaald. Dat dit vliegveld tot één van de gevaarlijkste in de wereld behoort, komt doordat de landingsbaan aan de ene kant begrensd wordt door de heuvels en aan de andere kant door het strand. Bovendien wordt de oostenwind door de heuveltoppen zodanig beinvloed dat de wind wel uit twee richtingen lijkt te komen. Voldoende redenen om van elke landing een interessante te maken.
Als je verschillende filmpjes op youtube bekijkt over dit vliegveld, denk je al snel dat het getruckte opnames zijn of dat het beeld vertekend wordt door de cameraopstelling. Maar nu we het met eigen ogen hebben gezien, blijken de filmpjes bijna allemaal echt te zijn.
Ik heb zelf ook een paar filmpjes gemaakt, zie de links aan de rechterkant, van een aantal andere heb ik hier de link:
Als je op het strand ligt, blijf vooral liggen en sta niet op!
http://www.youtube.com/watch?v=pVT08TIEVn0&feature=fvw
Na de heuvels is het best een stijle daling en nu maar hopen dat er geen vrachtauto van rechts aankomt.
http://www.youtube.com/watch?v=DqOo0Qol89o
Soms wil zo'n toestel gewoon niet landen en dan is het strand net zo effectief als de grindbak bij de Formule 1 races.
http://www.youtube.com/watch?v=-z2o0acIlm4
Het lijkt me duidelijk, als je ooit eens in de buurt bent, ga dan een kijkje nemen bij dit bijzondere vliegveld en in de tussentijd alle filmpjes op youtube bekijken.
Sunday, January 30, 2011
St.Barth. De restaurants.
Na zulke lange zware dagen op het strand liggen, moet je 's avonds natuurlijk wel iets eten om de volgende dag er weer tegen aan te kunnen. Vanwege de franse invloeden hier, is de kwaliteit van het eten in de restaurants prima en niet eens zo heel erg duur. Het is wel een beetje jammer dat de prijzen al in euro's zijn. Bij de prijzen in dollars, zoals op Anguilla, valt de creditcard afschrijving altijd weer een beetje mee.
We zitten dus bovenop een heuvel in St.Jean en dat betekent dat we altijd met de auto op zoek naar eten moeten. Nadeel is dan natuurlijk dat de hoeveelheid te nuttigen wijn wat beperkt is, een voordeel is dat als je dan toch met de auto op stap moet, je ook de wat verder gelegen restaurants gaat bezoeken. Je bent immers toch al aan het rijden. Van tevoren probeerden we vaak op internet al wat informatie over het restaurant te vinden, maar dat viel niet mee, dus zijn we toch vaak maar gewoon er naar toe gegaan. We hebben de volgende restaurants met een bezoekje vereerd:
Le Piment
Restaurant onderaan de heuvel, dus vlak bij. Wel even zoeken naar een parkeerplekje. Leuk open lucht restaurant/bar. Ene helft van de zaak wat meer bar, andere helft wat meer restaurant. Door de wegafsluiting (zie vorige blog) is de straat hier voor de deur veel drukker dan normaal (denk ik), maar ook dat went wel weer. Ik ga maar weer eens voor de avontuurlijke hap: cheese bacon burger met frietjes, mayo en ketchup. Lekker drankje erbij en eigenlijk best lekker. Bij ons tweede bezoek ga ik voor de eendenborst, ook erg lekker.
The Hideaway
Vlakbij Le Piment, maar aan de overkant aan een pleintje, dus geen last van vlak voorbij rijdende auto's. Het restaurant is best groot en de ruimte is zeker niet volgepropt met tafeltjes. Na een lekkere cocktail ga ik voor de entrecote met frietjes en als toetje een coupe limoncello. Mooi dat er lekker weinig groente bij geserveerd word.
De steengrill is een echt succes hier, we zien een paar keer een hete steen voorbijkomen. Verderop aan een tafeltje zitten opa, zoon en twee kleinkinderen aan een tafeltje en ook zij hebben de steengrill gekozen. Naast de steen verschijnt er een groot bord met vlees op tafel en opa denkt slim te zijn, door dat vlees eerst maar even te verdelen over de vier andere borden, zo heeft iedereen zijn eigen bordje met vlees. Hetzelfde bord waarvan ze ook weer het gegrilde vlees opeten. Het zal allemaal wel meevallen, maar opa heeft duidelijk een stukje hygiëne in de keuken gemist.
Wallhouse
Een restaurant aan het einde van de haven in Gustavia. Het is de eerste keer dat we naar Gustavia met de auto rijden en in het donker is het best wel even zoeken naar de juiste weg, maar uiteindelijk lukt dat. Op de laatste dag komen we erachter dat er ook nog een andere route is, die bovendien wat handiger en veiliger is.
