Rome 3. De doop.

We waren natuurlijk niet zomaar voor de lol naar Rome gegaan, alhoewel dat best wel gekund had. Nee we waren speciaal naar Rome toegevlogen om de doop van Valeria mee te maken. De doop was in de speciale doopkerk die vlak bij de San Giovanni staat, één van de grootste basilieken in Rome. Een paar jaar geleden waren we daar ook geweest voor de doop van Veronica en wat ik me daar nog van herinner is dat het een massale (8 kinderen in 10 minuten) en onpersoonlijke 'plechtigheid' was, dat belooft dus weer wat.
Dus in de doopkerk bij de San Giovanni om 5 uur 's middags. Een mooi tijdstip, kun je daarna direct door naar het restaurant, want daar gaat het natuurlijk om. De dag voor de doop horen we dat er in Rome een betoging zal worden gehouden, niemand weet precies hoe of wat, maar het zal wel tegen Berlusconi zijn. De manifestatie begint om twee uur en is op het Piazza del Laterano, inderdaad precies voor de deur van de San Giovanni, dat wordt nog een spannend middagje.
Vol goede moed vertrekken we iets eerder(!) dan gepland in een kolonne van vier auto's richting kerk. Bij een kolonne is het natuurlijk van belang om de auto voor je niet kwijt te raken en dat lukt me, ondanks het verkeer in Rome, aardig. Wel jammer is dat de chauffeur die ik volg dat niet lukt, dus maken we ergens nog een extra rondje van de zaak om toch weer aan te sluiten. Uiteindelijk stranden we op zo'n 700 meter van de kerk bij een politie afzetting.

Na een uitgebreide duscussie met de agent met de hoogste functie, krijgen we alle vier toestemming om door te rijden en te parkeren in de parkeergarage van de supermarkt. Helaas is tellen niet één van de competenties van de romeinse politieagenten en bij de derde auto, en dat zijn wij natuurlijk, steekt de agent weer zijn hand op, wij mogen dus niet door. Na nog een lange discussie mag het weer wel, als we maar parkeren op dat plekje 10 meter verder. Ik onderdruk de neiging om maar gewoon door te rijden en parkeer in het vak. Daarna wandelen we richting kerk.
Wel apart zulke lege straten in Rome. Eigenlijk zouden we daar wat langer van willen genieten.

 

Bij een volgende politiepost wordt een nieuwe poging ondernomen en hier vindt de agent het geen enkel probleem als we met de auto's nog 100 meter doorrijden naar de parkeerplaats bij de kerk. Geweldig dat romeinse politieapparaat.

En zo zijn we dus toch nog mooi op tijd voor de doop en kan ik nog wat foto's maken zonder dat iemand erop staat.

 

Dit keer zijn er bij de doop slechts twee slachtoffers en dat maakt het allemaal wat persoonlijker en vriendelijker dan de vorige keer. Gelukkig versta ik er verder niets van en maak wat foto's terwijl ik geduldig wacht tot alles voorbij is.

Teruglopend naar de auto maak ik nog snel even een foto en nu rijden er gelukkig weer auto's.

Daarna natuurlijk met z'n allen naar het restaurant. Het eten was niet eens zo slecht, maar alles erom heen was niet echt top. Ze hadden gerekend op 23 personen en het kostte behoorlijk wat moeite om twee extra plekjes toe te voegen. Een kwartier lang praten, tafels verschuiven, verder praten nog meer tafels verschuiven. Aan de ene kant wel grappig, maar toch ook wel tenenkrommend, zeker omdat we inmiddels al meer dan een uur zaten te wachten en nog geen druppel te drinken hadden gehad.
Daarna begon iemand wat muziekjes via zijn keyboard af te spelen en af en toe zong hij ook nog mee en raakte zelfs af en toe wat toetsen aan. Gelukkig stopte hij alweer na 10 minuten, maar dat was omdat de TV aan moest, want Roma speelde deze avond tegen Genua en dat mag je in Rome natuurlijk niet missen. Omdat voetbal zonder geluid natuurlijk niet kan, werd het volume van de TV voldoende opgeschroefd om alles te kunnen volgen. Nu duurt een voetbalwedstrijd maar twee keer 45 minuten en was de toetsenist gelukkig nog in huis om de stilte tijdens de rust in te vullen.
Gelukkig won Rome de wedstrijd en ging de toetsenist weer enthousiast verder. Dit keer mocht er zelfs meegezongen worden. Het probleem is dat er in dit gezelschap iemand is die denkt dat ze kan zingen, ik schreef hier al eerder over en in de tussentijd heeft nog niemand aan haar verteld dat ze niet kan zingen. Erger: omdat ze denkt dat iedereen haar toelacht, gaat ze nog harder en valser zingen. Maar ik heb inmiddels de italiaanse zin 'Non sai cantare' (je kunt niet zingen) uit mijn hoofd geleerd, dus dat komt de volgende keer helemaal goed.
Verder zit het tempo in de bediening er niet echt in en we kunnen niet weg voordat we de taart hebben geproefd.Uiteindelijk lukt dat om middernacht en kunnen we eindelijk naar huis.!

