Omdat de temperatuur deze week in Spanje nog wat aan de hoge kant is, kiezen we voor de bezienswaardigheden die wat noordelijker liggen, dat scheelt toch weer een paar graden. En zo bezoeken we achtereenvolgend Segovia, El Escorial en Avila maar tussendoor ook nog een paar keer naar het warme Madrid.
Onze eerste uitstapje is naar Segovia en de volgende foto geeft eigenlijk wel aan waarom dat de moeite waard was.
Een Romeins aquaduct dat hier al een paar jaartjes staat en als je dichterbij komt, lijkt het net of het een los stapeltje stenen is. Verder is het een alleraardig stadje met natuurlijk een kathedraal en vandaag zelfs levende muziek.
Aan de andere kant van de stad is er ook nog een klein kasteeltje (Alcazar) en daar is de renovatie bijna klaar.
Gelukkig is daar ook een terrasje waar je iets kunt drinken,
Hoe imposant de kathedraal is, zie je eigenlijk het best van een afstandje (met dank aan onze chauffeur van vandaag).
De dag erna gaan we een kijkje nemen bij El Escorial. Filips II van Spanje heeft dit ooit laten bouwen en dat heeft een paar jaar geduurd (van 1563-1584). Het is dan ook wel een aardig optrekje geworden.
In de inpandige kathedraal mag je geen foto's nemen (heeft iemand enig idee waarom?), maar dat hoor je pas nadat je de eerste al hebt gemaakt.
Je kunt hier ook nog even je horloge gelijk zetten, wel even wachten op het juiste moment.
Na een dagje op het platteland, is het de volgende dag weer tijd voor een stad. Dit keer Avila.
De bezienswaardigheid van Avila is de stadsmuur, die grotendeels is gerestaureerd, klaar om beklommen te worden.
En dat hebben we toen maar gedaan.
En dat levert ook nog aardige vergezichten op.
En tussen de bedrijven door zijn we ook nog een paar keer naar Madrid geweest. Van een afstandje ziet de skyline van Madrid er herkenbaar uit. De Cuatro Torres Busines Area, oftewel de vier torens vallen behoorlijk op. In Madrid zijn er verder weinig gebouwen die echt de aandacht trekken, al valt het koninklijk paleis best wel op. Bij ons bezoek aan Plaza Mayor was het plein een beetje slecht zichtbaar door een vage sponsoractiviteit, dus dat kostte wat meer moeite om de juiste foto´s te maken.
En omdat het zo warm was, zijn we maar naar een park gegaan om een beetje af te koelen. Het El Buen Retiro park ligt in het centrum van Madrid en is zeker de moeite waard, net als het Palacio de Cristal.
En nu we toch in Madrid zijn, mogen we de tegenhanger van de romeinse Romulus en Remus niet missen.
Het plan was om ook nog de drie (Prado, Thyssen en Reina Sofia) bekendste musea van Madrid te bezoeken, maar zeker de rij voor het Prado was niet uitnodigend om er in te gaan staan en die bewaren we voor de volgende keer. Dus deze vakantie alleen het Thyssen.
Verder valt in Madrid op dat ondanks de enorme hoeveelheid auto´s het verkeer niet uitmondt in een enorme chaos en een continue getoeter van iedereen die vindt dat de ander het niet goed doet, maar een toonbeeld is van een georganiseerd in de file staan in een bijna serene rust. Soms is te voet echt sneller dan met de auto, maar iedereen lijkt zich erbij neer te leggen. En het aantal ondergrondse parkeergarages is voldoende om een plekje te vinden. Lekker in de schaduw parkeren en achteraf betalen. Wel zijn ze soms aan de smalle kant.
En zo zijn we alweer halverwege onze vakantie.
Thursday, September 22, 2016
Spanje 1.
We waren alweer veel te lang niet op vakantie geweest en onze volgende vakantie is pas in december, dus begin september was nog het uitgelezen moment om er nog even op uit te trekken. Dit keer, voor de uitzondering op de regel, geen Italië, maar Spanje!
We hebben een logeeradres gevonden in de wereldstad Torrelodones en dat ligt ruim een half uurtje rijden (beetje afhankelijk van de verkeersdrukte) en zo een 30 km ten noord-westen van Madrid, aan de A6 richting La Coruna en dat ligt overigens nog ruim 500 km verder naar het noord-westen.