Alle wanden van de Wallhouse staan open (wall slaat dan ook meer op de kademuren dan op het restaurant zelf) en bij ons eerste tafeltje waaien we bijna weg. We vragen om een ander plekje en 4 obers helpen ons om te verplaatsen.
Ze hebben hier duidelijk een overschot aan personeel, de glazen water en wijn worden regelmatig bijgevuld en regelmatig wordt gevraagd of alles naar wens is. Voor wat beteft het eten is inderdaad alles naar wens, maar de stoelen zijn echt een drama. Dit is het eerste restaurant waar we niet meer naar toe gaan vanwege de stoelen!
Maar zoals gezegd, het eten is prima. Een lekkere entrecote, helaas nu wel met groente en prachtig uitgestalde toetjes en die zien er dan zo lekker uit, dat je er altijd wel eentje kiest.
Le grain de sel
Een restaurant aan de route naar het strand van Grande saline, een route die we inmiddels aardig kennen. Ook hier weer een eetzaal waarvan de wanden allemaal open staan en daardoor heb je goed zicht op de zoutmeren, waar in het donker verder weinig te zien valt, en verderop zie je de lichten van auto's die in de buurt van St.Jean rijden.
We beginnen hier met de caribische bitterballen: de accras (gefrittuurde visballetjes), samen met een cocktail een heerlijk begin. Daarna als hoofdgerecht een beef kebab en zowaar heb ik nog ruimte voor een toetje en dat is dan zoals zo vaak een dame blanche.
Omdat dit restaurant ons het beste beviel hier op St.Barth, gaan we hier ook naar toe op onze laatste avond. We rijden er weer vlotjes naar toe en net als we binnen zijn begint het enorm hard te regenen. Het personeel is druk bezig om alle wanden met zeildoeken een beetje dicht te maken en wij zitten toevallig op een droog plekje en hoeven niet te verhuizen. Nadeel van deze bui is wel dat er verder helemaal niemand meer komt en zo is er deze avond meer personeel dan gasten. Het eten was weer prima en dit restaurant is wat ons betreft de aanrader van St.Barth.
Eddy's
We moeten even zoeken naar de ingang, maar gelukkig wijst iemand ons de weg. Ook op internet kun je lang zoeken, want een eigen webzijde heb ik niet gevonden.
De eigenaar komt een praatje maken, ik voel me meteen weer op mijn gemak. Want mijn kleding is toch echt wat netter dan de kleding van de eigenaar.
Ook hier weer de bekende accras en omdat we dan toch al vis eten, neem ik als hoofdgerecht ook nog een tonijnsteak. Erg lekker en ook de profiteroles als toetjes is niet verkeerd.
La route des boucaniers
Aan de haven van Gustavia met uitzicht op alle kleine bootjes en verderop zien we ook de wat grotere drijven. Een mooi plekje dus, alleen is er in het donker niet heel veel activiteit in de haven.
We bekijken op ons gemak de menukaart en bij het bestellen geven we alvast aan dat we bij het hoofdgerecht wel een glaasje wijn lusten. We lusten natuurlijk wel meer, maar we moeten nog wel terug rijden naar St.Jean. Een jonge ober komt in een flits wat olijfolie en azijn op ons bord gieten, echt in een flits, want hij heeft geoefend om twee borden tegelijkertijd te doen. Met paar stukjes brood kunnen we de olijfolie en azijn gaan proeven. Een paar minuten later komt hij weer langs, neemt de borden mee en vraagt of het gesmaakt heeft. In zijn snelheid ziet hij niet eens dat het bord van mijn tafelgenoot nog onaageroerd is. Het lijkt wel of ze hier haast hebben.
Als we het hoofdgerecht bijna op hebben, komt de serveerster langs om te vragen of we nog wijn willen. We wilden inderdaad graag een glaasje bij het hoofdgerecht, maar niet erna, dus dat slaan we nu dan maar over.
Omdat de lol er wel af is, geven we maar aan dat we willen betalen, dan kunnen we snel weg en dat snelle past dan weer goed bij La route des boucaniers. Maar dan is alle snelheid plotseling weg. We moeten drie keer om de rekening vragen en na een kwartier lopen we maar naar de kassa om daar de rekening te halen en te betalen. Dan blijkt de rekening ook nog niet te kloppen, maar dat wordt wel weer snel hersteld. De serveerster maakt excuses, maar ik heb het gevoel dat ze eigenlijk niet begrijpt waarom.
