Capodanno in Nettuno

Dit jaar ben ik voor het eerst in Italië tijdens Capodanno, oftewel de jaarwisseling. Wat is mij opgevallen? Het belangrijkste verschil met Amsterdam is dat er in de dagen voor oud-en-nieuw nauwelijks vuurwerk wordt afgestoken. Een enkele keer per dag hoor je een knal of eigenlijk een knalletje vergeleken met de bommen die afgaan in Amsterdam.

Op oudjaarsavond hoor ik eigenlijk het eerste serieuze stuk vuurwerk afgaan rond een uur of negen in de avond. Ik weet natuurlijk niet hoe het in grotere steden in Italië is, maar dit is wel een stuk fijner dan in Amsterdam.

Om 23.30 zijn we in het centrum van Nettuno en er zijn best wel veel mensen op straat en er wordt al wat vuurwerk afgestoken, maar nog niet echt veel. Pas na middernacht begint het spektakel. Zeker wel 20 minuten lang wat knallen en wat vuurpijlen die de lucht in gaan. En het is nog gelukt om er een foto van te maken ook.

Verder voornamelijk een gezellige sfeer.

 

 

 

 

 

Op 1 januari is er zowaar een nieuwjaarsduik. Bij 15 graden en een lekker zonnetje is dat natuurlijk anders dan in Nederland waar het soms een stuk frisser is. Ik denk dat er toch zo een 50 mensen het water in renden. En de reddingsdienst lag klaar om de eventueel door de kou bevangen deelnemers te redden.

 

 

Nettuno

We zijn dus in Nettuno, een klein plaatsje ongeveer 50 km ten zuiden van Rome naast Anzio aan de Tyreense zee. Ik had er wel eens van gehoord omdat Nettuno een paar keer Europees kampioen honkbal is geweest en omdat het één van de speelsteden van het WK honkbal was in 2009. Dat hier honkbal wordt gespeeld, schijnt o.a. te komen omdat op 22 januari 1944 de geallieerden hier vlakbij aan land kwamen. Bij deze 'Operatie Shingle' kwamen ongeveer 40.000 soldaten aan land en blijkbaar nemen de Amerikaanse soldaten dan ook wat honkballen mee. Een ander minder leuk gevolg van deze landing is dat hier een begraafplaats is met bijna 8000 graven van soldaten die in de 2e werledoorlog hun leven lieten in Italië (op Sicilië, bij Rimini en hier in Nettuno). In een volgende blog doe ik wel verslag van een bezoekje.

We zijn hier in de kerstperiode en van te voren waren we een beetje bang voor een leeg dorp waar alleen mensen wonen in de zomer. Dat valt erg mee, maar er zijn bv. nog wel wat restaurants gesloten en ook de ijssalon hier aan de overkant is nog dicht. Maar er zijn gelukkig nog genoeg bewoners over. 

Het centrum van het dorp is in ieder geval vrolijk versierd met heel wat lampjes.

En kun je hier in de wintermaanden nog andere dingen beleven?

Naast het vrolijke centrum kun je natuurlijk ook naar het strand. Lekker uitwaaien, kijken of de vissers nog wat vangen, schelpen zoeken. Voor een stukje zwemmen lijkt het nog wat frisjes, maar op één januari is hier ook een nieuwjaarsduik. Bij 16 graden lijkt dat mee te vallen, maar het water zal wel kouder zijn.

De eerste oogst van het schelpenzoeken:

 

We zijn ook nog in het theater geweest voor een kerstconcert van 'Cantoria della scuola di canto corale' van het 'Teatro dell'Opera di Roma'. Het was in het theater hier in Nettuno en op deze webzijde staat nog wel het programma van het kerstconcert. Wat ik niet wist is dat dit theater geen muren heeft, maar alleen een dak om de artiesten en het publiek een beetje te beschermen tegen de weersinvloeden. En zelfs het dak is niet helemaal gesloten, dan kun je tijdens het concert ook nog naar andere sterren kijken. En zo'n muurloos theater is in december toch een beetje frisjes. Bij de ingang staat een stalletje waar ze fris en bier en popcorn verkopen, maar ik geloof niet dat de verkopers het heel erg druk hadden. Misschien meer iets voor een koek-en-zopie.

