St.Kitts 1.

We zitten dus op St.Kitts. Een gigantisch eiland van zo een 30 x 8 km groot, volgens mij dus ongeveer net zo groot als Texel. We hebben een aardig flatje gehuurd van Bill and Raquel en we hebben in ieder geval een aardig uitzicht:

Op deze eerste dag moeten we eerst onze huurauto ophalen en we bellen Randy (onze taxichauffeur van gisteravond) om ons naar Avis te brengen. Hij neemt dit keer een andere route, zodat we die weg ook eens zien. De auto hebben we al snel en we rijden door naar de hoofdstad Basseterre om op zoek te gaan naar een flappentap.
Je kunt hier eigenlijk bijna overal betalen met de US dollar, maar de lokale valuta is de EC dollar (East Caribean oftewel de easy dollar). Deze zit vast aan de US (factor 2.7) en zo is de omrekenkoers ongeveer 3.6. En omdat we voor het gemak de prijzen maar door 3 delen, valt het achteraf (als de creditcardafschriften binnenkomen) weer mee. Bij het flappentappen komen we er ook achter dat we eigenlijk de verkeerde pas op wereldwijd hebben gezet, maar die optie werkt dus wel. Gelukkig hebben we een andere pas wel goed ingesteld. Uit de flappentap komen EC$, maar bij het Mariott schijnt er eentje te staan die ook US$ uitspuugt.
Nu we geld hebben, kunnen we naar de supermarkt. In de koelkast van ons flatje stonden al biertjes, cola, een fles water en een fles rum koud, maar die ene fles water is al zo ongeveer op. Dus even inslaan. En daarna maar eens proberen te wennen aan de warmte.

Wat kun je doen op St.Kitts? Gelukkig niet zo veel. Je kunt het eiland rondrijden (kost je al gauw 2 uur), je kunt op de stranden zandkorrels gaan tellen, de hoofdstad is natuurlijk ook een bezoekje waard en er is een fort dat ook nog op de Unesco lijst staat.

We beginnen dus maar met de stranden. Zoals op zoveel eilanden hier in de buurt maakt het nogal uit of er wel of geen cruiseschepen liggen afgemeerd aan de pier in Basseterre. Als er geen schip ligt, zijn veel winkels (en zeker de winkels in het belastingvrije gedeelte bij de pier) gewoon dicht en dat geldt ook voor de strandtenten. Niet zo een probleem overigens, als er maar eentje open is om een strandstoel en parasol te huren en te kunnen lunchen, vinden we het al lang best.

Als er wel schepen liggen, dan zijn er meer strandtenten open en zo rond een uur of 10-11 komen er taxibusjes aanrijden die de toeristen (voornamelijk amerikanen maar ook aziaten en toeristen uit het oostblok) uitladen.

De stranden zijn dan wel wat voller. De taxichauffeurs zoeken een plekje in de schaduw en wachten totdat de toeristen weer terug moeten naar de schepen.

Ook zijn er dan wat meer masseuses aanwezig die massages aanbieden en als 'olie' gebruiken ze dan het sap uit de aloa vera plant. De massage tafels staan gelukkig in de schaduw van de bomen en de masseuses hebben het strand eerlijk onderling verdeeld en ze hebben het dan druk genoeg.
Als de taxibusjes de toeristen weer terugbrengen naar hun cruiseschip keert de rust terug op de stranden en worden bijna alle strandstoelen en parasollen weer opgeruimd. Er blijven dan nog een paar toeristen (waaronder wij) achter. En zo wij genieten dan nog een uurtje van de rust voordat we weer teruggaan.
Naast de toeristen van de cruiseschepen zie je op de stranden ook een aantal Amerikaanse jongeren rondhangen die volleyballen en een soort jeu-de-boule (met zakjes zand en een houten bord met een gat erin) spelen.

