De helpdesk.

We gaan binnenkort verhuizen en zijn nu dus ook aan het kijken hoe we onze informatiehonger (telefoon internet en televisie) gaan stillen. Het zoeken doe je natuurlijk via internet, dus heb ik de volgende tekst aan verschillende 3in1 providers gestuurd:

Ik ga binnenkort verhuzen naar Amsterdam. Ik wil een 3in1 pakket bestellen. Waarom moet ik dit pakket bij u bestellen en niet bij een andere provider zoals bv. xx?
Alvast bedankt voor uw antwoord,

Het eerste vriendelijke antwoord kwam al verrassend snel van provider yy:

Hartelijk dank voor uw reactie.

Als u een alles in 1 pakket wilt afnemen van yy dan kunt u dat bij yy bestellen. Wilt u een alles in 1 pakket bestellen van een andere provider dan kunt u dat bij de andere provider bestellen.

Ik vertrouw erop u met deze informatie van dienst te zijn geweest.

Met vriendelijke groet,

Tsja, toch nog maar even verder zoeken.

Sleutel vergeten.

Het overkomt sommige mensen vaker dan andere, maar een keertje voor een gesloten voordeur staan omdat je de sleutels bent vergeten, kan de beste overkomen.

Er zijn dan wat mogelijkheden om toch weer binnen te komen.
Je belt de sleutelboer die met schroevedraaier en griptang de cylinder, (dus toch niet zo onverwoestbaar als gedacht/gehoopt) in tweeën breekt. Maar dat kan de verflaag van de deur behoorlijk beschadigen en kost je een nieuw slot.

Je slaat eigenhandig het ruitje in de voordeur in. Probleem is dat dit ruitje er behoorlijk stevig uitziet en al dat glas moet je ook weer opruimen.

En dan denk je: 'De deur naar het balkon staat toch open.' Je hoeft dus alleen even op het balkon te klimmen. OK, je woont op de 2e verdieping en erop klimmen via het balkon van de buren is ook niet zo makkelijk.
En ineens weet je het: 'Je belt de brandweer'.
En zo staat er binnen de kortste keren een ladderwagen met een paar brandweermannen erin voor de deur.

En al gauw sta je naast de brandweerman in het bakje en word je netjes en veilig afgeleverd op het balkon.

Wat een service, maar wat zou dat kosten en wie gaat dat betalen?

Teken van leven.

En zo is het morgen alweer 15 juli, een maand na mijn laatste stukje.
Maar waar moet ik over schrijven, ik heb zoveel dingen waar ik iets over wil schrijven.
Over die overijverige agent op een brommertje die mij wil bekeuren omdat ik even op de stoep aan de Gustav Mahlerlaan sta te wachten op mijn carpoolpassagier. Een stoep waar ik nog nooit een voetganger heb gezien (misschien omdat er altijd autoos staan) en bovendien zie ik op google maps dat er ooit dus wel twee extra parkeerplaatsen waren.


Of een stukje over het gebruik van kurken van echte kurk, kurken van kunststof of gewoon een eenvoudige schroefdop bij flessen wijn. Of juist over het verschil in kwaliteit van deze kunstof kurken.
Of een stukje over ons nieuwe huis waar we op 1 november de sleutel van krijgen.
Of een stukje over een vliegtochtje in een Cessna dat, hopelijk, volgende week vrijdag gaat plaatsvinden.
Of een stukje over onze volgende vakantie naar Sicilië. Na meer dan 10 jaar een tweede bezoek aan dit prachtige eiland.
Dit zijn gewoon teveel ideeën, ik kan geen beslissing nemen. Misschien moet ik er nog een maandje over nadenken.