Waar ik dan weer wat warmer van wordt is een wijnproeverij. Bovendien begon deze om 11.00 uur op een zonnige zondag.

Na eerst een uitgebreide uitleg over het bedrijf kon het proeven beginnen. De uitleg ging natuurlijk allemaal in het Italiaans en dan is het voor mij best lastig te volgen, maar wat ik wel heb onthouden is dat er om één liter wijn te produceren 100 liter water nodig is. Toch iets om aan te denken als het weer eens een hele dag regent!

Omdat we hier ook de wijnen kunnen kopen, moeten we ze wel allemaal proeven. Met een doosje keren we huiswaarts, voorlopig kunnen we even verder. Voor nog meer foto's van deze middag zie de fb-pagina (van het event op de 18e). 

We zijn ook nog naar een presentatie over de sterrenhemel geweest en dat was natuurlijk op 21 december, de dag van de zonnewende of solstizio in mijn beste Italiaans. De presentatie zelf was ondermaats: het begon 20 minuten te laat, waardoor we niet tot het einde konden blijven (we hadden de parkeermeter maar voor 2,5 uur gevuld). De presentator heeft 1,5 uur aan één stuk door gerateld, in mijn herinnering zonder ook maar adem te halen, maar dat zal wel niet. Maar zeker zonder ook maar een slokje water of een moment van pauze voor eventueel wat interactie met het publiek. De presentator gebuikte wel sheets, maar de link tussen de sheet en zijn tekst kwam niet helemaal over. Leuke formules die ik vaag herkende werden verder niet toegelicht. Slechts bij twee sheets was er wel een verband, toen las hij de gedichten voor, die we dus mee konden lezen.

De presentatie was dus niets, maar een bezoekje aan de locatie was wel de moeite waard. In een volgende blog meer aandacht voor dit Forte Sangallo.

En voor alle lezers: Een veilige jaarwisseling en een gezond 2023!

Eindelijk weer eens op stap

Goh mijn laatste blogje (dus voor deze) was van eind november 2021, hoog tijd voor een nieuwe. We gaan dit keer naar Italië en omdat we nogal veel spullen mee willen nemen, gaan we met de auto.

Het is eigenlijk altijd wel prettig om in het weekend over de snelwegen in Europa te suizen, omdat er dan weinig vrachtverkeer is, wat het rijden wat makkelijker maakt. Maar omdat we op zaterdag aan moeten komen in Rome en we ook niet al te lange dagen willen maken, vertrekken we op een donderdagochtend om ongeveer 10.23 uur richting het zuiden. Slechts een kleine 1700 km voor de boeg.

In Nederland gaat het allemaal wel redelijk. Ik geloof niet dat we ergens harder dan 100 km/h mochten rijden, dus 'sukkelen' we richting Luxemburg voor een eerste tankstop. Deze keer nemen we de route Maastricht, Luxemburg, Metz, Nancy, Colmar, Basel, Como, Milaan, Bologna, Florence, Arezzo en Rome. Omdat we geen winterbanden hebben, kunnen we eigenlijk niet door Duitsland en bovendien is deze route ongeveer de meest rechte lijn richting Rome en rijd ik ook liever in Frankrijk dan in Duitsland.

 

Omdat de auto misschien Luxemburg nog wel haalt, maar wijzelf niet, gaan we op zoek naar een plekje voor de lunch. Nu zijn we nooit zo heel enthousiast over de kwaliteit van het eten langs de snelweg en bovendien is de keuze in dit stuk van België beperkt. Het voordeel van Google maps is dan dat je op zoek kunt gaan naar een fatsoenlijk restaurant en dat kun je met diezelfde maps dan ook nog vinden. Dus lunchen we bij Le petit bistroquet ergens in Luik. Een lekker stukje vlees, salade en gloeiend hete friet.

