Overwinteren (4 inmiddels). 2025-2026. De heenreis.

En ook deze winter gaan we weer overwinteren in Italië. Zelfde plek en zelfs zelfde huis en ongeveer zelfde periode als vorig jaar, dus allemaal heel saai. Dus eigenlijk helemaal niet zoveel te melden. En omdat ik ook af en toe wat schrijf op polarsteps is deze blog een beetje op de/mijn achtergrond geraakt.

Om toch nog iets anders te doen dan de voorgaande jaren, hebben we de reis erheen maar wat aangepast. In de voorgaande jaren hebben we de reis in drie dagen gedaan, maar zeker in december betekent dat je elke dag de laatste twee uur van de route in het donker rijdt en dat is minder fijn. Zeker als je dan ook nog over onverlichte en onbekende wegen rijdt. Dus dit jaar rijden we in vier dagen naar Anzio en dat betekent een iets andere route en ook andere plekken om te overnachten. 

Wat nog wel hetzelfde is, is de opleukfoto bij deze blog, zodat deze vanzelf in de facebook update terecht komt:

 

Ik weet niet of ik dit nu een echte opleukfoto kan noemen, maar doordat we kortere stukjes rijden, zit ik zelf grotendeels van de route achter het stuur en heb ik dus helemaal geen tijd om foto's te maken. Nou ja misschien wel tijd, maar we willen ook graag heelhuids aankomen in Anzio.

Natuurlijk willen we het liefst ook in het weekend rijden. Dan is er geen vrachtverkeer en minder files en dat rijdt dan wat vlotter en prettiger. Nadeel op zondag en maandag is wel dat het niet eenvoudig is om een hotel met restaurant te vinden dat dan ook nog die avond open is. Maar omdat we min of meer al bedacht hadden om op zondag te vertrekken, is dat nu even niet anders. Straks voor de terugweg toch maar rekening mee houden.

Dus vertrekken op een mooie zondag eind november zo vroeg mogelijk richting Anzio. Dat zo vroeg mogelijk is relatief, we rijden al om 11.30 Amsterdam uit. Vandaag dus een lekker kort stukje, ongeveer 400 km. Onze eerste overnachting is al in België, maar dan wel vlak voor de Luxemburgse grens. Natuurlijk is het gewoon druk op de A2 en ergens in het noorden van Limburg is er iets van een omleiding i.v.m. wegwerkzaamheden. We besluiten dus om bij Eindhoven richting Hasselt te gaan. Nu had ik verwacht dat Hasselt wel ergens op de borden zou staan, maar blijkbaar niet of in ieder geval niet gezien. We rijden dus klein stukje om, maar mooi rond lunchtijd rijden we België in en vinden een plekje om onze eerste frietjes van deze reis te eten.  

Met volle maag rijden we verder naar het Vandervalk hotel in Aarlen of Arlon. De vogel (zou het een valk zijn? Of een toekan? En waarom heeft dit hotel dan een toekan als logo?) staat een beetje in de weg, maar is natuurlijk wel vastgeschroefd aan de behuizing van de mini koelkast. 

 

Het oogt allemaal redelijk nieuw, voldoende oplaadpalen voor de elektrische auto's (altijd makkelijk om te weten voor het geval dat). Op de foto staan de laadpalen achter het hotel, maar aan de voorkant staan er ook nog een aantal te wachten op hongerige batterijen. 

Het uitzicht uit onze hotelkamer is best aardig. En voor de oplettende kijker: ons bed staat gewoon binnen, maar dat raam spiegelt en het was buiten frisjes genoeg om het raam lekker dicht te laten.

De hotelkamer is verder OK, al moest de receptie wel de verwarming op afstand activeren, die we gelukkig wel weer zelf goed konden regelen. De handdoeken lijken wel wat ouder te zijn dan het hotel zelf, maar ze doen het nog wel. Gelukkig spreekt een deel van het personeel gewoon Vlaams en dat is toch makkelijker communiceren dan in ons steenkolen Frans. Ze spreken de bitterballen wel anders uit en ze lijken misschien wel duurder dan in Nederland, al heb ik eigenlijk geen idee hoe duur ze tegenwoordig in de Nederlandse horeca zijn. Ze zijn overigens wel lekker net als het bijbehorende biertje.  