Aangekomen op het vliegveld van Madrid (Barajas of voluit Aeropuerto Adolfo Suárez Madrid-Barajas) is het even zoeken naar onze huurauto, want de Spanjaarden zijn niet heel goed in de bewegwijzering. Bovendien blijken we om een vage reden naar T4 te moeten (terwijl we op T2 zijn aangekomen) en dat is een paar kilometer verder. Gelukkig rijdt er een shuttlebus, maar die moet je dan wel zien te vinden (zie voorgaande opmerking over de bewegwijzering in Spanje).
Aangekomen bij Hertz krijgen we natuurlijk een grotere auto voor dezelfde prijs, maar als we een witte i.p.v. een zwarte auto willen, gaat dat extra geld kosten. De extra afkoop eigen risico laten we ook maar zitten, die hebben de afgelopen jaren al lang terugverdiend. We hebben dus een zwarte auto, een Opel Zafira. Eerst even alle schade weer melden bij de verhuurder, controleren hoe vol de tank zit en km-stand noteren (fotootje van dashbord is dan erg makkelijk).
Als we onze navigatie willen aansluiten om op weg te gaan naar Torrelodones blijkt dat wat lastig te gaan, want we zien nergens een aansluiting voor stekker of USB-poort om onze navigatie te voorzien van voldoende energie. Later blijkt er wel een stekker aan de achterkant van de midden-console te zitten, maar die zie je echt niet als je op de voorstoel zit. Het zeer spraakzame mannetje, maar niet heus, van Hertz gaat ook even op zoek en bedenkt dan dat er een ingebouwde navigatie in zit. Probleem opgelost. Niet helemaal, want dan is het toch even puzzelen om het juiste adres in te voeren. De stem is in het Engels en de uitspraak van de Spaanse steden en straatnamen vergt enige gewenning, eigenlijk langer dan onze vakantie. En de zin 'Follow the road until further instructed' is na 10 minuten al knap irritant aan het worden. Maar de navigatie doet het wel en na ruim 50 minuten hebben we ons logeeradres voor de komende tijd gevonden. En de toren van Torrelodones houdt ons in de gaten.
We hebben een logeeradres gevonden in de wereldstad Torrelodones en dat ligt ruim een half uurtje rijden (beetje afhankelijk van de verkeersdrukte) en zo een 30 km ten noord-westen van Madrid, aan de A6 richting La Coruna en dat ligt overigens nog ruim 500 km verder naar het noord-westen.
Aangekomen op het vliegveld van Madrid (Barajas of voluit Aeropuerto Adolfo Suárez Madrid-Barajas) is het even zoeken naar onze huurauto, want de Spanjaarden zijn niet heel goed in de bewegwijzering. Bovendien blijken we om een vage reden naar T4 te moeten (terwijl we op T2 zijn aangekomen) en dat is een paar kilometer verder. Gelukkig rijdt er een shuttlebus, maar die moet je dan wel zien te vinden (zie voorgaande opmerking over de bewegwijzering in Spanje).
Aangekomen bij Hertz krijgen we natuurlijk een grotere auto voor dezelfde prijs, maar als we een witte i.p.v. een zwarte auto willen, gaat dat extra geld kosten. De extra afkoop eigen risico laten we ook maar zitten, die hebben de afgelopen jaren al lang terugverdiend. We hebben dus een zwarte auto, een Opel Zafira. Eerst even alle schade weer melden bij de verhuurder, controleren hoe vol de tank zit en km-stand noteren (fotootje van dashbord is dan erg makkelijk).
Als we onze navigatie willen aansluiten om op weg te gaan naar Torrelodones blijkt dat wat lastig te gaan, want we zien nergens een aansluiting voor stekker of USB-poort om onze navigatie te voorzien van voldoende energie. Later blijkt er wel een stekker aan de achterkant van de midden-console te zitten, maar die zie je echt niet als je op de voorstoel zit. Het zeer spraakzame mannetje, maar niet heus, van Hertz gaat ook even op zoek en bedenkt dan dat er een ingebouwde navigatie in zit. Probleem opgelost. Niet helemaal, want dan is het toch even puzzelen om het juiste adres in te voeren. De stem is in het Engels en de uitspraak van de Spaanse steden en straatnamen vergt enige gewenning, eigenlijk langer dan onze vakantie. En de zin 'Follow the road until further instructed' is na 10 minuten al knap irritant aan het worden. Maar de navigatie doet het wel en na ruim 50 minuten hebben we ons logeeradres voor de komende tijd gevonden. En de toren van Torrelodones houdt ons in de gaten.
Sunday, May 08, 2016
Vaals
We waren vorige week toevallig in de buurt van Vaals en daar zit, minstens net zo toevallig, het restaurant Schatull. Dit restaurant is in 2015 uitgeroepen tot het beste Italiaanse Restaurant in Nederland en dat wilden we wel eens controleren.