En nu op weg naar Luxemburg om autootje ook eten te geven. Tot aan aan de Franse grens hebben we nog helemaal geen vertraging gehad, maar net over de grens nog voor Metz komen we in een aardige file terecht. De file blijkt ook nog een echte kijkersfile te zijn: aan de andere kant staat ergens een grote kraan opgesteld die blijkbaar iets gaat hijsen. 

Het gevolg is natuurlijk wel dat we wat later op onze overnachtingsplek aankomen, maar gelukkig nog op tijd voor het eten. We logeren in Ban-de-Laveline bij Maison De Laveline. Er is ook een restaurant bij en dat is maar goed ook, want veel meer is hier in deze wereldstad niet.

De volgende ochtend, na een goed ontbijtje, vertrekken we richting Zwitserland. Al snel moeten we tol betalen voor de Maurice-Lemaire tunnel. Op het moment dat we de tunnel inrijden beslaan ongeveer alle ruiten van de auto en mijn eerste reactie is om de airco aan te zetten, maar het zit aan de buitenkant en voor de voor- en achterruit heb je dan meer aan de ruitenwissers. Voor de tunnel was het ongeveer twee graden en in de tunnel is het warmer en een stuk vochtiger. 

Voor Zwitserland willen we nog even tanken en dat lukt uiteindelijk bij het vliegveld van Basel-Mulhouse-Freiburg (en dat is nog in Frankrijk), maar ik geloof dat ze hier al de Zwiterse benzine prijs hebben ingesteld. Bij de grens moeten we nog een vignet kopen. Vandaag staat er een aardige douanier buiten in de kou met pinapparaat en vignetten (wel al voor 2023). Ze plakt vignet ook direct op de juiste plaats. Allemaal heel vriendelijk, maar ik denk dat ze bang zijn dat je anders het vignet niet op de ruit plakt.

Dus snel door Zwitserland, een snelle lunch bij raststatte Gotthard Nord (waar de toiletten en douches wel ontzettend netjes en schoon zijn) rijden we door de Gotthard tunnel waar nauwelijks verkeer is en waar de temperatuur oploopt naar meer dan 25 graden. We hebben gereserveerd bij een B&b ergens in Poviglio en om daar te komen moeten we eerst nog even file rijden op de ring van Milaan en daarna ongeveer 130 km over de geweldig interessante snelweg Milaan-Bologna scheuren. Interessant omdat er op deze 130 km geen enkele bocht of heuveltje te bekennen is. Maar gelukkig is het al donker en zien we weinig van de vlakke Po-vlakte. Nadeel van het donker is wel dat je enigszins gestoord raakt van alle lampjes op alle auto's. Natuurlijk veel personenauto's met slecht afgestelde verlichting. En bij de vrachtauto's zie je alle variaties tussen een paar gloeiende spijkers tot aan enorme kerstbomen. Maar we arriveren veilig in Poviglio en kunnen gaan eten bij Mori e Ballabeni en dat was niet de eerste keer dat we daar waren. Het was wel de eerste keer in december.

De volgende ochtend rijden we het laatste stukje naar Rome. Het regent behoorlijk en samen met een wegversmalling van drie naar één baan, is dit een perfect recept voor een geweldige file. En met ons Nederlandse kenteken zijn we erg goed herkenbaar als buitenlanders en dan krijg je bij het ritsen weinig ruimte. Ook vandaag zoeken we een aardig restaurantje op om te lunchen en genieten van de eerste Italiaanse lunch.