Rome 2. Restaurant La scuderia.

La scuderia is toch een paardenstal of een renstal, maar geen restaurant? Ja dat klopt eigenlijk wel, maar de eigenaresse van restaurant is blijkbaar een liefhebber van paarden of paardenvlees, want overal in het restaurant hangen dingen die met een echte scuderia te maken hebben. Hoefijzers, halsters etc. De naam zou natuurlijk ook gekozen kunnen zijn omdat het restaurant gevestigd is in een voormalige paardenstal, tenminste dat heb ik een vorige keer beweerd. Voor het eerst dat ik hier ben, kan ik een blik op de menukaart werpen, dat ziet er allemaal erg lekker uit, maar ook nu krijgen we geen kans helemaal zelf te kiezen. Gastvrouw Eleonora helpt ons de beste keuze te maken.
En zo beginnen we met, volgens mij, het hoogtepunt van de maaltijd: de antipasti.
Heerlijke focaccia

Een salade met lekkere pittige balsamico azijn en krokant gebakken plakjes vetspek.

 Een lasagna van aubergine, zo mogelijk nog machtiger dan de traditionele lasagna.

En natuurlijk de gebruikelijke gefrituurde courgettebloempjes. Lekker en hier bij La Scuderia ontbreekt de vaak zo overheersende frituursmaak.

Daarna een bordje pasta, het is paddenstoelen tijd, dus pasta met paddestoelen. De pappardelle is lekker, de spaghetti is, zelfs voor de Italianen, iets te al dente.

Omdat we eigenlijk al vol zitten, nemen we geen vlees of vis als secondo, maar gewoon simpel één paddestoel. Gegrild met verse kruiden. Voorlopig heb ik weer voldoende paddestoelen gegeten.

Na een uurtje wachten is er weer wat ruimte voor een toetje, zo ziet een tiramisu eruit als tie bijna is opgegeten.

Ik sluit nog af met een koffie, maar de foto is helaas mislukt. Ik denk dat de kans erg groot is dat we hier de volgende keer weer terug komen.

Rome

En zo komt 26 oktober er al weer snel aan. En omdat mijn laatste stukje op 26 september is verschenen, moet ik weer aan de slag. En omdat ik verder toch niet weet waar ik over moet schrijven, het aloude recept maar weer uit de kast gehaald. We gaan even naar Rome om inspiratie op te doen.

De vlucht naar Rome is leuk. Eerst een kort rondje over Amsterdam, het rondje is niet zo kort, maar zodra we door het dicht wolkendek heen zijn, zien we niets meer van Amsterdam en moeten de piloot maar op zijn woord vertrouwen dat we over Duitsland en Zwitserland naar Rome toevliegen. Bij Rome maken we een heel leuk rondje over de zee om goed bij het vliegveld uit te komen en daarbij hebben we het gevoel dat we best laag over de golven vliegen. Ik verheug me er nu al op om straks de gegevens van mijn GPS-tracker te downloaden en op mijn scherm te zien hoe we precies gevlogen zijn. Maar helaas, later blijkt de GPS-tracker in het vliegtuig helemaal niets te ontvangen. Tussen Schiphol en Fiumicino tekent de software een prachtig rechte lijn.

We zijn hier om een bijzondere reden, maar dat volgt in een volgend stukje, nu gaan we naar het nieuwe appartement van de familie in Santa Maria delle Mole, een wereldstad vlak bij Rome. Ik was hier voor het laatst in oktober 2009 en toen was het appartement nog in aanbouw. Nu is het grotendeels af en het ziet er beter uit dan verwacht.

De voorkant staat nog in de stijgers, maar de achteringang voor de appartementen aan de achterkant ziet er aardig uit.

De balkons zijn voorzien van een verzinkt hekwerkje, dat zal niet snel gaan roesten.



Verder een aardig dakterras en een grote garage, die alleen nog voorzien moet worden van wat muren.

