Vaals

We waren vorige week toevallig in de buurt van Vaals en daar zit, minstens net zo toevallig, het restaurant Schatull. Dit restaurant is in 2015 uitgeroepen tot het beste Italiaanse Restaurant in Nederland en dat wilden we wel eens controleren.
Meestal gaan we in Amsterdam op de fiets naar een restaurant, nu kwamen we met de auto, maar gelukkig is er in de Akenaarstraat wel makkelijk een parkeerplekje te vinden. Het restaurant ziet er een beetje uit als een gezellige huiskamer en is ongeveer ook net zo groot. Met slechts zes tafeltjes is het wel zaak op tijd te reserveren, maar dat hadden we gedaan.
We krijgen een tafeltje met zicht op de keuken en we gaan er helemaal klaar voor zitten. En dat op stoelen op wieltjes, dat is even wennen, maar zit eigenlijk best wel comfortabel.
Over het eten kan ik eigenlijk heel kort zijn: Het smaakt allemaal heerlijk. Dario, de gastheer schenkt bij elk gerecht een glaasje bijpassende wijn en ook de grappa-collectie is de moeite waard. Monique runt de keuken, samen met wat assistenten en er heerst een serene rust in de huiskamer. Bijna geen geluiden uit de keuken (behalve dan die ene schaal die de val op de vloer niet overleefde), de achtergrond muziek is inderdaad ook achtergrond muziek en de zit van ruim drie uur is eigenlijk voorbij voordat je er erg in hebt.
Ik kan nu natuurlijk elke gang en elke amuse voorzien van mijn commentaar, maar omdat de gerechten er ook nog eens allemaal stuk voor stuk bijzonder uitzien, plaats ik wel de foto's. Kijk en geniet en verzin de geur en de smaak erbij.





Het eerste glaasje wijn



Vitello tonnato en prosciutto e melone en mozzarella

 

Olijvenbavarois

Olijvenproeverij

 

Nog meer olijven maar dan anders

 

Biet en zwarte linzen, dus geen kaviaar

 

Lekker stukje brood

En heerlijke olijfolie

 

Lever met chocolade

Lasagna van tuinbonen en gestoofde kalfswang

  

Lichtgerookte lamscoteletjes
 

Het leek een slak.

In Limburg kunnen de asperges natuurlijk niet ontbreken

 

Het blijft nog even een verrassing

En dan toch nog pasta met kreeft

De mosterd na de maaltijd

 

Een tropische verrassing

 

Lekkere chocolaatjes met vulling

 
 
 
 
 

Tiramisu

Tiramisu

En weer terug naar Nederland.

En zo zijn we aan het eind van onze vakantie gekomen. Alleen nog even terug naar Nederland. Omdat de reis St.Thomas, Tortola, St.Maarten, Parijs, Amsterdam al lang genoeg duurt, maken we nog een iets langere tussenstop op Tortola. Dus vandaag eigenlijk maar een kort stukje.
We leveren de auto in en worden netjes naar de ferry gebracht. De VS verlaten gaat makkelijker dan de VS binnenkomen en we hebben tijd om nog even een drankje te drinken en onze boot vanaf het balkon aan te zien komen. Een andere boot dan op de heenweg en nu kunnen we wel lekker buiten zitten.

De overtocht gaat rechtstreeks naar Road Town en verloopt soepeltjes, al had ik kleinere golfjes helemaal niet erg gevonden.
We komen ook nog vlot door de douane heen. Het lijkt vlotter dan de eerste keer of zijn we inmiddels een beetje gewend aan het tempo hier? De taxichauffeur is daar zeker nog niet aan gewend. Hij lijkt enorme haast te hebben, neemt de kortste route (niet de makkelijkste) en heeft het motto 'hoe meer toeren hoe beter' hoog in zijn vaandel staan. Maar we arriveren veilig bij Marina's Harbour View voor ons laatste overnachting.
Misschien is dit wel een mooi moment om even terug te kijken op de culinaire belevenissen tijdens deze vakantie. Nu zijn die in het Caribisch gebied altijd al wat minder dan bv. in Italië, maar dit jaar hebben we echt geluk gehad. Elk gerecht dat we bestelden, bleek, volgens het personeel, een excellente keuze te zijn. Hoeveel geluk kun je hebben?
Elke dag begon in ieder geval goed:

En op St.Thomas vonden we een echte Italiaanse pizzeria:

En op Tortola de Italiaanse ijssalon 'La Dolce Vita':

Natuurlijk stond er voldoende vaak vis op het menu, al was de bereiding niet altijd super.

Daarvoor nog de lokale bitterballen:

En voldoende andere lekkere gerechten:

 

En gelukkig was het geen probleem om elke dag voldoende vocht naar binnen te gieten:

In de supermarkt bleken sommige producten erg goedkoop te zijn:

en andere weer super duur:

En om deze culinaire alinea af te sluiten:

En nu dus verder richting Amsterdam. Na gisteren al zo een 50 kilometer te hebben afgelegd, hoeven we vandaag nog slechts de resterende 7000 km te doen. Dat begint met een korte taxirit (overigens net zo duur als de veel langere rit van gisteren) en zo staan we mooi op tijd achter in de rij om in te checken. Het gaat super langzaam en veel passagiers zijn lang bezig om elke koffer onder de 23 kg te krijgen. Maar eindelijk zijn onze koffers ingechecked en begint het wachten op ons vliegtuig. Op een bepaald moment wordt omgeroepen dat onze vlucht vertraging heeft, hoeveel wordt er niet bij gezegd. Om ons tijdens het wachten nog een beetje bezig te houden, blijkt onze koffer in de steekproef te zitten. Dus open maken en bijna alles los door de scanners. Gelukkig zat de koffer niet tsjokvol, dus het lukt om de koffer ook weer dicht te krijgen.
Uiteindelijk na meer dan 1,5 uur (inderdaad Liat doet zijn naam eer aan) vertraging, vliegen we richting St.Maarten. Daar staat ons AirFrance-toestel al te wachten, maar we moeten eerst nog door de douane en ook moeten we onze koffers ophalen en deze weer inchecken. Dat gaat allemaal voorspoedig en als we bij de gate aankomen is het boarden al begonnen. Kortom, achteraf gezien een prima aansluiting.
De vlucht naar Parijs gaat lekker snel, zo hoeven we dat continu krijsende kind voor ons maar 8 uur aan te horen i.p.v. de geplande 8,5 uur. Dat half uurtje winst blijken we echt nodig te hebben om onze aansluiting te halen. We moeten op Charles de Gaulle naar een andere terminal. Vroeger ging dat met trage bussen, de moderne trein gaat een stuk vlugger. Al die snelheid wordt weer tegengewerkt door de uitgebreide security check en de uiterst traag bewegende controleur van onze pasporten. Net bij de security check staan we achter iemand die net vandaag voor het eerst in zijn leven gaat vliegen. Vragen als 'Moet mijn riem ook af', 'En mijn schoenen ook uit?' en 'Moet mijn laptop uit mijn tas?' helpen de snelheid niet echt.
Maar gelukkig halen we onze vlucht naar Amsterdam en arriveren we mooi op tijd. Na een korte rit in de Tesla-taxi zijn we thuis en kunnen we proberen te wennen aan de Nederlandse temperatuur.