En zo arriveren we net na zonsondergang in Rome of eigenlijk in Marino. Wat me wel weer opvalt aan Italië is dat er zo ontzettend veel auto's rondrijden en dat de kwaliteit van het wegdek vaak heel slecht is. En als er dan al een nieuw stukje asfalt ligt, ontbreken meestal de witte lijnen. Wel zo makkelijk, kun je rijden waar je wilt, alleen zie je in het donker weer minder goed waar de weg eindigt.

Morgen nog een klein stukje naar Nettuno en daar blijven we voorlopig.

Even een paar dagen weg

Het is alweer even geleden, maar ja ik loop wel vaker wat achter, maar nu toch tijd om onze vakantie met jullie te delen. Eind september zijn we twee weekjes naar Toscana geweest.

Als we naar Toscana gaan vliegen we natuurlijk naar Rome, zo kunnen we ook nog even op familie bezoek. Omdat er wat weinig ruimte in het ouderlijk huis was, hebben we dit keer bij twee verschillende B&B gelogeerd en dat was toch weer apart.

De eerste B&B was vlakbij het treinstation van Pavona, dit was ons uitzicht bij het ontbijt.

Nu viel het geluid van de treinen eigenlijk best mee, maar de omroepinstallatie op het station was niet te negeren en zeker niet de PING-PONG waarmee elk bericht werd geopend. Dat was dus twee dagen slapen met de ramen dicht. Van de laatste overnachting in een andere B&B kan ik me eigenlijk alleen maar herinneren dat de muggen ons erg smakelijk vonden, dus daar ook maar met de ramen dicht geslapen.

Natuurlijk huren we dan ook altijd een auto op Fiumicino. Dit keer best een leuk karretje, een Fiat 500. Dat klinkt wel erg klein, maar met een X erachter valt dat best mee.

De donkergroene kleur is een geweldige kleur om in Toscana mee rond te rijden, Toscana is namelijk best wel stoffig en als je dan ook nog af en toe een onverharde weg trotseert, ziet het autootje er al snel zo uit:

Deze Fiat was voorzien van een diesel motor en dan zit er tegenwoordig ook een aparte tankdop op om ad-blue bij te vullen. Ad-blue wordt gebruikt om de stikstofoxiden in de uitlaatgassen om te zetten in wat onschuldigere stoffen. Hoe dat verder werkt met een huurauto en hoe je kunt zien wanneer de ad-blue op is, hebben we niet kunnen achterhalen. Dus mijn inschatting is dat bij de huurauto's deze ad-blue tank zelden gevuld zal worden. Wat wel weer leuk is met een diesel is dan je ook niet zo vaak hoeft te tanken. Op een volle tank kun je toch best een paar kilometers rondtuffen.

Op dit schermpje zie je ook de optie uconnect oftwel Android Auto, erg handig, al is het de eerste keer wel verrassend als je een binnenkomend telefoontje direct via de stereo van de auto hoort.

Na de paar dagen Rome zijn we naar Castiglione della Pescaia. Een havenstadje aan de Tyrreense Zee ongeveer 200 km ten noorden van Rome en vlakbij Grosseto. We hadden een hotelletje geboekt aan de rand van het autovrije centrum en dat bleek een prima locatie te zijn. Vlakbij de haven, het strand en de hoofdstraat met bijna een ontelbaar aantal restaurantjes. Hier zouden we best wel eens kunnen gaan overwinteren.

Het oude centrum ligt een stukje boven zeeniveau maar mooi genoeg om naar toe te wandelen.

En omdat het weer nog prima was, hebben we ons nog een paar dagen op het strand vermaakt.

En als we ons jacht straks niet zomaar in de vissershaven willen afmeren, kunnen we altijd nog uitwijken naar de haven van Punta Ala op slechts een half uurtje rijden. Daar is ons bootje wat meer op zijn plaats.

