Vakantie: BVI

En vandaag gaan we dus naar ons volgende eilandje. Dit keer ééntje van de BVI (British Virgin Islands). We gaan met de boot en moeten om 8.00 uur bij de haven zijn en dat op een zondag! In het hotel is om die tijd ook nog niemand aanwezig, maar ze zouden regelen dat een taxi ons op zou komen halen. Dat is toch altijd een spannend momentje, want deze boot gaat maar 2x per week. Maar precies op het afgesproken tijdstip stopt er een taxi voor de deur en ruim op tijd zijn we bij de haven. Gisteren hebben we de kaartjes al gekocht en hebben we nu nog even tijd om op de boot te wachten.
Virgin Gorda is een eiland waar ook veel toeristen een dagtochtje vanuit omliggende eilanden naar toe maken. Onze ferry komt dus nu van Charlotte Amalie op St.Thomas en neemt hier op St.John nog een paar passagiers extra mee. Het is bijna 1,5 uur varen, maar het grootste deel van de tocht vaart de boot in de luwte van Tortola, dus het wordt vast een plezierig tochtje. Dat niet overal de regels stipt worden opgevolgd, blijkt wel uit deze foto.

 

En verder levert een boottochtje altijd wel wat leuke plaatjes op.

Omdat we de enige passagiers zijn die langer dan vandaag hier blijven, zijn we dus ook de enige met meer dan alleen een rugzak als bagage en zo staan we achteraan in de rij voor de paspoort- en douanecontrole. Maar het gaat hier een stuk sneller dan op St.Thomas.
Buiten moeten we nog op zoek naar een taxi, maar de meest antieke taxi op het eiland staat er nog. Na wat gerommel onder de motorkap, vertrekken we richting Windy Hill, op zoek naar onze cottage voor de komende week. Gelukkig zijn de wegen hier niet zo steil als op St.John, anders hadden we waarschijnlijk moeten helpen duwen om de taxi boven op Windy Hill te krijgen.
Bij de cottage blijkt het grote huis ook nog vrij te zijn, meer ruimte, twee slaapkamers en zwembad en dat voor slechts 2x zo veel, dus blijven we in onze cottage. Een leuk plekje. Eigenlijk twee hutjes verbonden door een veranda. In ene hutje de keuken en in andere hutje de slaapkamer en badkamer.
Het uitzicht van de veranda is niet verkeerd

Er is ook wifi, maar het is wel even zoeken waar we voldoende sterk signaal hebben, uiteindelijk blijkt dit de enige plek te zijn:

 

Gelukkig hebben we maar heel weinig regen gehad.

Zowaar is hier op Virgin Gorda nog iets van history te bewonderen, de Copper Mine. En dat is ook nog vlakbij onze cottage, dus we zijn er mooi op tijd, voordat alle andere toeristen hier ook zijn. In 1838 is deze mijn geopend en in 1862 alweer voorgoed dicht gegaan. En omdat de mijn ook nog alle wind en golven van de zee te verduren krijgt, is er niet heel veel meer van over.

 

 

Een andere 'bezienswaardigheid' is een eilandje dat eigendom is van Richard Branson. Hij heeft zelfs twee eilandjes hier in de buurt, Necker Island en Mosquito Island. Op Necker Island is er een resort met 28 bedden en voor slechts zo een $4000 per nacht, met minimum van 7 nachten kun je hier al een all-inclusive kamertje boeken. Misschien iets voor onze volgende vakantie.

En verder zijn er nog een paar stranden hier op het eiland, maar eigenlijk niet eens zoveel. Eigenlijk hebben we er maar vier gevonden: The Baths, Spring Bay, Little Dixies Bay en Savannah Bay. Little Dixies Bay is gesloten voor renovatie (het verhaal gaat dat het gebied is opgekocht door Chinese investeerders) en daar kunnen we dus niet heen. The Baths is DE toeristische trekpleister hier, dus altijd druk en ook het enige strand waar je toegang moet betalen. Spring Bay ligt er vlak naast, gratis en er komt bijna niemand. Savanna Bay is een prachtig zandstrandje, maar is wat onbeschut, dus bij veel wind niet echt geschikt om te zwemmen.

En waarom zijn de Baths dan zo bijzonder? Eigenlijk is het een gewoon strandje, alleen liggen er ook een paar blokjes graniet op het strand. En niet heel netjes, maar alsof ze er gewoon zijn neergegooid. Bij Spring Bay is dat ongeveer hetzelfde en ik begrijp ook niet helemaal waarom daar zo weinig mensen op af komen. We zijn hier een aantal keer geweest en er waren nooit meer dan 10 badgasten aanwezig. Een voordeel van de stenen is ook nog dat de golven wat worden afgeremd, waardoor je ook bij een sterke wind (bij Savannah Bay kun je dan al niet meer veilig zwemmen) hier nog lekker het water in kunt.

