We zijn dus weer in Anzio, zelfde plek als vorig jaar. Maar eerst de opleukfoto.
Dat op dezelfde plek zijn, is best wel makkelijk, we wisten ongeveer wat we allemaal mee moesten nemen. Zoals extra verlengsnoeren, magnetische haakjes (de wanden hebben hier een profiel, waardoor een haakje met zuignap niet werkt, maar de koelkast is van ijzer 😊), een raspberry pie om makkelijker naar Nederlandse tv en andere programma's te kijken. Om die pie fijn te laten werken, was er wel weer een stekker met schakelaar nodig. Die kun je hier gewoon in de supermarkt kopen, maar alleen voor de Italiaanse stopcontacten. Dat levert weer leuke constructies op. Dus op het lijstje voor volgende overwintering staat al 'schakelaar', ik moet toch snel weer iets kopen bij Coolblue na vier maanden.
Nadeel van dezelfde plek is wel dat je verder weinig hoeft uit te zoeken. We weten de supermarkten, de verschillende barretjes en restaurants al te vinden. Echt verdwalen lukt ook al niet meer: de wegen in Anzio en Nettuno zijn goed genoeg bekend. Dus af en toe maar eens een andere route bedenken of een ander leuk straatje opzoeken.
We hopen natuurlijk op lekker zonnig weer en dat valt dit jaar behoorlijk tegen. De hoeveelheid neerslag is enorm en waar we vorig jaar een paar dagen regen hadden en verder veel zon, is het nu ongeveer het omgekeerde. Dus weinig strand en de aperitivo bij voorkeur in een overdekte en verwarmde locatie. Die hebben we gelukkig wel gevonden in het centrum van Anzio, tegenover het gemeentehuis. Alleen is het daar betaald parkeren, maar gelukkig geen Amsterdamse tarieven. Wat betreft het weer, er is wel een klein lichtpuntje: in Nederland is het toch wel wat kouder (meestal wel zo een 10 graden) en valt er genoeg neerslag en dan ook nog vaak in de vorm van sneeuw. Maar ja veel binnen zitten zoals we nu veel doen, kan ook in Amsterdam. Gelukkig is er bij het huis wel een serre. Dus als de zon schijnt is het al snel warm en soms te warm in de serre. Bij te warm kunnen we de wanden van de serre open schuiven, dus dan is het nog steeds lekker om in de volle zon te zitten. Ik zie dan alleen niets meer op het scherm van laptop en/of foon. Wel een mooi excuus voor alle tikvouten.
Bij vier maanden overwinteren moet ook ik een keertje naar de kapper. De vraag is dan natuurlijk: Welke? Tot nu toe ben ik elke jaar bij een andere kapper geweest en ook nu is het even zoeken. Maar toen we vorige week een ijsje zaten te eten op de boulevard van Anzio werd er een foldertje onder de ruitenwissers gestopt. Ik vind dat een vervelende manier van reclame maken, maar deze keer heb ik er, met lichte tegenzin, gebruik van gemaakt.
Toen ik binnenkwam stond het volume van de radio op 8 (van 10) en dat maakt het elkaar begrijpen, zeker in een voor mij vreemde taal, een stuk lastiger. Eén kapper in opleiding mag de klant klaarmaken voor de knipbeurt (manteltje om en kraag om de haartjes goed af te voeren) en daarna komt de kapper binnen (die blijkbaar ergens op straat aan het pauzeren was). Ook nu weer is het niet makkelijk met de achtergrond muziek op de voorgrond om uit te leggen wat ik wil. 'Non troppo corto' is blijkbaar niet helemaal goed overgekomen. Maar goed, mijn volgende bezoek aan de kapper is ergens in 2027 en eigenlijk snap ik het business model van deze kapper niet helemaal. Dezelfde jongeman van de voorbereiding mag ook de kassa bedienen en zo ben ik in ongeveer 10 minuten weer 10 euro lichter. Dat lichter valt overigens wel weer mee, betalen met pin is hier bijna overal mogelijk.
Ondanks dat we hier nu al voor de vierde keer overwinteren, blijf ik me over een aantal dingen verbazen.