Na deze paar heerlijke dagen aan de kust, zijn we naar Cortona gereden. Een stadje op de grens van Toscana en Umbria. Het boek uit 1996 'Under the Tuscan sun' van Frances Mayes werd in 2003 verfilmd en sindsdien wordt Cortona overspoeld met toeristen, waarvan een groot deel Amerikaans is. Ook is het een populaire plek voor buitenlanders om te trouwen. Voor de corona crisis zo een 150 keer per jaar.

Achter deze deur is de trouwzaal en de trap mag door de aanwezigen worden gebruikt.

Het bruidspaar mag de grote trap aan de voorkant van het gemeentehuis gebruiken.

Het bestrooien van het bruidspaar met rijst is ook hier in Italië een goede gewoonte.

Tot groot genoegen van de lokale duiven die het er maar weer druk mee hebben.

En mocht het bruidspaar na de ceremonie nog een glaasje willen heffen, dat kan prima op het plein naast het gemeentehuis.

Het centrum van Cortona is, voor Italiaanse begrippen, min of meer autovrij. Maar om de klim naar het centrum vanaf de parkeerplaats wat te vergemakkelijken, zijn er scale mobili. Erg handig.

En verder is Cortona gewoon een mooi Toscaans stadje.

Natuurlijk zijn er nog veel meer mooie steden zoals Arezzo, Montepulciano, Florence en Pisa in Toscana te bezoeken, maar wij gaan ook eens in Umbria rondneuzen. Dus rijden we op een ochtend richting Lago Trasimeno en bezoeken als eerste het dorpje Castiglione del Lago. Best wel aardig dorpje en heerlijk rustig.

En met natuurlijk een mooi uitzicht over het meer.

Na een wandeling door het dorp rijden we verder naar het zuiden en op een bepaald moment moet je dan wel gaan lunchen. Dat lukt heel aardig bij Rosso di Sera waar de ober heel trots is op zijn biologisch biertje, maar het inschenkt zodat er geen millimeter schuim ontstaat en natuurlijk in een wijnglas.

Na het rondje meer zijn we weer mooi op tijd in onze agriturismo. Natuurlijk zijn er tientallen, alleen al in Toscana, maar Terre dei Cavalieri bevalt prima. Een ruime kamer, heerlijk rustig, prima restaurant met terras voor als het mooi weer is, een zwembadje met aan het eind van de middag een geopende bar voor een drankje en een hapje. Alleen een beetje jammer van het vliegveld voor de paramotoren in de buurt.

3

Na deze twee weken gaan we weer richting Rome en in de buurt van Rome valt het pas echt op hoe rustig het in Toscana was. Op de ring rond Rome is het weer vol met auto's die op z'n Italiaans proberen sneller te zijn dan de anderen. Gelukkig kun je in de buurt van Rome ook wel wat rustige plekjes vinden. Een rondje langs Lago Albano (of Lago di Castel Gandolfo) en Lago di Nemi is helemaal geen straf.

Een dag later is het toch echt tijd om naar Amsterdam te vliegen. Een behoorlijk gemoderniseerde vertrekhal op Fiumicino biedt genoeg mogelijkheden om de credicard te gebruiken. Een hapje eten (laatste Italiaanse maaltijd voor een tijdje) voor de vlucht is ook geen probleem. 

Op naar Amsterdam en maar eens de volgende vakantie plannen.

Op weg naar huis via Piemonte

En zo loopt deze vakantie ook alweer op zijn eind. We zitten nog steeds in Grado en de kortste weg naar huis is toch zo een 1350 km en dus doen we een kleine omweg via Piemonte. We hebben nu 1850 km voor de boeg. Dat lukt natuurlijk niet in één dag, we zijn tenslotte nog op vakantie en ook moeten we her en der een bezoekje brengen. Ik begin dan maar met een laatste blik op Grado:

Onze eerste afspraak is lunch met Gianni en we hebben afgesproken bij restaurant Locanda Castagna in Arzignano. 