 

 

 

 

Met Spring Bay vergeleken is Savannah Bay maar een gewoon strandje en nog rustiger, een paar keer waren we er echt helemaal alleen, alhoewel het ook een keertje tegen zat.

 

 

Maar verder was het erg rustig, voor de volgende foto's hebben we de andere gasten niet gevraagd om even buiten beeld te gaan staan.

 

 

 

 

 En zo loopt de vakantie toch weer op zijn einde, morgen beginnen we aan de terugreis.

St.John

We zitten dus in de St.JohnsInn, op loop afstand van Cruz Bay en dat is wel zo makkelijk. Geen auto nodig om ergens iets te gaan eten, gewoon te voet. En dan kun je soms op de terugweg nog even genieten van een potje honkbal/softbal.

We kwamen net aan toen de warmingup begon en die duurde al best lang, daarna begon de wedstrijd en met 1 man op de honken sloeg de tweede slagman de bal het veld in. Maar de eerste honkman reageerde snel en de slagman was uit. Tenminste daar leek het op, maar daar waren de spelers het niet mee eens en dat was meteen weer het einde van de wedstrijd.
Het weer valt niet tegen hier, zo een 28-30 graden overdag en als het regent, meestal 's nachts. En de eerste nacht valt er heel veel water en het blijkt zelfs in de kamer te lekken. De druppels blijken net op ons voeteneind van het bed terecht te komen, maar sommige druppels worden door de plafondventilator de kamer in geslingerd en dan word je daar toch wakker van. Maar gelukkig lukt het de klusjesman de lekkage op te sporen EN te dichten.
Dit is dus een Amerikaans eiland en dat zie je eigenlijk het best aan het type auto dat hier verhuurd wordt. Het aantal jeeps is enorm en omdat het nog laagseizoen is, staan de meeste daarvan nog stil. Ook wij rijden in een jeep rond. Een mooie blauwe.

De wegen zijn hier soms aardig stijl en in één van de stijlste haarspeldbochten is de 4wd even echt nodig, omdat de voorwielen niet voldoende grip hebben. Altijd leuk om middenin een haarspeldbocht tot stilstand te komen, maar het is gelukkig niet erg druk op de weg.
En wat is er verder nog te doen op dit eiland? Eigenlijk helemaal niet zoveel, behalve dan zandkorrels op het strand tellen, en stranden zijn er voldoende. Een impressie:

Francis Bay

Cinnamon Bay

Trunk Bay

Hawksnest Beach

En als je voldoende zand en water hebt gezien, kun je altijd nog aan de baai in Cruz Bay van de verschillende bootjes genieten.

Gelukkig mogen we morgen naar ons volgende eiland.

Vakantie: USVI

Zeg nu zelf, onze vorige vakantie is alweer zo lang geleden, dat ik niet eens meer weet wanneer dat was, dus de hoogste tijd om weer eens te gaan.
We beginnen dit keer op St.John, één van de USVI. En USVI staat voor United States Virgin Islands en die liggen ergens in het Caribisch gebied. En het is nog een hele tour om daar te komen. De eerste vlucht is de rechtstreekse KLM-vlucht van Amsterdam naar het Princess Juliana International Airport op Sint Maarten. We lijken bijna op tijd te vertrekken, maar dan moeten er echt twee koffers uit het vliegtuig worden verwijderd, omdat de bij de koffers horende passagiers niet zijn op komen dagen. Dus wel koffers inchecken, maar dan toch niet meegaan, ik begrijp dat nog steeds niet.
De vlucht gaat vlotjes en er zitten bakjes bij het eten die echt eetbaar zijn en dan bedoel ik de inhoud en niet de bakjes zelf! Aangekomen op PJIA hoeven we niet te wachten op onze aansluitende vlucht naar St.Thomas, omdat die pas morgen gaat. Gezien onze ervaringen van de laatste jaren is het veel prettiger om een nachtje op St.Maarten te blijven dan direct door te vliegen, zeker gezien de wereldberoemde punctualiteit van Liat.
Als we de koffers van de band hebben geplukt, kunnen we dus direct op zoek naar een taxi en al snel zin we onderweg naar het SimpsonBayResort. Het inchecken gaat daar op z'n liats, maar uiteindelijk zijn we in onze kamer voor deze ene nacht. Vlak naast het zwembad, maar de zon is al bijna onder.