Dit zijn waarschijnlijk studenten van de amerikaanse universiteiten die hier op het eiland is. zoals bv. http://www.umhs-sk.org/

Onze favorieten zijn Frigat's bay en dan eigenlijk om de restaurants en Cockleshell beach. Dit strand ligt aan het zuidelijkste puntje van St.Kitts vanwaar de speedboten af en aan naar Nevis varen. Op dat moment weten we nog niets van Nevis af, maar dat gaan we volgende week inhalen. Waarschijnlijk zien we dit bootje volgende week dan weer.

De mensen van de strandtenten denken overigens dat de toeristen liever niet het geluid van de golven horen, dus zodra er ook maar één toerist opduikt (en dat zijn wij meestal), gaat de radio aan en de volumeknop op 10. Misschien dat de Amerikanen deze eilanden daarom wel zo geweldig vinden. Dan valt hun eigen geluidsproductie niet zo op ;-).
Zo, dat is voorlopig wel weer voldoende over de stranden van St.Kitts. Morgen hebben we een dagje geen-strand ingelast.

Vakantie!

Het is eindelijk weer eens tijd om op vakantie te gaan en dit jaar is de keus op het Caribisch gebied gevallen om onze batterijen voor de komende winter eens lekker op te laden. Dit is niet de eerste keer dat we naar dat gebied gaan, na (in chronologische volgorde) Aruba, Curacao, St.Maarten, Saba, Guadeloupe, Bonaire, Martinique, Tobago, Anguila, St.Barth, Antigua en Montserrat is dit jaar de keus gevallen op St.Kitts en Nevis. Twee eilandjes iets ten zuiden van St.Maarten.
En zo vertrekken we erg vroeg in de ochtend naar Schiphol. Zo vroeg dat je vantevoren nooit zeker weet of je een taxi kunt verwachten, dus hebben we een hele aardige vriendin bereid gevonden om ons even te brengen.
Tegenwoordig moet je je koffers zelf voorzien van de labels. Na jarenlang gezien te hebben dat je eerst een strip van de strook aftrekt en daarna de uiteinden tegen elkaar kunt plakken, zoek ik naar het begin van die strip. Maar die is er niet, de geprinte strook plakt al en snel ook! Maar met enige moeite zit alles goed om het hengsel van de koffer heen. Het controlestrookje van de bagage plakt helemaal niet meer en dat stukje papier moet je dus goed opbergen. Maar goed, koffers gedropt, boarding passen geprint, tijd voor kopje cappuccino en croissantje.
Op naar het vliegtuig. De securitycheck is pas bij de gate met zo een moderne bodyscan. Na die check is er nog maar erg weinig ruimte om nog te zitten, dus de volgende keer maar wat langer wachten voor de securitycheck. We vliegen met zo een groot toestel en we kunnen aan boord via de voor- en achterdeur. Toch moeten de mensen met stoelnummers hoger dan 40 eerst instappen en die staan dan met z'n alleen in de rij voor de achterste deur, terwijl er voor de voorste deur nog niemand staat te wachten. Dat moet toch slimmer kunnen. Net als we de deur instappen, komen een paar mensen weer teruglopen, ze zijn eerst de verkeerde kant opgelopen. Ook is er iemand een beetje wanhopig op zoek naar stoel 48A en ziet alleen maar 48 H, I en J. Maar ook dat komt goed.
Tijdens het taxiën wordt gezegd dat iedereen op zijn/haar aangewezen plek moet blijven zitten, pas in de lucht mogen de paar vrije stoelen die er zijn, bezet worden. Dit in verband met de gewichtsverdeling. Alsof zo een groot toestel merkt als er een paar mensen op een andere plek gaan zitten.
En na bijna negen uur vliegen landen we op St.Maarten. We moeten eerst onze koffers ophalen om daarna weer in te checken op onze vervolgvlucht, maar die is pas over een paar uur, dus we hoeven ons niet te haasten.
We moeten helaas best nog wel even wachten en het wordt steeds stiller om ons heen. Uiteindelijk kunnen we pas richting vliegtuig als het al donker is geworden. Om het heel efficiënt te doen, worden de passagiers voor twee verschillende vliegtuigen (één naar St.Kitts/Nevis, de andere naar St.Barth) in één bus gestopt. We staan nog een tijdje op de trap naar beneden voor de bus te wachten en we proberen dan maar alvast de immigratieformulieren in te vullen en dat valt niet mee. Op die trap wordt ook de handbagage gelabelled die eigenlijk te groot is voor de handbagage. Een klein geel label wordt er aan vast gemaakt en met de hand wordt er een K (voor St.Kitts) of een N (voor Nevis) opgekrabbeld. Als dat straks maar goed gaat. Meerdere verschillende kleurtjes lijkt me, zeker in het donker, wat makkelijker. Beide vliegtuigen staan naast elkaar, alleen weet even niemand welk toestel welke vlucht gaat uitvoeren. Uiteindelijk lijkt het allemaal toch goed te komen.
We vliegen met een DCH-6, een toestel met twee propeller motoren en 20 zitplaatsen. We zijn met 17 passagiers, dus lekker vol. Zoals gezegd is het al donker en we zien vanuit de lucht een aantal eilanden onder ons liggen. We weten eigenlijk niet precies welke dat zijn, we hopen alleen wel op St.Kitts aan te komen.
Een half uurtje na vertrek uit St.Maarten, landen we inderdaad op St.Kitts en bij het uitstappen wachten we totdat we onze koffers en handbagage ook uit het vliegtuig zien komen. De immigratie gaat niet zo vlot, maar dan hoef je ook weer niet zo lang op je koffers te wachten. Gelukkig staan er ook nog taxi's te wachten en Randy brengt ons naar onze condo voor de komende week. Gelukkig hebben we een routebeschrijving bij ons, want Randy kent dat deel van het eiland (nog) niet zo goed. Maar uiteindelijk zijn we waar we moeten zijn en na een snelle douche rollen we vermoeid om 20.00 uur lokale tijd ons bed in. Morgen zien we wel verder.