Verder is het altijd aardig om te zien dat je in Italië bepaalde dingen gewoon buiten kunt laten installeren. Zo hangt de combi-ketel op het balkon.

Het is ook nog niet helemaal af, zo is de vaste telefoonlijn nog niet aangesloten en wordt in de tussentijd de telefoon van de buren 'geshared'. Alleen moet de telefoon naar buiten als de balkonduren dicht moeten.

Klein nadeeltje is dat het tweede vliegveld van Rome (Ciampino) wel erg dichtbij ligt. Gelukkig is het een niet heel druk gebruikt vliegveld (alleen zomers is het er wat drukker) en dat levert soms mooie foto's op.

Straks nog even een rondje in de buurt en dan maar eens een lekker restaurant opzoeken.



Markt van 1001 smaken

Vandaag was van 12 tot 4 de markt van 1001 smaken bij het Foodcenter Amsterdam aan de Jan van Galen straat. Bij veel Amsterdammers is het Foodcenter bekend als de Centrale Markthallen, maar dat klonk te hollands. Op het stuk direct na de ingang, voor de deuren van de Kweker, werden bij talrijke kraampjes allerlei lekkere dingen aangeboden.
Het weer speelt natuurlijk altijd een grote rol bij buitenactiviteiten in Nederland, maar vandaag was iedereen al lang blij dat het droog bleef en op het laatst kwam zelfs de zon nog een kijkje nemen.
Ik heb wel iemand gezien die vast heel blij was dat vandaag de temperatuur niet al te hoog was. De foto spreekt voor zich:

Jeroen Zijlstra en band.

Af en toe kom ik een lezer van deze blog tegen en meestal merken die iets op in de trant van: 'Ga je alleen maar uit eten en op vakantie?'. Nu valt dat best mee, maar het schrijft gewoon leuker en makkelijker over restaurants en vakanties dan over culturele dingen. Maar zo af en toe probeer ik daar dan toch een blogje aan te wijden. Deze gaat over het optreden van Jeroen Zijlstra in de Roode bioscoop in Amsterdam.
In de dagen voorafgaande aan een optreden ga je natuurlijk een beetje rondgoogelen. En toen viel mij het volgende op: op vrijdagavond om 20.15 stond Jeroen Zijlstra gepland in de Kleine Komedie in het programma 'Muzikale helden' en op dezelfde vrijdagavond om 20.30 in de Roode bioscoop in het kader van het Robisco festival. Dat zou dan wel een heel kort optreden in de Kleine komedie worden. We zijn benieuwd.
Voor het optreden moet je natuurlijk even een hapje eten en omdat we toch in de buurt zijn, gaan we lekker smikkelen bij Rosereijn. Ouderwets lekker, maar daar heb ik al eerder over geschreven (1 en 2). Omdat het zo vlakbij is, zijn we mooi op tijd bij de Roode bioscoop en al snel zitten we vol spanning in de knusse zaal te wachten. We worden welkom geheten en gefeliciteerd met het feit dat we vanavond twee concerten voor de prijs van één krijgen. Voor de pauze Lydia van Dam met het trio van Bert Lochs daarna Jeroen Zijlstra met band. Jeroen heeft dan net voldoende tijd om van de Kleine Komedie naar de Roode bioscoop te komen ;-).
We beginnen dus met een uurtje Lydia en trio wat zeker de mooite waard was, maar we wachten natuurlijk allemaal op Jeroen. De zaal van de Roode bioscoop is zo knus (klein) dat  de drummer zijn kit eigenlijk pas kan opbouwen als alle gasten op hun stoel zitten. Dan kan de deur dicht en kunnen de trommels op de juiste plaats worden gezet. Jeroen begint met zijn excuses aan te bieden voor zijn dubbele boeking, maar niemand is er echt kwaad om.
De meeste nummers van vanavond komen van de laatste CD (Liefde & Dorpsgevoel) en de afwisseling van blues, luisterliedjes en meezingers slaat hier in de knusse zaal goed aan en bij de meezingers probeert iedereen ook echt mee te doen, al valt dat niet altijd mee. Het laatste nummer van de avond wordt, mede gezien de buren van de bioscoop acoustisch gebracht en het refrein van 'Durgerdam slaapt' wordt stemmig meegezongen. Als de laatste noot gespeeld is, moet de drummer weer snel zijn trommels opzij zetten, want het publiek is wel toe aan een verfrissend biertje. Morgen maar eens op de webzijde kijken, wanneer Jeroen de volgende dubbele boeking heeft gepland.