De volgende ochtend dus weer op weg naar het vliegveld. Taxi's genoeg hier, dus al snel kunnen we op zoek naar de incheckbalie van Liat. We zoeken dus naar een lange rij om aan te sluiten, maar er is geen rij! Heel bijzonder, maar niet zo heel erg. Nu we toch voldoende tijd hebben, kunnen we even ontbijten bij Subway. En ging het inchecken nog vlotjes, het vervolg is wat minder. We zitten te wachten bij gate B1 en 5 minuten NA de officiële vertrektijd wordt omgeroepen dat er een gatewijziging is, we moeten naar C1 en dat is aan de andere kant van het vliegveld. En daar stappen we dan in de bus die ons naar het vliegtuig brengt. Al met al maar 30 minuten vertraging en dat is voor Liat eigenlijk te vroeg.
En zo vliegen we in een ATR-42 naar St.Thomas, één van de USVI. In zo een ATR-42 kunnen nog geen 50 passagiers en dat is maar goed ook. Bij de Amerikaanse douane op St.Thomas is de computerapparatuur wat verouderd en het duurt bijna een uur om van 25 mensen de vingerafdrukken te nemen. De andere 25 passagiers zijn Amerikaans en mogen door zonder een scan van alle vingers.
Daarna op zoek naar een taxi om ons naar Red Hook te brengen. Ook die taxi is snel gevonden, maar die rijdt pas als alle stoelen bezet zijn en dat duurt nog een paar minuten. Omdat we vorig jaar wat langer op St.Thomas zijn geweest, herkennen we de route naar Red Hook. Daar moeten we nog even wachten totdat de boot naar Cruz Bay op St.John vertrekt. Het aangename tochtje duurt slechts 20 minuten en wederom  moeten we op zoek naar een taxi om ons naar St.JohnsInn te brengen. Voor 10$ zou dat moeten lukken, maar op de bestemming aangekomen, is de 10 een 13 geworden omdat we ook nog drie tassen/koffers bij ons hebben. Dat scheelt dan wel weer een fooi.
Dus de komende week zitten we in St.JohnsInn, we zijn net op tijd voor het happy hour. Gratis rumpunch met een vleugje alcohol.

Morgen maar eens kijken wat er allemaal op dit eiland te doen is.

Spanje 3

En zo gaat de tweede en laatste week alweer in. Het is wat frisjes geworden, dus gaan we richting het zuiden om nog een beetje op te warmen en om niet met een lege koffer terug te keren, moet er ook nog wat geshopt worden. Foto's als deze kunnen we vandaag dus niet maken.

Als je dan op de kaart een beetje uitzoomt met Madrid in het midden, valt al snel Toledo op en dat is dan ook onze bestemming voor vandaag. Er was ons verteld dat er onder de kathedraal een parkeergarage zou zijn, dus dat ook aan onze navigator verteld. Toen we op een bepaald moment rechtsaf moesten, twijfelden we wel even, maar al snel was er geen weg meer terug. Op dat moment heb ik geen tijd gehad om foto's te maken, maar streetview is een aardig alternatief. Hier rijden met een Opel Zafira is alleen achteraf leuk en het gepiep van de parkeersensoren voor, hoor ik nog steeds. Oordeel zelf:

Na deze rondrit door de stad (zelfs langs de kathedraal!) hebben we ergens buiten het centrum een parkeerplekje kunnen vinden en konden we de stad bekijken.
Toledo is een leuke kleine stad en vandaag is het er helemaal niet druk. Genoeg tijd dus om wat foto's te maken.

We waren er al even voorbij gereden, maar toen had ik er geen oog voor, de kathedraal.

 

Om naar binnen te mogen, moet je wel even 8 euri per persoon betalen, dus die slaan we maar even over. Aan de achterkant kun je overigens gratis naar binnen en een klein stukje van de kathedraal bekijken en dat is voldoende om te zien dat die 8 euri echt wat overdreven is.

Dus wandelen we verder op weg naar nog een andere bezienswaardigheid. De Alcazar van Toledo. Een imposant fort op het hoogste punt van Toledo. 

 

En hier zien we ook de ingang van de ondergrondse parkeergarage. Vast en zeker het bordje gemist of zou er helemaal geen bordje staan? Maar voor de volgende keer weten we waar we kunnen parkeren.

De temperatuur in het zuiden bevalt ons wel, dus de volgende dag gaan we weer dezelfde kant op. Dit keer naar Aranjuez. Hier staat het Palacio Real de Aranjuez, het voormalige zomerverblijf van de Spaanse koningen.

Omdat hier in Aranjuez de Taag en de Jarama samen komen is er water in overvloed en dat is in de bijbehorende tuin goed te zien.

En als bomen genoeg water krijgen....

 

En zo zijn we aan het eind van de korte vakantie gekomen. Normaal sluit ik altijd af met een stukje over alleen het eten, maar dat heeft allemaal al heel uitgebreid op facebook gestaan, dus die sla ik dit keer over.
Maar niet getreurd, onze volgende vakantie is reeds gepland!