Nieuwe restaurants

Nu Johannes niet meer is, moet ik maar weer eens wat meer restaurantrecensies gaan publiceren. Iemand moet het tenslotte doen, toch?
Bovendien is er op 9 november in Amsterdam daGustare en omdat dit over voornamelijk Italiaans eten en drinken gaat, gaan we maar eens wat vaker Italiaans buiten de deur eten.
Zo zijn we onlangs naar Eatmosfera geweest. In de Reguliersdwarsstraat, vlakbij de cafe's van Peter Beense en Bolle Jan. Je kunt ook bij de achterdeur naar binnen, dan moet je in de Schapensteeg zijn.
Op Iens een 8.6 voor het eten, geen webzijde, maar natuurlijk wel een FB-pagina.
We hebben vanavond geen zin in pizza, al zien de pizze die we voorbij zien komen er helemaal niet verkeerd uit. We moeten dus nog een keertje terugkomen. Dat moeten we toch al, want de porties zijn nogal groot en dus hebben we vanavond maar een klein deel van de menukaart kunnen testen. Daarmee is eigenlijk ook al het grootste nadeel van dit restaurant genoemd: de porties. Ik begin met een lekkere risotto, maar dat is dan best wel een vol bord met erg veel risotto. Na deze gang zit ik eigenlijk al vol. Misschien moet je de keuze krijgen voor een Hollandse of Italiaanse portie (met aangepaste prijs natuurlijk). We willen natuurlijk nog meer proeven en geheel in de traditie van de echte Italiaanse restaurants is het geen enkel probleem om de secondo met z'n tweeën te delen. Gewoon netjes al verdeeld over twee borden. De secondo is een heerlijk stukje sappig varkensvlees, echt heel lekker en ik kan me niet herinneren dat ik ooit varkensvlees zo lekker op mijn bord heb gekregen.
Het eerste toetje valt een beetje tegen, gelukkig is de kok het met ons eens dat dit toetje niet echt gelukt is en als vervanging krijgen de huisgemaakte tiramisu. Anders dan anders, maar ook erg lekker.
Wij komen zeker nog een keertje terug voor de dingen die we nu nog niet geproefd hebben en de pizza bewaren we dan wel voor ons derde bezoek.