Meestal gaan we in Amsterdam op de fiets naar een restaurant, nu kwamen we met de auto, maar gelukkig is er in de Akenaarstraat wel makkelijk een parkeerplekje te vinden. Het restaurant ziet er een beetje uit als een gezellige huiskamer en is ongeveer ook net zo groot. Met slechts zes tafeltjes is het wel zaak op tijd te reserveren, maar dat hadden we gedaan.
We krijgen een tafeltje met zicht op de keuken en we gaan er helemaal klaar voor zitten. En dat op stoelen op wieltjes, dat is even wennen, maar zit eigenlijk best wel comfortabel.
Over het eten kan ik eigenlijk heel kort zijn: Het smaakt allemaal heerlijk. Dario, de gastheer schenkt bij elk gerecht een glaasje bijpassende wijn en ook de grappa-collectie is de moeite waard. Monique runt de keuken, samen met wat assistenten en er heerst een serene rust in de huiskamer. Bijna geen geluiden uit de keuken (behalve dan die ene schaal die de val op de vloer niet overleefde), de achtergrond muziek is inderdaad ook achtergrond muziek en de zit van ruim drie uur is eigenlijk voorbij voordat je er erg in hebt.
Ik kan nu natuurlijk elke gang en elke amuse voorzien van mijn commentaar, maar omdat de gerechten er ook nog eens allemaal stuk voor stuk bijzonder uitzien, plaats ik wel de foto's. Kijk en geniet en verzin de geur en de smaak erbij.
Meestal gaan we in Amsterdam op de fiets naar een restaurant, nu kwamen we met de auto, maar gelukkig is er in de Akenaarstraat wel makkelijk een parkeerplekje te vinden. Het restaurant ziet er een beetje uit als een gezellige huiskamer en is ongeveer ook net zo groot. Met slechts zes tafeltjes is het wel zaak op tijd te reserveren, maar dat hadden we gedaan.
We krijgen een tafeltje met zicht op de keuken en we gaan er helemaal klaar voor zitten. En dat op stoelen op wieltjes, dat is even wennen, maar zit eigenlijk best wel comfortabel.
Over het eten kan ik eigenlijk heel kort zijn: Het smaakt allemaal heerlijk. Dario, de gastheer schenkt bij elk gerecht een glaasje bijpassende wijn en ook de grappa-collectie is de moeite waard. Monique runt de keuken, samen met wat assistenten en er heerst een serene rust in de huiskamer. Bijna geen geluiden uit de keuken (behalve dan die ene schaal die de val op de vloer niet overleefde), de achtergrond muziek is inderdaad ook achtergrond muziek en de zit van ruim drie uur is eigenlijk voorbij voordat je er erg in hebt.
Ik kan nu natuurlijk elke gang en elke amuse voorzien van mijn commentaar, maar omdat de gerechten er ook nog eens allemaal stuk voor stuk bijzonder uitzien, plaats ik wel de foto's. Kijk en geniet en verzin de geur en de smaak erbij.
![]() |
| Het eerste glaasje wijn |
![]() |
| Vitello tonnato en prosciutto e melone en mozzarella |
![]() |
| Olijvenbavarois |
![]() |
| Olijvenproeverij |
![]() |
| Nog meer olijven maar dan anders |
![]() |
| Biet en zwarte linzen, dus geen kaviaar |
![]() |
| Lekker stukje brood |
![]() |
| En heerlijke olijfolie |
![]() |
| Lever met chocolade |
![]() |
| Lasagna van tuinbonen en gestoofde kalfswang |
![]() |
| Lichtgerookte lamscoteletjes |
![]() |
| Het leek een slak. |
![]() |
| In Limburg kunnen de asperges natuurlijk niet ontbreken |
![]() |
| Het blijft nog even een verrassing |
![]() |
| En dan toch nog pasta met kreeft |
![]() |
| De mosterd na de maaltijd |
![]() |
| Een tropische verrassing |
![]() |
| Lekkere chocolaatjes met vulling |
![]() |
| Tiramisu |
![]() |
| Tiramisu |
Sunday, January 31, 2016
En weer terug naar Nederland.
En zo zijn we aan het eind van onze vakantie gekomen. Alleen nog even terug naar Nederland. Omdat de reis St.Thomas, Tortola, St.Maarten, Parijs, Amsterdam al lang genoeg duurt, maken we nog een iets langere tussenstop op Tortola. Dus vandaag eigenlijk maar een kort stukje.