Eerst hebben we natuurlijk het verkeer. Elke dag gebeurt er wel iets onverwachts, maar tot nu toe zonder schade.
Auto's die voorrang nemen snap ik wel op kruispunten waar je anders echt niet meer wegkomt, maar in veel gevallen denk ik dat eventjes wachten een stuk veiliger voor iedereen zou zijn. Als je dan geen voorrang geeft, zie je voornamelijk onbegrip bij de andere bestuurder.
De richtingaanwijzer is een onbekend begrip bij de meeste Italiaanse bestuurders. Zelfs zo onbekend dat ze nauwelijks reageren op het feit dat ik ze (nog) wel gebruik.
Parkeerverboden zijn er slechts voor de vorm en dat went snel (die ferrari-rode bolide is van ons). Er wordt ook op heel veel plaatsen zeer creatief geparkeerd.
Soms word je ook positief verrast. Vorige week op de Nettunense (de weg van Anzio naar de Pontina en verder en de Pontina is weer de weg van Terracina naar Rome) een ongeluk waardoor de helft van de weg geblokkeerd was, op een twee-baans weg best lastig. De politie was er nog niet en toch ging het verkeer om en om langs de verkreukelde autoos. Dat ging verder gehaal automatisch zonder dat iemand dat hoefde aan te sturen.
Misschien is er wel een verklaring voor al die verkeersacties. Ikzelf denk dat er echt iets in het DNA van de Italianen zit die dit gedrag veroorzaakt, misschien een idee voor wetenschappelijk onderzoek. Verder is het in Italië heel gebruikelijk om autorijles te krijgen van vader of oom. Daarnaast nog een paar rijlessen bij een autorijschool. Tsja en als je dan naar het aantal doden in het verkeer kijkt: in Nederland 31 doden per miljoen inwoners en in Italië 51. Maar goed met cijfers kun je alle kanten op en soms zelfs de goede kant en dit zijn ook maar cijfers van chatGPT.
De kwaliteit van het asfalt is nog steeds bedroevend. Gaten in de weg zijn er voldoende en die gaten worden met elke regenbui weer groter en groter, alsof het asfalt oplost of in ieder geval afbrokkelt in het regenwater. Gelukkig zie je heel af en toe een wagentje rondrijden met wat emmertjes warm asfalt. Die worden dan in de ergste gaten gedaan en met een beetje aanstampen is de kuil weer voor eventjes geen kuil meer. Ik had overigens wel wat meer foto's van de kuilen willen maken, maar mijn eigen veiligheid gaat toch voor.
In het huishouden valt voornamelijk de enorme hoeveelheid plastic afval op. Het is wel iets minder erg dan de voorgaande jaren en het is maar goed dat ze 2x per week plastic/metaal komen ophalen. Misschien moet je het samenpersen of smelten om wat minder vaak met de afvalbak te moeten lopen.
In de supermarkt is er vaak een aparte vleeswarenafdeling (en brood en vis) en daar worden de vleeswaren en kaas direct vers gesneden. Het heet ook meestal de delicatessenafdeling. Dat is prima en lekker, al blijf ik moeite hebben om het bovenste plakje te vinden, een soort mikado voor gevorderden. Je hebt hier natuurlijk ook verplakte vleeswaren, bijna even lekker. Maar hierin worden de gesneden plakjes zo op elkaar geperst dat ik ze echt niet als hele plakjes in de pan krijg.
We hebben twee keer meegemaakt dat restaurantbezoekers gezellig hun hondjes meenemen. Meestal zijn dat van die minikeffertjes, uiterst irritant en dus nog erger, als dat al kan, dan kleine kinderen. Blijkbaar kunnen italiaanse honden echt niet een paar uurtjes alleen thuis blijven.
En zo is deze overwintering alweer bijna voorbij, we zijn nu druk met het organiseren van de terugreis. Ook kijken welke spullen hier in Italië kunnen blijven en welke niet en natuurlijk foto's maken van de spullen die hier blijven, anders blijven we zoeken waar we die spullen toch hebben gelaten.
Binnenkort dus meer van de terugreis op ditzelfde kanaal.