Een weekje later moeten we alweer uit eten en de keuze deze avond is op Al bacaro in de Vijzelstraat gevallen. Net op tijd zien we dat er een flinke regenbui aankomt en we fietsen snel naar de Vijzelstraat. En gelukkig duurt ons eten langer dan de bui en op de terugweg is het dus weer droog. We hebben ons dus helemaal niet gehaast en met het heerlijke eten dat hier in de keuken wordt gemaakt, zou dat ook zonde zijn.
We hebben op de andere tafels al gezien dat de porties hier Italiaans zijn, dus durven we als voorgerecht wel de antipasto misto voor 2 personen te nemen. In dit eerste gerecht zitten wat zoetzure sardientjes, verschillende soorten kaas en natuurlijk het, min of meer standaard bordje vleeswaren en nog wat groenige groenten. Op het eerste gezicht een standaard antipasto misto, maar toch zit er iets aparts in, zonder dat ik precies weet wat er dan zo apart aan is. Misschien wel het geheim van kok Vezio in de keuken.
Als primo nemen we een dikke spaghetti met ansjovissaus en een spaghetti alla chitarra met verse tomaat en stukjes worst. Ik vind de ansjovissaus best wel lekker, maar ik vind mijn keuze nog lekkerder. Ook hier zijn beide gerechten toch weer anders dan verwacht, maar gelukkig ook beter dan verwacht.
Om er toch een 4-gangen diner van te maken, delen we de secondo. Een zachtgestoofde stuk kalfsvlees in plakjes geserveerd met aardappelen uit de oven, gebakken courgettes en paprika's. Erg lekker, maar ook wel weer jammer dat we geen ruimte hadden om ook nog wat van een andere secondo te proeven. Ook hier moeten we dus nog een keertje terugkomen.
Meestal sla ik het toetje over om direct naar de grappa of limoncello te gaan, maar voor een tiramisù maak ik graag een uitzondering. Ook erg lekker, net als het afsluitende glaasje grappa.
Naast het heerlijke eten is de sfeer hier ook heerlijk relaxed, geen gehaast en daardoor konden we lang genoeg blijven zitten totdat de regenbui weer overgetrokken was en kwamen we droog thuis.

Autohuur bij Hertz Italia.

Eind juli heb ik voor ruim twee dagen een auto gehuurd bij Hertz op het vliegveld van Rome (Fiumicino). We hoefden slechts 1,5 uur te wachten voordat we met onze Peugeot 207 diesel de parkeergarage uitreden richting Santa Maria delle Mole. Daar waren we om 22.00 net nog op tijd om een pizzaatje te eten.
Voor het inleveren van de auto behoor je de tank weer vol te gooien met de juiste brandstof. We tanken dan meestal bij een pompstatioin op ongeveer 10 km van het vliegveld. Nu is het volgooien van een huurauto altijd wat gepriegel en die automatische pompen stoppen soms wel heel erg snel, maar ik had echt het idee dat de tank voldoende vol zat. We tankten slechts 8 liter diesel, maar we hadden toen ook nog maar 110 km gereden en voor een diesel is 1 op 13,75 niet verkeerd, toch?
Het inleveren verliep ook al rommelig, maar daar zijn we inmiddels aan gewend. Twee weken later werd er nog eens meer dan 60 euro van mijn creditcard afgeschreven. Daarover natuurlijk meteen een mailtje over gestuurd, maar dat heeft blijkbaar geen enkele zin. Dus uiteindelijk maar gebeld en gelukkig kun je dan bellen met de Nederlandse helpdesk. Daar werd mij verteld dat er nog meer dan 6 liter diesel bij was geperst. Een liter diesel kost dus bij Hertz ongeveer 10 euro! Dus voor 120 km heb ik meer dan 14 liter gebruikt, 1 op 8,5 is toch een beetje erg onzuinig. Omdat ik geen bonnetje van mijn tankbeurt had bewaard, maakte een klacht weinig kans. Toch maar een klacht ingediend. Je weet tenslotte maar nooit.
Tot mij verbazing heeft mijn klacht inderdaad effect gehad en krijg ik mijn geld terug!
Tips voor de volgende keer:
- controleer de stand van de brandstofmeter en maak er eventueel foto van. Bij een niet-volle stand direct aankaarten bij de Hertz balie.
- betaal tankbeurten altijd met creditcard en bewaar de bonnetjes. Zo heb je in ieder geval een bewijs dat je getankt hebt.