Na een goede nachtrust, een goed ontbijt en de kennismaking met het jongste en slechtst betaalde personeelslid en het schoonkrabben van de autoruiten rijden we weer verder.

Als echte Nederlander willen we natuurlijk benzine tanken in Luxemburg. We zitten vlakbij de grens en de eerste benzinepomp missen we omdat we/ik nog niet echt wakker zijn/ben. Waarom we de tweede pomp ook hebben gemist, weten we niet maar we zien plotseling de Franse grens al voor onze neus en zijn dan een paar seconden later al in Frankrijk. Dan maar tanken bij de eerste pomp in Thionville. Ach de prijs valt nog mee en we zijn niet de enige die hier tanken. Eigenlijk bijzonder dat het er zo druk is, terwijl de benzine een paar kilometer verder vast nog wat goedkoper is. Maar zonder al teveel oponthoud is de maag van onze Yaris ook weer tot het randje gevuld. Ook vandaag een kleine 400 km want we willen natuurlijk niet in Zwitserland overnachten. De komende twee dagen zullen wat afstand betreft nog wel tegen gaan vallen. Morgen bijna 500 km en de laatste dag zelfs ruim 500 km!

In Frankrijk moeten we wel op zoek naar iets eetbaars voor de lunch en dat lukt uiteindelijk prima. Gelukkig weer een schaaltje frietjes. Alweer frietjes lijkt wat overdreven, maar de komende vier maanden zullen redelijk frietloos zijn. 

Wat ik zelf altijd wel fijn vind, is dat begin december buiten Nederland de kerstsfeer al volop aanwezig is. In Nederland moeten we altijd wachten totdat die andere oude man weer richting Spanje is vertrokken.

We hebben een hotelletje gevonden zo ongeveer op de grens van Frankrijk en Zwitserland en er is een zwembadje en dat is best lekker na die uren in de auto. Bij het ontbijt word je aan de naam van het hotel herinnerd. 

Bij het boeken hebben we jammer genoeg gemist dat het restaurant op maandag dicht is en zo moeten we toch nog op zoek naar een restaurant en dat op maandag! Maar het lukt om iets te vinden, al is dat wel in Zwitserland. Erg druk en vol restaurant, maar het vlees is er lekker. Standaard krijg je vooraf een enorme bak gras/sla, waarschijnlijk een poging om toch nog wat vitamines bij de klant naar binnen te krijgen. En we zetten ons vergelijkend warenonderzoek naar de frietjes in Europa voort.

 

De google navigatie heeft ons snel naar het restaurant toegebracht maar wel met een omweg. Op de terugweg vinden we dat we dat beter moet kunnen en laten google lekker uit staan en vertrouwen op de autonavigatie. En al snel blijkt dat google die slagboom (is dat de grens) in tegenstelling tot de Yaris wel kent en we moeten dus weer dezelfde omweg maken. Maar goed zo kom je nog eens ergens, al hebben we geen idee waar we precies geweest zijn. Misschien dat de gps-tracker dat wel goed geregistreerd.

De volgende ochtend eerst onze eigen maag vullen en daarna die van de Yaris. We willen dat natuurlijk nog in Frankrijk doen en dat lukt ook. Maar zoals je wel vaker ziet zijn de prijzen is de buurt van de grens al wat aangepast aan de prijzen aan de andere kant van de grens. Dus dat wordt de duurste benzine van deze reis, maar autootje is er blij mee en gelukkig is ze best wel zuinig. Omdat we zo vlak bij de grens zijn, gaan we ergens in de stad Basel de grens over. Ik vraag me zelfs af of we bij deze grens een vignet hadden kunnen kopen, maar gelukkig was het vignet al via internet geregeld, dus dat scheelde weer onnodig oponthoud en ook geen sticker meer op de voorruit! Dan blijft er nog wat ruimte over voor de Franse en Duitse milieustickers. Omdat we dit jaar dus al verder waren in twee dagen dan vorig jaar na één dag, zijn we ook overal wat vroeger dan vorig jaar. Bij de Gotthard tunnel betekent dat helemaal geen vertraging, maar je mag natuurlijk niet harder dan 70-80 km/h. Ondanks de prijzen hier toch maar even lunchen bij Gotthard-sud. Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Gelukkig hoeven we niet te tanken. De enige file in Zwitserland is die bij de grens met Italië, niet omdat de Italianen willen controleren wie er Italië in wil, maar omdat de Zwitsers willen weten wie er het land weer uit gaat (geen idee waarom).