Het is een maandag en veel restaurants zijn gesloten en dus zit dit restaurant aardig vol. Met een zeer gemêleerd gezelschap. Een familie die een verjaardag van oma viert, verschillende vertegenwoordigers die alleen aan een tafeltje zitten, een groep mannen die, zo te zien, net flink aan het graven zijn geweest. De menukaart wordt voorgelezen en dat is de eerste keer deze vakantie en gelukkig dreunt de ober de kaart voor mij nogmaals op. Het eten is overigens meer dan goed en met een volle maag gaan we weer verder.

Omdat er morgen nog wat kleren gekocht moeten worden bij Intrend in Boretto hebben we een overnachting bij een B&B in Brescello geregeld. De B&B heet 'Stazione Don Camillo' en misschien had de naam ons al moeen waarschuwen. Het is weliswaar een leuke B&B, maar het kijkt wel uit op het centraal station van Brescello. Gelukkig blijkt het wel een stil stationnetje te zijn.

Het is nog steeds maandag, dus een restaurant vinden dat open is deze avond valt niet mee. Waar zouden we zijn zonder google? Niet bij Il Berso in Sorbolo want dat zouden we nooit gevonden hebben. Tafeltjes onder een afdakje grenzend aan de tuin. Er zijn slechtere plekken te bedenken voor een hapje eten.

Wederom lekker eten alleen zit er een ontzettend irritante man een tafeltje verder. Ik versta gelukkig weinig van wat hij zegt, maar de manier waarop hij praat blijkbaar taalonafhankelijk. Het eten is trouwens best lekker, of had ik dat al gezegd?

De volgende dag dus eerst shoppen. We zijn hier al eerder geweest en na de eerste keer, een paar jaar geleden hebben we echt moeten zoeken naar een restaurantje. Maar nu weten we dus waar we moeten zijn. Bij Mori en Ballabeni dus. 

Ik kan natuurlijk weer gaan vertellen dat het eten lekker is en dat we hier vast nog wel vaker zullen terugkomen, maar misschien zeggen een paar foto's dan meer.

En rijden we, wederom met een gevulde maag verder richting La Morra. Eerst nog een kleine 100 km over de A1. De A1 is de snelweg tussen Milaan en San Marino en heeft in die 350 km geen enkele bocht of iets anders interessants. Gelukkig mogen we bij Piacenza linksaf en dan zie je al snel de bergen in de verte weer opdoemen.

Een kleine tegenslag nog in de buurt van Alba. Een steen probeert zich door onze voorruit heen te boren, dat lukt gelukkig niet, maar er zit nu wel een mooie barst in de voorruit.

In La Morra overnachten we natuurlijk in onze vaste B&B. En dat doen we niet alleen voor het ontbijt

maar het zwembadje is ook wel lekker.

Lunchen doen we bij de familie Marrone en kopen er ook een paar flessen wijn.

en eten we pizza bij Per Bacco.

En daarna gaan we weer op huis aan.

Gezien het aantal flessen wijn in de auto laten we Zwitserland maar rechts liggen en gaan via Frankrijk. De Frejustunnel kost een paar euri, maar daardoor is het tussen Turijn en Lyon helemaal niet zo druk op de weg. En vergeleken met Duitsland (24), Italie (31) valt het aantal baustelle wel weer mee, namelijk slechts 6!.

De laatste overnachting van deze vakantie doen we in Nancy bij een Ibis hotel. Zo op het oog te weinig personeel en dan blijkt de koffiemachine bij het ontbijt ook nog zo ingewikkeld te zijn dat er eigenlijk iemand permanent naast moet staat om er een drinkbare cappuccino uit te persen. Dat helpt natuurlijk ook niet. 

En inmiddels ook een traditie, de laatste lunch van de vakantie bij The Lake View in Mechelen. En de naam klopt wel.

Ik eindig met de grappigste foto van de vakantie. Gewoon op een parkeerplaats in het middeleeuwse Strassoldo.