Le bistro
De volgende avond lopen we weer langs La route de boucaniers, maar we lopen er inderdaad langs en gaan eten bij Le bistro. Dus ook aan de haven en dus ook met een aardig uitzicht. Op vakantie buiten het hoogseizoen heeft zo zijn voordelen, maar ook nu zitten we hier als enige eters op deze avond.
De gegrilde aubergine met parmezaan en ei is erg lekker en voor mijn hoofdgerecht ga ik weer voor het avontuurlijke: de cheeseburger met patat. De patat zit in een glazen potje, leuk om te zien, maar je moet het er wel direct uithalen, tenzij je van slappe niet krokante patat houdt. De hoeveelheid is weer ruim voldoende om het toetje over te slaan.
Zeven restaurants in St.Barth. Zoals gezegd is de kwaliteit van het eten prima, we mogen de fransen dankbaar zijn. We hebben hier, net als op Anguilla, elke keer heerlijk gegeten en het enige minpunt was de bediening bij La route des boucaniers. Maar gelukkig zijn er hier voldoende andere restaurants.
We zitten dus bovenop een heuvel in St.Jean en dat betekent dat we altijd met de auto op zoek naar eten moeten. Nadeel is dan natuurlijk dat de hoeveelheid te nuttigen wijn wat beperkt is, een voordeel is dat als je dan toch met de auto op stap moet, je ook de wat verder gelegen restaurants gaat bezoeken. Je bent immers toch al aan het rijden. Van tevoren probeerden we vaak op internet al wat informatie over het restaurant te vinden, maar dat viel niet mee, dus zijn we toch vaak maar gewoon er naar toe gegaan. We hebben de volgende restaurants met een bezoekje vereerd:
Le Piment
Restaurant onderaan de heuvel, dus vlak bij. Wel even zoeken naar een parkeerplekje. Leuk open lucht restaurant/bar. Ene helft van de zaak wat meer bar, andere helft wat meer restaurant. Door de wegafsluiting (zie vorige blog) is de straat hier voor de deur veel drukker dan normaal (denk ik), maar ook dat went wel weer. Ik ga maar weer eens voor de avontuurlijke hap: cheese bacon burger met frietjes, mayo en ketchup. Lekker drankje erbij en eigenlijk best lekker. Bij ons tweede bezoek ga ik voor de eendenborst, ook erg lekker.
The Hideaway
Vlakbij Le Piment, maar aan de overkant aan een pleintje, dus geen last van vlak voorbij rijdende auto's. Het restaurant is best groot en de ruimte is zeker niet volgepropt met tafeltjes. Na een lekkere cocktail ga ik voor de entrecote met frietjes en als toetje een coupe limoncello. Mooi dat er lekker weinig groente bij geserveerd word.
De steengrill is een echt succes hier, we zien een paar keer een hete steen voorbijkomen. Verderop aan een tafeltje zitten opa, zoon en twee kleinkinderen aan een tafeltje en ook zij hebben de steengrill gekozen. Naast de steen verschijnt er een groot bord met vlees op tafel en opa denkt slim te zijn, door dat vlees eerst maar even te verdelen over de vier andere borden, zo heeft iedereen zijn eigen bordje met vlees. Hetzelfde bord waarvan ze ook weer het gegrilde vlees opeten. Het zal allemaal wel meevallen, maar opa heeft duidelijk een stukje hygiëne in de keuken gemist.
Wallhouse
Een restaurant aan het einde van de haven in Gustavia. Het is de eerste keer dat we naar Gustavia met de auto rijden en in het donker is het best wel even zoeken naar de juiste weg, maar uiteindelijk lukt dat. Op de laatste dag komen we erachter dat er ook nog een andere route is, die bovendien wat handiger en veiliger is.
Alle wanden van de Wallhouse staan open (wall slaat dan ook meer op de kademuren dan op het restaurant zelf) en bij ons eerste tafeltje waaien we bijna weg. We vragen om een ander plekje en 4 obers helpen ons om te verplaatsen.
Ze hebben hier duidelijk een overschot aan personeel, de glazen water en wijn worden regelmatig bijgevuld en regelmatig wordt gevraagd of alles naar wens is. Voor wat beteft het eten is inderdaad alles naar wens, maar de stoelen zijn echt een drama. Dit is het eerste restaurant waar we niet meer naar toe gaan vanwege de stoelen!
Maar zoals gezegd, het eten is prima. Een lekkere entrecote, helaas nu wel met groente en prachtig uitgestalde toetjes en die zien er dan zo lekker uit, dat je er altijd wel eentje kiest.