Parkeren in Amsterdam

Hier in Oud-west is het de laatste tijd erg moeilijk om een parkeerplekje te vinden. Waar het vroeger pas na 9 uur 's avonds vol stond, is het nu al vanaf 6 uur 's avonds behoorlijk vol. Echt een reden om toch maar eens aan verhuizen te gaan denken.
Des te vervelender is het dan als er de volgende bordjes in de straat verschijnen:

Dat zal dan wel zijn voor onderhoud aan bomen, gasleidingen of iets dergelijks, maar wat een vreemde tijd. Van 15.00 tot 23.00, dat zijn toch geen tijden dat de gemiddelde gemeenteambtenaar werkt? (En gelijk hebben ze!)

De spanning stijgt dus, wat zou er gaan gebeuren? Geen briefje van het stadsdeel in de bus, niets te vinden op internet, een groot raadsel. Totdat we aan het eind van de middag thuis komen, er zijn (film)opnames aan de gang. De hele straat staat vol met auto's en busjes, de stoep is afgezet met lint en een vervelend stroomaggregaat doet zijn best om de spanning er in te houden. Dat ziet er dan alsvolgt uit.

En nu maar afwachten in welke film of televisieserie we iets herkenbaars in beeld zien komen. Overigens waren de opnames al voor 22.00 afgelopen, alleen jammer dat er nog een uur op straat luidruchtig werd nagepraat.

Update:
Vandaag, bijna een week later(!) in de papierafvalbak een brief gevonden over bovenstaande filmopnames. Het ging om filmopnames van 'Ministry of Film' over een nieuwe commercial voor de thuisapotheek.

De messe in Stuttgart

Vandaag gaan we naar de Messe (de duitse Rai) in Stuttgart, dat is toch ruim een uurtje rijden vanaf Germersheim, dus we genieten niet te lang van het ontbijt bij Alex thuis.

De messe heet de Messe van Stuttgart, maar ligt eigenlijk vlakbij het vliegveld van Stuttgart en dat is toch al gauw zo'n 12 km van het stadscentrum van Stuttgart.

Het is echt een enorm complex aan de snelweg (nr. 8 of de E52), de parkeerplaats wordt gesponsord door Bosch en ligt over de snelweg heen en op die manier kun je dus ook mooi keren en hoef je niet door te rijden naar de volgende afslag.

We zijn hier voor de Slow-food beurs en ik hoor dat sommige Duitsers het over de essen-messe hebben. De hal staat vol met kraampjes waar bijna alleen maar eten en drinken te zien is. Het water loopt me al snel in de mond en gelukkig kun je ook proeven.

Drinken

Bij sommige kraampjes is het wat moeilijk proeven, maar een goede pan is natuurlijk onmisbaar.

Als je aan de kleine hapjes alleen niet voldoende hebt, kun je bij een paar kraampjes ook ruime hoeveelheden eten kopen. In het midden van de hal staan de tafeltjes waar je alles dan op kunt eten.

We waren vandaag best wel vroeg en zo tijdens het eerste uur valt de drukte nog mee. Na een uurtje begint het toch wel druk te worden en wordt het moeilijker om nog bij alle kraampjes te kunnen proeven. Het aardige van deze Messe is dat je hier één toegangskaart betaalt en dan kun je alle andere hallen ook bezoeken. Zo breng ik ook een bezoekje aan de 'Huis, hout en energie' beurs en de Tuinbeurs. En hier zie je dat je citroenen niet alleen op kunt eten, je kunt ze ook gebruiken als decoratie.

Als je hier dan zo een paar uurtjes rond slentert, beginnen je voeten dan toch wel pijn te doen. Gelukkig kun je bij de Tuinbeurs heerlijk even rustig zitten en een beetje bijkomen. En ik ben, zo te zien, niet de enige die dat doet.

We hebben ons wel weer vermaakt vandaag, aan het eind van de middag rijden we weer terug naar Germersheim, waar we te moe zijn om nog uit eten te gaan.

Morgen staat de terugreis naar Amsterdam op het programma, maar natuurlijk pas na het ontbijtje van Alex.