We leveren de auto in en worden netjes naar de ferry gebracht. De VS verlaten gaat makkelijker dan de VS binnenkomen en we hebben tijd om nog even een drankje te drinken en onze boot vanaf het balkon aan te zien komen. Een andere boot dan op de heenweg en nu kunnen we wel lekker buiten zitten.

De overtocht gaat rechtstreeks naar Road Town en verloopt soepeltjes, al had ik kleinere golfjes helemaal niet erg gevonden.
We komen ook nog vlot door de douane heen. Het lijkt vlotter dan de eerste keer of zijn we inmiddels een beetje gewend aan het tempo hier? De taxichauffeur is daar zeker nog niet aan gewend. Hij lijkt enorme haast te hebben, neemt de kortste route (niet de makkelijkste) en heeft het motto 'hoe meer toeren hoe beter' hoog in zijn vaandel staan. Maar we arriveren veilig bij Marina's Harbour View voor ons laatste overnachting.
Misschien is dit wel een mooi moment om even terug te kijken op de culinaire belevenissen tijdens deze vakantie. Nu zijn die in het Caribisch gebied altijd al wat minder dan bv. in Italië, maar dit jaar hebben we echt geluk gehad. Elk gerecht dat we bestelden, bleek, volgens het personeel, een excellente keuze te zijn. Hoeveel geluk kun je hebben?
Elke dag begon in ieder geval goed:
En op St.Thomas vonden we een echte Italiaanse pizzeria:
En op Tortola de Italiaanse ijssalon 'La Dolce Vita':
Natuurlijk stond er voldoende vaak vis op het menu, al was de bereiding niet altijd super.

Daarvoor nog de lokale bitterballen:
En voldoende andere lekkere gerechten:
En gelukkig was het geen probleem om elke dag voldoende vocht naar binnen te gieten:
In de supermarkt bleken sommige producten erg goedkoop te zijn:
en andere weer super duur:
En om deze culinaire alinea af te sluiten:
En nu dus verder richting Amsterdam. Na gisteren al zo een 50 kilometer te hebben afgelegd, hoeven we vandaag nog slechts de resterende 7000 km te doen. Dat begint met een korte taxirit (overigens net zo duur als de veel langere rit van gisteren) en zo staan we mooi op tijd achter in de rij om in te checken. Het gaat super langzaam en veel passagiers zijn lang bezig om elke koffer onder de 23 kg te krijgen. Maar eindelijk zijn onze koffers ingechecked en begint het wachten op ons vliegtuig. Op een bepaald moment wordt omgeroepen dat onze vlucht vertraging heeft, hoeveel wordt er niet bij gezegd. Om ons tijdens het wachten nog een beetje bezig te houden, blijkt onze koffer in de steekproef te zitten. Dus open maken en bijna alles los door de scanners. Gelukkig zat de koffer niet tsjokvol, dus het lukt om de koffer ook weer dicht te krijgen.
Uiteindelijk na meer dan 1,5 uur (inderdaad Liat doet zijn naam eer aan) vertraging, vliegen we richting St.Maarten. Daar staat ons AirFrance-toestel al te wachten, maar we moeten eerst nog door de douane en ook moeten we onze koffers ophalen en deze weer inchecken. Dat gaat allemaal voorspoedig en als we bij de gate aankomen is het boarden al begonnen. Kortom, achteraf gezien een prima aansluiting.
De vlucht naar Parijs gaat lekker snel, zo hoeven we dat continu krijsende kind voor ons maar 8 uur aan te horen i.p.v. de geplande 8,5 uur. Dat half uurtje winst blijken we echt nodig te hebben om onze aansluiting te halen. We moeten op Charles de Gaulle naar een andere terminal. Vroeger ging dat met trage bussen, de moderne trein gaat een stuk vlugger. Al die snelheid wordt weer tegengewerkt door de uitgebreide security check en de uiterst traag bewegende controleur van onze pasporten. Net bij de security check staan we achter iemand die net vandaag voor het eerst in zijn leven gaat vliegen. Vragen als 'Moet mijn riem ook af', 'En mijn schoenen ook uit?' en 'Moet mijn laptop uit mijn tas?' helpen de snelheid niet echt.
Maar gelukkig halen we onze vlucht naar Amsterdam en arriveren we mooi op tijd. Na een korte rit in de Tesla-taxi zijn we thuis en kunnen we proberen te wennen aan de Nederlandse temperatuur.