Le grain de sel
Een restaurant aan de route naar het strand van Grande saline, een route die we inmiddels aardig kennen. Ook hier weer een eetzaal waarvan de wanden allemaal open staan en daardoor heb je goed zicht op de zoutmeren, waar in het donker verder weinig te zien valt, en verderop zie je de lichten van auto's die in de buurt van St.Jean rijden.
We beginnen hier met de caribische bitterballen: de accras (gefrittuurde visballetjes), samen met een cocktail een heerlijk begin. Daarna als hoofdgerecht een beef kebab en zowaar heb ik nog ruimte voor een toetje en dat is dan zoals zo vaak een dame blanche.
Omdat dit restaurant ons het beste beviel hier op St.Barth, gaan we hier ook naar toe op onze laatste avond. We rijden er weer vlotjes naar toe en net als we binnen zijn begint het enorm hard te regenen. Het personeel is druk bezig om alle wanden met zeildoeken een beetje dicht te maken en wij zitten toevallig op een droog plekje en hoeven niet te verhuizen. Nadeel van deze bui is wel dat er verder helemaal niemand meer komt en zo is er deze avond meer personeel dan gasten. Het eten was weer prima en dit restaurant is wat ons betreft de aanrader van St.Barth.
Eddy's
We moeten even zoeken naar de ingang, maar gelukkig wijst iemand ons de weg. Ook op internet kun je lang zoeken, want een eigen webzijde heb ik niet gevonden.
De eigenaar komt een praatje maken, ik voel me meteen weer op mijn gemak. Want mijn kleding is toch echt wat netter dan de kleding van de eigenaar.
Ook hier weer de bekende accras en omdat we dan toch al vis eten, neem ik als hoofdgerecht ook nog een tonijnsteak. Erg lekker en ook de profiteroles als toetjes is niet verkeerd.
La route des boucaniers
Aan de haven van Gustavia met uitzicht op alle kleine bootjes en verderop zien we ook de wat grotere drijven. Een mooi plekje dus, alleen is er in het donker niet heel veel activiteit in de haven.
We bekijken op ons gemak de menukaart en bij het bestellen geven we alvast aan dat we bij het hoofdgerecht wel een glaasje wijn lusten. We lusten natuurlijk wel meer, maar we moeten nog wel terug rijden naar St.Jean. Een jonge ober komt in een flits wat olijfolie en azijn op ons bord gieten, echt in een flits, want hij heeft geoefend om twee borden tegelijkertijd te doen. Met paar stukjes brood kunnen we de olijfolie en azijn gaan proeven. Een paar minuten later komt hij weer langs, neemt de borden mee en vraagt of het gesmaakt heeft. In zijn snelheid ziet hij niet eens dat het bord van mijn tafelgenoot nog onaageroerd is. Het lijkt wel of ze hier haast hebben.
Als we het hoofdgerecht bijna op hebben, komt de serveerster langs om te vragen of we nog wijn willen. We wilden inderdaad graag een glaasje bij het hoofdgerecht, maar niet erna, dus dat slaan we nu dan maar over.
Omdat de lol er wel af is, geven we maar aan dat we willen betalen, dan kunnen we snel weg en dat snelle past dan weer goed bij La route des boucaniers. Maar dan is alle snelheid plotseling weg. We moeten drie keer om de rekening vragen en na een kwartier lopen we maar naar de kassa om daar de rekening te halen en te betalen. Dan blijkt de rekening ook nog niet te kloppen, maar dat wordt wel weer snel hersteld. De serveerster maakt excuses, maar ik heb het gevoel dat ze eigenlijk niet begrijpt waarom.
Le bistro
De volgende avond lopen we weer langs La route de boucaniers, maar we lopen er inderdaad langs en gaan eten bij Le bistro. Dus ook aan de haven en dus ook met een aardig uitzicht. Op vakantie buiten het hoogseizoen heeft zo zijn voordelen, maar ook nu zitten we hier als enige eters op deze avond.
De gegrilde aubergine met parmezaan en ei is erg lekker en voor mijn hoofdgerecht ga ik weer voor het avontuurlijke: de cheeseburger met patat. De patat zit in een glazen potje, leuk om te zien, maar je moet het er wel direct uithalen, tenzij je van slappe niet krokante patat houdt. De hoeveelheid is weer ruim voldoende om het toetje over te slaan.
Zeven restaurants in St.Barth. Zoals gezegd is de kwaliteit van het eten prima, we mogen de fransen dankbaar zijn. We hebben hier, net als op Anguilla, elke keer heerlijk gegeten en het enige minpunt was de bediening bij La route des boucaniers. Maar gelukkig zijn er hier voldoende andere restaurants.