St.Thomas

Zo zijn we dus, na een redelijk rustig vaartochtje, aangekomen op St.Thomas. We komen aan in de hoofdstad Charlotte Amalie. Omdat dit Amerikaans grondgebied is, hebben we van te voren al een Esta (Electronic System for Travel Authorization) geregeld en dat maakt nu de binnenkomst wat makkelijker. Zonder Esta waren we waarschijnlijk niet eens door de ferry meegenomen. Dus na het registreren van alle vingerafdrukken en het maken van een portretfoto mogen we verder. Buiten de terminal staan de taxi's al te wachten en we nemen er een naar het autoverhuurbedrijf. Ze rijden hier ook aan de verkeerde kant van de weg en dit is het enige stukje Amerikaans grondgebied waar dat zo is. Bij het verhuurbedrijf blijkt dat we eigenlijk bij de verkeerde vestiging zijn, ze hadden ons verwacht bij het vliegveld. Maar er staan auto's genoeg en eentje mogen we voor een weekje gebruiken. De auto straalt ook al uit dat in Amerika alles groter is en na een weekje een mini Suzuki Jimny, nu een echte Jeep Wrangler.

Van te voren hadden we al gezien dat het op St. Thomas een komen en gaan is van cruiseschepen, tot wel zeven op één dag. In het lokale sufferdje kun je precies zien welke schepen op welke dag en in welke haven zullen zijn.

De lokale bevolking is natuurlijk blij met al die schepen, maar vindt dat er zo vlak voor het hoogseizoen nog veel te weinig mensen aan boord zijn. En een cruiseschip met vol pension wordt hier al helemaal niet gewaardeerd. De meeste liggen aan de kade en dat is wel zo makkelijk, maar sommige liggen ook op de rede en dan moet je met die kleine bootjes naar de wal.

 

St.Thomas richt zich dus echt op de passagiers van de cruiseschepen en dat betekent dat de hoofdstraat in Charlotte een aaneenschakeling is van juweliers en dat het gebied rond de kades rijkelijk voorzien is van nog meer juweliers en restaurants. In de winkelstraat blaast bij elke winkelvoordeur een ijzige koude wind naar buiten, want de airco staan hier vol aan. Van de restaurants is er een aantal dat 's avonds gesloten is, omdat de cruiseschepen dan alweer weg zijn. Gelukkig liggen er ook nog genoeg andere bootjes en die leveren blijkbaar nog voldoende klandizie op, dus valt er 's avonds ook nog wel wat te eten.

Gelukkig zijn er op St.Thomas ook wel een paar aardige strandjes. Bij sommige moet je toegang betalen, voordeel is dan weer wel dat het strand nog schoner is en dat er toiletten en douches zijn. En met 10 $ per dag valt dat ook wel weer mee. Op zondag komt de lokale bevolking ook naar de stranden om de vrije zondag te vieren en dat moet blijkbaar gebeuren onder het genot van zo hard mogelijke muziek. Maar gelukkig is dat alleen op zondag.
Op Tortola hadden we al snel ons favoriete strandje gevonden, hier springt er geen eentje echt bovenuit. Ik zou nu echt niet weten welke van de volgende mijn favoriet is:
Hullbay misschien. Beetje druk en leuke bootjes. Wel veel rotsen in het water, maar die zie je op de fotoos niet heel goed.

Of toch Sapphire beach. Min of meer eigendom van een hotel en daardoor behoorlijk druk. Wel heerlijk water om in te zwemmen. En blijkbaar ook populair in de dierenwereld.

Lindquistbay was ook wel aangenaam zwemmen en voldoende schaduw.


 

 

 

Magensbay misschien? De populairste bij de passagiers van de cruiseschepen en dus wat minder populair bij ons. En op zondag staat de volkomen overbodige muziek er wel erg luid. De onderstroom in het water was ook wat vervelend, maar we zijn niet afgedreven.

 

 

Gezien het aantal fotoos denk ik toch dat Lindquistbay wint. Voor lezers die het zelf willen gaan controleren, dit strand ligt op het oostelijk deel van het eiland, tussen de stranden van Sapphirebeach en Cokibay in. De andere tip is dat Cokibay niet de moeite waard is.
Zo is onze vakantie alweer snel afgelopen. Morgen beginnen we aan de eerste etappe van de terugreis.