We waren dus wat vroeger dan vorig jaar bij de Gotthard en nu ook wat vroeger op de ringweg van Milaan. En mede daardoor hebben we ook daar weinig vertraging. Daarna nog even dat leuke stuk snelweg (de A1) richting Bologna. Gelukkig dit jaar een stuk touw en een baksteen meegenomen. Alsof je in een zelfrijdende auto van een niet nader te noemen merk rijdt. Vandaag dus maar liefst bijna 500 km! 

Na de nieuwe route en hotels in de eerste twee dagen, zijn de laatste twee dagen weer als vanouds. Dus de overnachting bij Fattoria Marchesini in Praticello. Dan kunnen we namelijk eten bij Mori e Ballabeni. Daar hebben we al een maand geleden gereserveerd en meteen het gewenste hoofdgerecht doorgegeven. Want die soepkom met die bolletjes gevulde pasta (cappelletti in brodo) kan zomaar op zijn. Ik neem altijd een bordje pasta (bigoli con soffritto), want die is hier ook erg lekker.

 

 

 

Gelukkig is er bij het restaurant wel wat veranderd, maar alleen aan de buitenkant. De parkeerplaats is wat aangepast, waardoor er voor de ingang een mooi terras is. Daar zou je zomers heerlijk buiten kunnen eten. In december eten we natuurlijk binnen, waar de houtkachels staan te (g)loeien en de kerstsfeer al aanwezig is. 

 

De laatste ochtend van deze reis begint natuurlijk met eerst ontbijtje voor ons zelf en dan voor autootje. Er zijn hier voldoende benzinestations, maar bij die ene hebben ze vandaag geen benzine. Ik denk eigenlijk nooit, want vorig jaar ook al niet. Misschien verdienen ze er te weinig aan en verkopen ze alleen diesel. Omdat er op de snelweg direct na de oprit een flinke file staat, rijden we richting de volgende oprit en dan zullen we vast wel ergens een echt benzinestation vinden. Dat lukt dus en jammer genoeg dachten meer mensen de file te vermijden door een stukje binnendoor te rijden. Dus op de dag met het meeste aantal kilometers voor de boeg hebben we de meeste vertraging en dan ook nog zo vroeg al. Uiteindelijk op de snelweg rijdt het wel lekker door. We kiezen wel weer voor dezelfde lunchplek als vorig jaar, alleen mis ik de juiste afrit en staan we op de parkeerplaats voor de vrachtauto's (misschien dat ik onbewust de verkeerde borden volg). Nou ja daar is ruimte voldoende, alleen ziet het er wel een beetje zielig uit. 

 

Geen frietjes, maar aardappelschijfjes, het frietloze dieet is begonnen. 

Na de lunch nog even de laatste loodjes, nog maar 280 km.  Door nog wat vetraging onderweg komen we ongeveer op het meest verkeerde moment aan op de GRA (Grande Raccordo Annulare), de ringweg van Rome. Nou viel het aankomen op de GRA nog wel mee, maar de afrit richting Anzio (en deze weg heet vreemd genoeg de Nettunense) is gezellig druk. We staan al stil op de snelweg, kiezen ook nog even een rij auto's te vroeg en de afrit zelf staat vol met twee rijen ongeduldig wachtende (vracht)auto's. Maar goed uiteindelijk arriveren we in Anzio. De eigenaren Annarita en Fabio hebben gelukkig een pannetje pasta klaar staan en nog veel fijner: er staat ook flesje wijn in de koelkast.

Zo eerst maar slapen en morgen boodschappen doen.