We leveren de auto in en worden netjes naar de ferry gebracht. De VS verlaten gaat makkelijker dan de VS binnenkomen en we hebben tijd om nog even een drankje te drinken en onze boot vanaf het balkon aan te zien komen. Een andere boot dan op de heenweg en nu kunnen we wel lekker buiten zitten.

De overtocht gaat rechtstreeks naar Road Town en verloopt soepeltjes, al had ik kleinere golfjes helemaal niet erg gevonden.
We komen ook nog vlot door de douane heen. Het lijkt vlotter dan de eerste keer of zijn we inmiddels een beetje gewend aan het tempo hier? De taxichauffeur is daar zeker nog niet aan gewend. Hij lijkt enorme haast te hebben, neemt de kortste route (niet de makkelijkste) en heeft het motto 'hoe meer toeren hoe beter' hoog in zijn vaandel staan. Maar we arriveren veilig bij Marina's Harbour View voor ons laatste overnachting.
Misschien is dit wel een mooi moment om even terug te kijken op de culinaire belevenissen tijdens deze vakantie. Nu zijn die in het Caribisch gebied altijd al wat minder dan bv. in Italië, maar dit jaar hebben we echt geluk gehad. Elk gerecht dat we bestelden, bleek, volgens het personeel, een excellente keuze te zijn. Hoeveel geluk kun je hebben?
Elke dag begon in ieder geval goed:
En op St.Thomas vonden we een echte Italiaanse pizzeria:
En op Tortola de Italiaanse ijssalon 'La Dolce Vita':
Natuurlijk stond er voldoende vaak vis op het menu, al was de bereiding niet altijd super.

Daarvoor nog de lokale bitterballen:
En voldoende andere lekkere gerechten:
En gelukkig was het geen probleem om elke dag voldoende vocht naar binnen te gieten:
In de supermarkt bleken sommige producten erg goedkoop te zijn:
en andere weer super duur:
En om deze culinaire alinea af te sluiten:
En nu dus verder richting Amsterdam. Na gisteren al zo een 50 kilometer te hebben afgelegd, hoeven we vandaag nog slechts de resterende 7000 km te doen. Dat begint met een korte taxirit (overigens net zo duur als de veel langere rit van gisteren) en zo staan we mooi op tijd achter in de rij om in te checken. Het gaat super langzaam en veel passagiers zijn lang bezig om elke koffer onder de 23 kg te krijgen. Maar eindelijk zijn onze koffers ingechecked en begint het wachten op ons vliegtuig. Op een bepaald moment wordt omgeroepen dat onze vlucht vertraging heeft, hoeveel wordt er niet bij gezegd. Om ons tijdens het wachten nog een beetje bezig te houden, blijkt onze koffer in de steekproef te zitten. Dus open maken en bijna alles los door de scanners. Gelukkig zat de koffer niet tsjokvol, dus het lukt om de koffer ook weer dicht te krijgen.
Uiteindelijk na meer dan 1,5 uur (inderdaad Liat doet zijn naam eer aan) vertraging, vliegen we richting St.Maarten. Daar staat ons AirFrance-toestel al te wachten, maar we moeten eerst nog door de douane en ook moeten we onze koffers ophalen en deze weer inchecken. Dat gaat allemaal voorspoedig en als we bij de gate aankomen is het boarden al begonnen. Kortom, achteraf gezien een prima aansluiting.
De vlucht naar Parijs gaat lekker snel, zo hoeven we dat continu krijsende kind voor ons maar 8 uur aan te horen i.p.v. de geplande 8,5 uur. Dat half uurtje winst blijken we echt nodig te hebben om onze aansluiting te halen. We moeten op Charles de Gaulle naar een andere terminal. Vroeger ging dat met trage bussen, de moderne trein gaat een stuk vlugger. Al die snelheid wordt weer tegengewerkt door de uitgebreide security check en de uiterst traag bewegende controleur van onze pasporten. Net bij de security check staan we achter iemand die net vandaag voor het eerst in zijn leven gaat vliegen. Vragen als 'Moet mijn riem ook af', 'En mijn schoenen ook uit?' en 'Moet mijn laptop uit mijn tas?' helpen de snelheid niet echt.
Maar gelukkig halen we onze vlucht naar Amsterdam en arriveren we mooi op tijd. Na een korte rit in de Tesla-taxi zijn we thuis en kunnen we proberen te wennen aan de Nederlandse temperatuur.
Subscribe to:
Posts (Atom)
















