Sunday, January 23, 2011
St.Barth. De stranden.
Tsja wat doe je hier op St.Barth, eigenlijk helemaal niet zoveel. 's Morgens lekker rustig een kopje koffie met croissantje naar binnen werken, dan op zoek naar een strandje om lekker opgewarmd te worden door de zon en 's avonds ergens lekker eten om goed voorbereid te zijn voor de volgende dag.
De stranden zijn hier echt de moeite waard. Net als op Anguilla zijn de stranden aan noordkant meer voor de surfers en de stranden aan de zuidkant meer voor de zwemmers. We hebben geprobeerd zoveel mogelijk stranden te bezoeken, je moet iets over hebben voor een volledig verslag op deze blog.
Eerst maar de stranden aan de noordkant, van west naar oost: Anse des Flamands, Anse de Lorient, Anse de Petit Cul de Sac. Aan de noordkant, dus niet echt om te zwemmen, maar daardoor heerlijk rustig. Als we meer dan tien andere badgasten zagen, vonden we het al behoorlijk druk. Bij Anse Petit Cul de Sac kun je overigens wel prima zwemmen, dankzij een rif voor de kust, maar omdat dit strand wel heel erg ver van de bewoonde wereld ligt, is het hier nog steeds erg rustig.
Maar misschien zeggen een paar foto's wel veel meer dan al deze woorden:
Op foto's is het altijd moeilijk te zien hoe erg de golven zijn, daarom wilde ik er ook een filmpje van maken. Maar alsof de golven wat cameraschuw zijn, zolang ik met de camera klaar stond, kwamen er geen echt grote golven aan. Het filmpje Golf (zie rechts onder het kopje 'Mijn foto's en filmpjes') is de grootste die ik heb kunnen filmen.
De stranden zijn hier echt de moeite waard. Net als op Anguilla zijn de stranden aan noordkant meer voor de surfers en de stranden aan de zuidkant meer voor de zwemmers. We hebben geprobeerd zoveel mogelijk stranden te bezoeken, je moet iets over hebben voor een volledig verslag op deze blog.
Eerst maar de stranden aan de noordkant, van west naar oost: Anse des Flamands, Anse de Lorient, Anse de Petit Cul de Sac. Aan de noordkant, dus niet echt om te zwemmen, maar daardoor heerlijk rustig. Als we meer dan tien andere badgasten zagen, vonden we het al behoorlijk druk. Bij Anse Petit Cul de Sac kun je overigens wel prima zwemmen, dankzij een rif voor de kust, maar omdat dit strand wel heel erg ver van de bewoonde wereld ligt, is het hier nog steeds erg rustig.
Maar misschien zeggen een paar foto's wel veel meer dan al deze woorden:
 |
| Erg druk |
 |
| Anse de Petit Cul de Sac |
De stranden aan de zuidkant van het eiland zijn wat meer geschikt om te zwemmen en daardoor ook veel drukker. Bovendien is er niet zoveel schaduw, dus als er dan ook een boom staat is deze heel erg geliefd bij vele badgasten.
Dus hebben we aan de zuidkant Shell beach, Anse de Gouverneur en Anse de Grande Saline bezocht. Als je je nog eens afvraagt: 'Waarom heet dit strand zo?', bij Shell beach is de naam helemaal duidelijk.
Daarom niet echt aantrekkelijk. Anse de Grande Saline is een mooi strand, prachtig rustig water, wit zand, alleen geen schaduw. Om van de parkeerplaats op het strand te komen, moet je wel even je schoenen aanhouden, want de rosten zijn nog erg puntig. Anders dan op Anguilla is hier op St. Barth topless voor de dames toegestaan en op dit strand is naakt zelfs geen probleem, alleen jammer dat ik alleen maar mannen zonder zwemkleren heb gezien.
Anse de Gouverneur is ook een prachtig strand, iets kleiner dan Grande Saline en een prachtige boom, waaronder het goed toeven is. Op de rotsen boven het strand horen we dat er geiten rondlopen, we zien ze echter niet, ze gaan helemaal op in de kleuren van de struiken. Knap overigens dat ze niet naar beneden vallen, want die rots is hier behoorlijk stijl.
 |
| Echt veel te druk hier. |
Ik denk dat de foto's voldoende zeggen, voor de strandliefhebbers is St.Barth een ideaal eiland. Of St.Barth op het culinaire vlak ook zoveel te bieden heeft, lezen jullie in mijn volgende blog.
Subscribe to:
Posts (Atom)