Het eten en drinken in Piemonte.

Wij logeren bij de B&B Fior di Farine van Margherita en Renzo in La Morra en daar kunnen we elke dag starten met een geweldig lekker ontbijt. De yoghurt en de taarten worden door Margherita zelf gemaakt en het brood van de bakker is ook erg lekker. Het brood van de bakker is natuurlijk wel gemaakt met het meel uit de molen.

Lunchen doen we meestal onderweg en als we trek krijgen gaan we op zoek naar een restaurantje. Mijn favoriet in deze week was La Torre in Cherasco. Van de buitenkant een erg klein restaurant, binnen eigenlijk veel te warm om lekker te zitten, maar in de tuin was het geweldig. Onder een parasol om niet te bruin te worden en heerlijk eten, vergezeld van een heerlijk glaasje witte wijn en lekkere visjes.

's Avonds probeerden we natuurlijk zoveel mogelijk op loopafstand te blijven, al zijn de hoogte verschillen niet mals in La Morra. Meestal helling op naar het restaurant en dan kunnen we na het eten weer naar beneden rollen. Zo hebben we daar Osteria & Pizzeria Per Bacco. Niets bijzonders, maar gewoon lekker. Al zijn de tafeltjes voor twee wel wat aan de kleine kant, zeker als je allebei een pizza bestelt.
Tegenover Per Bacco zit Osteria More & Macine. De enige tegenvaller is dat als je denkt dat je voor de voordeur staat, je via een trap aan de zijkant naar de echte voordeur moet en daarna weer met een binnentrap naar beneden kunt. De keuken is boven, dus het personeel moet wel een ijzeren conditie hebben, want die gaan op een avond heel wat keren op en neer. Het eten is simpel en lekker, zoals is zoveel restaurants in Italië. We zijn er tijdens deze vakantie maar één keer geweest, maar dat kwam omdat we hier maar een weekje waren.
De andere kant (dus helling af) van Fior di Farine ligt een gloednieuw (nog maar een paar maanden open) restaurant: Locanda Fontanazza. Net open dus en nog niet iedereen heeft het gevonden, want het is er nog erg rustig. Alles moet nog wat groeien hier, maar we hebben er lekker gegeten en de volgende keer gaan we er zeker weer een keertje kijken (en eten). Daarna moesten we wel weer helling op om thuis te komen.
Omdat de autoslaaptrein vanuit Alessandria naar Den Bosch wat uren vertraging heeft, kunnen we ook de binnenstad van Alessandria even bekijken. En omdat we daar toch tijdens lunchtijd zijn, vinden we een plekje op het terras van een restaurantje. En zo vermaken we ons toch nog tijdens het wachten op de trein.
Dat was alles vanuit Piemonte, nu eens gaan bedenken waar onze volgende valantie naar toe gaat.